de stad van Elfen I

Hoofdstuk 20

Ik denk dat ik maar een tijdje niet naar de stad ga.
Ik ben mij echt kapot geschrokken
Het is 5 uur en ik ga alvast maar eten.
In de zaal is het lekker rustig en ik eet wat warme soep met vers brood.
Net als ik wil vertrekken naar mijn kamer komt Pablo de zaal in lopen.
"Hallo heer, hoe gaat het?"
"Goed, dankje... Met jou?" vraagt hij en hij gaat aan tafel zitten.
"Ook goed, gelukkig" zeg ik en ik glimlach.
Ik heb Pablo niet meer gesproken sinds hij uit de ziekenzaal ontslagen was.
"Nog heel erg bedankt voor wat je gedaan hebt." ik knik en sta op.
"Ik moet gaan, eetsmakelijk nog, heer."
Hij zegt gedag en ik loop naar mijn kamer om te gaan slapen.
Ik ben niet van plan om iemand te gaan vertellen over de handlanger die ik ben tegengekomen.
Ik wil niet dat ze zich zorgen over mij gaan vragen, ze doen al zo veel voor mij...
Vlak voor de deur verlies ik opeens mijn evenwicht en ik val tegen de muur aan.
Ik kan me niet meer bewegen en val op de grond. Mijn zicht wordt wazig.
Wat is dit?
Ik ben helemaal alleen in de gang en ik zou willen dat er iemand kwam om mii te helpen.
Ik zie beelden razendsnel voorbij komen, zo snel dat ik alleen maar een waas zie.
Ik heb overal pijn en ik kronkel over de grond.
Dan hoor ik voetstappen.
Er komt iemand aan maar ik kan niet zien wie.
"Laura!" het is Maria.
Ik kan haar niet zien door de waas, maar ik voel me gelijk een stuk veiliger.
Ik krijg nog meer pijn, in mijn hoofd en ik schreeuw van de pijn.
"Help! Iemand?!"
Ik hoor nog meer voetstappen.
Dan stopt de pijn en verlies ik mijn bewustzijn.

Ik wordt weer wakker in de ziekenzaal. Het is stil, maar als ik mijn ogen open doe wordt ik gelijk omhelsd door iemand met zwart haar.
"Maria?" "gelukkig, je bent wakker..."
Ik ben even stil. Op een een of andere manier zijn mijn gedachten heel helder.
"Wat is er gebeurd?" "ik heb echt geen idee, ik trof je stuiptrekkend op de grond aan..."
Ik zucht en sluit mijn ogen weer.
Ik heb ook echt geen idee wat het was.