SAHAF

"Veda"

Herkese merhaba! Nasılsınız, keyifler nasıl? Şükür ben iyiyim.

Ramazan da geldi çattı, bu gece sahura kalkacağız. Rabbim gören herkesin oruçlarını, ibadetlerini kabul eylesin.

Sahurda okursunuz artık 😅 final kararını bir süre daha erteledim nabız yoklayacağım biraz.

Medyadaki üstteki resmin sebebini bölüm sonunda anlayacaksınız Mina'nın yanındaki rol arkadaşını kesemedim 🥲

Bölüm şarkısı; Sezen Aksu - Tükeneceğiz. Kendisi tam bir ayrılık şarkısıdır. 🙃

Ha, birde arkadaşlar hikâyemizi arkadaşlarınıza önerir misiniz? Gören herkes X'de reklamımızı yapsın ya 🤣 biraz daha bilinmek istiyorum.

Peki 2K oy, 14.3K da okunma sayısı.. Her birinize teker teker teşekkür ediyor gözlerinizden öpüyorum.

Sizi çok seviyorum. Oy sınırımız yeniden 50.✨ yıldızımızı parlatmayı ve bol yorum yapmayı rica ederim unutmayın. 🤍

•🦋

Dolan gözlerimi kimse görmeden elimin tersiyle sildim ve konuşmaya başladım.

"Peki, tamam. " Zeynep kaşlarını kaldırarak bakarken bu cevabı beklemediğini çok net belli etmişti.

"Ne duymak istiyorsun? Sana yalvarmamı mı? Tamam, bitsin istiyorsun madem, bitirelim. Ayrılalım. " çardakta duran çantamı bir hışımla alıp sırtıma asarken Zeynep dolmuş gözleriyle hareketlerimi izliyordu.

"Bugünlük benden paydos. İşe gidiyorum. " dedim bizimkilere dönüp ve son kez Zeyneple gözlerimizi buluşturdum. Gözlerinin gözyaşlarıyla dolu olduğunu görünce sertçe yutkundum ve gözlerimi kaçırarak arkamı dönüp ilerledim. Okuldan çıktığımda bastırdığım gözyaşlarımı daha fazla tutamayıp ağlamaya başladım.

En sonunda kaldırıma çöküp dizlerimi de kendime çekerek ağlarken aklımda tek bir soru vardı. "Neden? " o soru yüreğimi paramparçalara ayırıyordu.

Bencilce düşünüyordum belki ama bir türlü engel olamıyordum. Yüreğimin ağrısıyla elim istemsizce sol göğsüme gitmişti hıçkırarak ağlarken. Biraz daha ağladıktan sonra elimin tersiyle gözlerimi sildim ve ayaklanarak lokantaya doğru yürümeye başladım.

Kafamı dağıtmaya ihtiyacım vardı. Bunun da tek çözümü çalışmak gibi duruyordu şu anda. Lokantadan içeriye girdiğimde Salim usta beni beklemediğini bakışlarıyla ifade etse de üzerime düşmedi. Hemen çantamı bırakıp önlüğümü giyip siparişleri almaya, müşterileri dağıtmaya, paketleri de motora taşımaya başladım. Biraz olsun işe odaklanmak iyi geliyor gibiydi.

•

Sinan'ın arkasından öylece bakakalmıştım. Hem şaşkınlık hem de üzüntü içerisindeydim. Benden bu kadar kolay mı vazgeçmişti?

'Saçmalama.' dedi iç sesim. 'Sinan senden asla gitmez, hatta senden çok üzüldüğü kesin. ' dese de kabullenip arkasını dönüp gitmesi neydi o zaman? Derin bir nefes alarak benden bağımsız akan gözyaşlarımı elimin tersiyle silip bakışlarımı düzelttikten sonra arkamı dönüp okula doğru ilerlemeye başladım. Bizimkiler şaşırıp oldukları yerde kalakalsalar da çok geçmeden adım seslerini ardımda duymuştum.

"Zeynep! " dedi Eda yanıma yetişerek kolumdan tuttu. Mesafe olarak onlardan önde olduğum için bana yetişmek adına nefes nefese kalmıştı bile.