de stad van Elfen I

Hoofdstuk 11

Voor we gaan eten is het een minuut stil.
Ik zou niet weten waarom, maar ik vraag er maar niet naar en doe gewoon mee.
Na de stilte volgt het eten. Het eten wordt opgediend door obers in lichtblauwe kledij. Ze rijden met karretjes vol eten langs, waarvan je zo veel mag pakken als je wilt.
Ik pak een fruitsalade en een stuk vlees met een groente die ik niet ken.
Ik raak in gesprek met Ariël en Pablo en we hebben het er vooral over hoe het er hier normaal aan toe gaat en hun verloving. Het blijkt dat elfen heel erg oud worden. Ariël is al honderd-zestig en ik moet mijn moeite doen om mijn verbazing onderdrukken. Pablo moet lachen van mijn reactie en vraagt: "hoe oud ben jij eigenlijk, Laura?" dan word ik stil en alle gesprekken aan de tafel zijn ook ineens stil gevallen. "Weet ik niet," fluister ik. "O... Sorry, natuurlijk... Het spijt me Laura, dat had ik niet moeten vragen..." Pablo weet niet wat hij moet vragen en ik maak een wegwerp gebaar met mijn hand. "Laat maar zitten, het geeft niet, heer." Pablo kijkt opgelucht en de rest van de avond hebben we het daar niet meer over.
Na het eten ga ik gelijk naar mijn kamer en probeer te slapen,maar de slaap komt maar niet en ik denk de hele tijd aan de vrouw en man in mijn ketting.
De vrouw, was dat mijn moeder? En die man dan mijn vader?
De volgende dag zoek ik tussen de broeken, rokken en shirts mijn maat en ik trek uiteindelijk een zwarte broek aan en een lang grijs shirt.
Ik had die dag daarvoor afgesproken met Ariël dat ik weer naar haar toe zou komen zodra ik wakker was en dat ze mij dan alles zou gaan uitleggen.
Ik ga dus zoals afgesproken naar Ariël haar kamer en klop weer aan.
Als ik naar binnen loop zit ze al te werken aan haar bureau met talloze oude boeken voor haar neus.
"Hey" zeg ik. "Hoi" zegt ze terug.
"Er zijn eigenlijk niet echt plannen voor deze week," zegt ze tegen mij. "Dus je mag doen wat je wilt..." ik denk na. Wat zou ik in hemelsnaam moeten doen?
"Maar kom, dan gaan we eerst eten." zegt ze en we gaan naar de eetzaal. Het is er rustiger dan de vorige avond. Er zijn maar een paar tafeltjes vol en de meesten zijn met hun werk bezig. We gaan aan dezelfde tafel zitten als de vorige avond en pakken wat van de karretjes die ze langs laten rijden.
We eten in stilte tot Anna erbij komt zitten. Ze heeft een rood hoofd en een strakke broek en shirt aan.
"Goeiemorgen!" zegt ze en ze pakt ook een bord met eten.
"Goedenmorgen, goede training gehad?" vraagt Ariël.
Aha... Training dus.
"Ja, dank u." ze kijkt mij aan. "Hoe gaat het met jou? Goed geslapen?" ik knik, maar dat was eigenlijk helemaal niet zo.
Anna glimlacht tevreden en begint te eten.