de stad van Elfen I

Hoofdstuk 9

Na een tijd lopen komen we aan bij een gang die precies lijkt op de gang waar alle gasten sliepen, alleen er hier helemaal niemand.
'Hier slaap jij, Laura. Kijk maar even rond. Hier slapen alle "belangrijkere" gasten." ze doet de witte deur in het midden van de gang open en laat mij naar binnen lopen. Het is een grote kamer, groter dan ik had verwacht.
Er staat een hemelbed van donker hout in het midden van de kamer met daarop een zwart laken met gouden rozen. Er zijn kleine nissen met daarin de ramen. In de nissen liggen donkere kussens waar je op kan liggen. Op de grond licht ook een donker kleed en er staat een kaptafel tegen de muur aan, met daarnaast een bureau en een grote bak die als wastafel kan dienen.
Ik stap de kamer verder in en kan niet voorkomen dat ik zachtjes "wow" zeg.
Ik hoor de koningin grinniken.
Grinniken? Is dat normaal voor zo'n iemand?
Weet ik veel...
Ik kijk om en zie de koningin tegen de deurpost aanleunen. "Vind je het wat?" ik knik uitbundig. "Alles beter dan waar ik vandaan kom." zeg ik en ik denk aan het huis waar ik in wakker werd.
De koningin doet de deur dicht en gaat op mijn bed zitten. "Was het erg daar? Zou je mij daar meer over kunnen vertellen?" vraagt ze. Ik knik en ga op de stoel van het bureau tegenover haar zitten.
"Wat wilt u weten, majesteit?" vraag ik. "Noem mij maar gewoon bij mijn voornaam, Ariël. Ik heb soms echt een hekel aan dat beleeftheids gedoe." ik frons en knik.
"Oke... Begin maar gewoon bij het begin. Wat herriner je je nog? Heb je jou ontvoerders gezien? En hoe ben je in aanraking gekomen met Jarno en Annabel?"
Ik vertel Ariël alles, vanaf dat ik wakker werd tot nu en ze lijkt erg geïntresseerd.
Aan het einde van mijn verhaal zegt ze: "gelukkig is het allemaal goed afgelopen."
Ik knik en vraag me af hoe het zou zijn geweest als ik Jarno en Anna niet had 'aangevallen'.
"Even iets heel anders," zegt Ariël. "Ik heb wat kleding voor je geregeld, ik hoop dat je het past, het hangt daar in de kast." ze wijst naar een donkere kledingkast in de hoek van de kamer.
"Ik slaap in de kamer met de zwarte deur. Kleed je maar even om dan kan je daarna naar mij toekomen, voor het diner." ik knik en Ariël loopt de kamer uit. Ik kijk in de spiegel boven de kaptafel. Ik mezelf nog nooit echt gezien.
Ik kijk naar mezelf. Mijn gezicht is smal, ik heb rood, lang haar en velgroene ogen.
Plotseling word mijn zicht zwart. Ik voel hoe ik op de grond val en dan verschijnt er ineens een beeld voor mijn ogen. Ik zie een vrouw met hetzelfde lange haar voor mijn ogen. Ze heeft een zwarte mantel om en houd mij stevig vast. Dan legt ze mij neer en ik lig voor de deur van een gebouw. Ik steek mijn armen uit naar de vrouw maar zij schud haar hoofd.
Ik heb mollige armpjes en probeer de vrouw vast te pakken.
De vrouw geeft mij een kus en ik ze een traan over haar wang rollen.
Dan is alles weg. Ik zit gewoon weer in de kamer.
Wat was dat?
Is dat een herrinering van vroeger? En was dat mijn moeder?