de stad van Elfen I

Hoofdstuk 31

De rest van de week gaat het zo. Ik hang een beetje rond en ga af en toe naar het dorp.
Een week later, vraagt Edith mij om boodschappen te halen voor de volgende dag, want dan gaan we eindelijk naar mijn moeder.
Ik verheug mij er erg op, maar weet niet hoe ze gaat reageren...
Boos? Verdrietig? Blij?
Toen ik klein was, had ze mij naar een weeshuis gebracht, maar waarom weet ik niet.
Ik loop naar het dorp. Het is nog steeds koud, maar dat is het altijd hier...
Als ik aankom, zit dezelfde vampier achter de kassa als altijd. Ik knik naar haar en pak de nodige spullen.
Ik geef haar geld en loop dan weer de winkel uit.
Ik slenter nog even rond en loop dan terug naar het huis van Edith.
Al voor ik aankom, voel ik dat er iets mis is.
Ik heb het benauwde gevoel dat er iemand naar mij kijkt. Hoe dichter ik bij het huis komt, hoe zenuwachtiger ik word.
Ik voel mij pas veilig als ik het erf op loop, maar dat is verkeerd gedacht.
Ik word plotseling hard bij mij arm gegrepen. Voor ik het zelf besef keer ik mij razendsnel om en stomp keihard met mijn elleboog in de zij van mijn aanvaller. Ik hoor een misselijkmakende "krak". Ik kijk snel om mij heen. Achter mij ligt een in elkaar gedoken een man met een groot teken in zijn nek.
Ik pak de boodschappen snel op en ren naar het huis.
Eenmaal binnen sluit ik de deur en draai hem op slot.
Ik roep Ediths naam en ze komt snel aanlopen.
"Wat is er Laura? En wat gebeurde er buiten?"
Snel vertel ik wat er gebeurt is en Edith pakt met vampier snelheid al mijn spullen in, rent naar Shadow en roept dat ik ook moet komen.
Ik doe de deur dicht en ren naar Shadow toe die zenuwachtig staat te kijken. Edith haalt haar paard ook en voor ik het weet rijden we weg.
Ik kijk nog om en zie net hoe de man weer overeind gaat staan en hard naar ons schreeuwt, maar ik kan niet verstaan wat hij zegt.