Maxim (manxman)

37

Pov Maxim

Halverwege de middag rolde ik mijn bed uit. Ik had mezelf de afgelopen tijd flink verwaarloosd. Mijn huis was stoffig en niet opgeruimd. De vuile vaat stond nog op het aanrecht en de wasmand was gevuld met ongewassen kleding. Dit was niks voor mij. Maar ook mijn eigen uiterlijk leed eronder. Ik voelde me slonzig. Mijn haar was vaak vettig en in plaats van een goed bijgehouden stoppelbaardje, had ik nu een smerige vollere baard gekregen. Ik vond het niet eens mooi staan bij mezelf. Maar echt veel zin om er iets aan te doen had ik niet.

Ik had sinds kort standaard sigaretten in huis. Het was een gewoonte geworden om een sigaret te roken als ik wakker werd. Het was ontspannend. Het was niet zozeer uitgegroeid tot een verslaving, maar het was wel een gewoonte geworden. Ik ontgrendelde mijn telefoon. Ik had veel ongeopende berichten. En een voicemail. Van dokter Lemans. Ik wist al wat zijn bericht inhield, ondanks dat ik het nog niet had beluisterd. Het zou mijn ontslag inhouden. Ik was niet komen opdagen en had nooit op zijn berichten geantwoord. Het was misschien ook maar beter zo. Ik was voorlopig niet in staat om te werken. Ik speelde het bericht af.

‘Hoi, Maxim. Ik zou dit het liefst persoonlijk met je bespreken, maar je bent al lange tijd niet komen opdagen en je reageert ook niet meer op mijn berichten. Ik denk dat we allebei wel weten dat het niet langer op deze manier kan doorgaan. Ik heb besloten dat het misschien beter is als je hier niet meer in dienst bent. Ik weet dat je de afgelopen tijd ziek bent geweest en dat je niet lekker in je vel zit. Ik ben er ook van overtuigd dat er meer speelt dan je me hebt verteld. Ik vind het lastig en vooral ook jammer dat alles op deze manier is gelopen, maar ik denk echt dat het beter is zo. Neem alsjeblieft de tijd om jezelf weer op de rails te krijgen, het is zonde als je je leven op deze manier moet leiden. Je hebt zoveel potentie om door te groeien in het vak. Hoe dan ook, ik wens je sterkte en beterschap en ik hoop dat je gauw de kracht vindt om jezelf hieruit te werken. Mocht je behoefte hebben om met iemand te praten, dan kan je altijd bij me terecht. Ik ben maar één bericht van je verwijderd. Voor nu wens ik je het beste en hoop ik weer eens wat positiefs van je te horen. Groeten, Cyril Lemans.’

Het was een netjes bericht en ik begreep het volledig. Hij had de juiste keuze gemaakt. Ik moest uit deze situatie komen, maar hoe moest ik dat in godsnaam voor elkaar krijgen? Was dit wat ik verdiende? Moest ik gestraft worden omdat ik op mannen viel? Als ik hetero was geweest, was ik nooit verliefd geworden op Samuël en had ik hem meer op afstand kunnen houden. In dat geval zou het nooit zo ver uit de hand hebben kunnen lopen. Maar ik was nu eenmaal homo en kennelijk een makkelijk slachtoffer. Het was een stuk gemakkelijker geweest als ik op Olivia viel en een relatie met haar had gehad. Maar dat was niet het geval en nu moest ik het doen met de situatie waar ik me nu in bevond.

De deurbel ging en ik wist dat het wederom Samuël zou zijn die onaangekondigd langs zou komen. Ik opende de deur voor hem en hij stapte weer langs me heen het huis binnen. ‘Geef me je laptop, nu,’ dwong hij me. Ik haalde mijn laptop tevoorschijn en overhandigde hem aan Samuël. ‘Je wachtwoord,’ Samuël draaide de laptop naar me toe. Ik voerde het wachtwoord in. ‘Kan je koffie voor me zetten?’ Vroeg hij daarna. Het was duidelijk. Ik mocht niet zien wat hij op mijn laptop zou uitvoeren. Met een onbehaaglijk gevoel in mijn onderbuik liep ik naar de keuken. Samuël had nu toegang tot mijn volledige laptop. Ik voelde me er zeer ongemakkelijk bij.

In de keuken maakte ik een cappuccino voor hem klaar. Ik besloot er ook een voor mezelf te maken en liep na een paar minuutjes met de twee koffiekopjes naar de woonkamer. Samuël klapte juist op dat moment de laptop dicht en legde hem aan de kant. Ik overhandigde hem één van de koffiekopjes en ging vervolgens op gepaste afstand naast hem op de bank zitten. Zwijgend dronken we de koffie op. Na de koffie stond Samuël op. Hij gaf een kort knikte en verliet toen het huis.