Maxim (manxman)

31

Eindelijk weer een update hoor! Ik heb mijn eerste tentamen op de universiteit gehad: foutloos Nederlands. Gelukkig heb ik dit tentamen in één keer gehaald. De helft van de studenten heeft hem niet gehaald, maar gelukkig zat ik bij de andere helft die het wel heeft gehaald. Ik hoop niet dat jullie nu heel hoge verwachtingen hebben van mijn Nederlands, want ik controleer mijn teksten eigenlijk zelden, oeps. Anyways, hier een nieuw hoofdstuk (die zich best als thriller had kunnen ontwikkelen, maar niet in dit verhaal).

Pov Maxim

De volgende ochtend werd ik al vroeg wakker door de verpleegkundigen die hun rondes op de afdeling maakten. Ik was nog moe, maar ik wist ook dat ik voorlopig niet in slaap zou kunnen komen. Er kwam een verpleegkundige mijn kamer in die wat testjes en metingen deed en me daarna vertelde dat de arts straks langs zou komen om te kijken of ik naar huis kon of niet.

Een paar uur later ging de deur eindelijk open, maar het was geen arts die binnenkwam. Het leek alsof ik niet meer kon ademen en iemand mijn longen fijn kneep. Het was Samuël die binnenkwam. Zachtjes sloot hij de deur achter zich. Hij kwam naar mijn bed toegelopen met de smerigste grijns die ik ooit had gezien. Hij zag er slecht uit. Viktor had hem kennelijk een aantal rake klappen gegeven. Zijn oog was blauw en dik en ook zijn neus was dik en bepleisterd. Net goed. ‘Zo, die stomme vriendjes van je moesten je weer eens komen redden?’ Sneerde hij. ‘Je bent nog steeds míjn vriend en dat blijf je ook.’ Ik slikte moeizaam. Wat was dit nou weer?

‘Je bent zo weinig waard, Maxim. Zo fucking weinig. Maar ik weet precies hoe we daar verandering in kunnen brengen. Je gaat precies doen wat ik je vertel en anders zorg ik er wel voor dat je naar me luistert.’ Ik trok mijn wenkbrauw naar hem op. ‘Je kan me niks meer maken, we zijn klaar, Samuël,’ zei ik tegen hem. Hij kwam dichter naar me toe en schudde grinnikend zijn hoofd. ‘Dat is wat jíj denkt. Wij zijn nog lang niet klaar, we beginnen pas net. Je komt niet zomaar van me af, ik zal er altijd zijn.’

Er ontstond een brok in mijn keel en moeizaam probeerde ik deze weg te slikken. Het ging niet. Wat was Samuël van plan? Hij zou me overduidelijk niet met rust laten. Hij kwam nog wat dichterbij en keek me doordringend aan. ‘Je doet precies wat ik zeg, anders volgen er consequenties en geloof me, die wil je niet.’ Hij begon steeds zachter te praten, waardoor ik mijn best moest doen om hem te kunnen blijven verstaan.

‘Wat wil je van me?’ Vroeg ik. Hij hief zijn hand op om me het zwijgen op te leggen. ‘Je bent niet in de positie om vragen te kunnen stellen. Ik bepaal zelf wat ik zeg en van je wil. Je hoort vanzelf wel wat er van je verwacht wordt.’ Ik fronste. ‘En Maxim, als je niet doet wat ik zeg, weet ik waar je moeder woont. En niet alleen je moeder,’ hij glimlachte zoet en verliet vervolgens de kamer.

Fuck, fuck, fuck. Samuël zou me blijven achtervolgen. Ik dacht dat dit het eind was van een slecht geschreven hoofdstuk uit mijn leven, maar dat slechte hoofdstuk moest nog komen. Dit zou het meest verschrikkelijke hoofdstuk uit mijn leven worden met als titel “Samuël is terug”. Samuël zou nooit verdwijnen. Hij zou voor eeuwig in mijn hoofd blijven. Hij zou me echt niet vragen om een bloemetje te kopen of zijn huis schoon te maken. Ik kende Samuël inmiddels goed genoeg om te weten dat hetgeen dat ik moest gaan doen niet geheel legaal zou kunnen zijn.

Ik kon hem niet eens weigeren. Of zou hij bluffen? Wat kon hij me maken? Hij had me al zoveel pijn gedaan, wat deed meer pijn? Zou hij mijn moeder daadwerkelijk iets aandoen als ik niet luisterde? Als dat wel het geval was, moest ik wel doen wat hij wilde. Ik kon niet riskeren dat mijn moeder of iemand anders iets overkwam door mijn problemen.

Ik kwam overeind en stapte voorzichtig het bed uit. Ik moest vandaag naar huis, ik kon hier onder deze omstandigheden niet langer blijven. Ik graaide mijn eigen kleding uit de tas die mijn moeder en Vito mee hadden genomen. No way dat ik in Vito’s joggingbroek over straat ging. Het mocht dan wel lekker zitten, maar het was niet mijn ding en dat zou het nooit worden. Ik trok het shirt uit en trok een witte blouse aan. Vervolgens trok ik de joggingbroek uit en trok ik mijn eigen beige, wijdere broek aan. Ik ging op het bed zitten en trok mijn schoenen aan, witbeige Adidas Samba’s. Ik vouwde de gedragen kleding op en stopte ze in de tas.