Begin Again

April 20th 2015

Dear me,

Lunch break

Siguro nagtataka ka kung bakit imbes na kumakain at nakikipagchikahan ako sa mga ka-workmates ko ngayon ay nandirito ako sa desk ko at nagtatype. Hindi sa ayokong lumabas o nagtitipid ako, my friends, it's because my boss bought us lunch! Yes, kaming dalawa lang—siguro dahil love niya ako? Joke lang!

Ang totoo niyan, nagtataka rin ako. First time kong maranasan na ilibre ng boss ng lunch. Well, kung ito na ang first and last treat niya sa akin, okay lang din. At least naranasan kong maging "special" kahit isang beses lang.

Ay, oo nga pala, sorry sa pagiging MIA nitong mga nakaraang araw. Lagi kasing napapasabak sa overtime, kaya pag-uwi ko ng bahay ay pagod at gutom na ako palagi.

Nga pala, may update ako sa iyo tungkol doon sa nagbibigay sa akin ng flowers! Araw-araw na akong nakakatanggap ngayon, as in consistently. Maliban na lang noong isang araw na wala si Sir Maarte (hehe). Maaga kasi ang meeting ni Sir sa BGC noon kaya buong araw siyang wala sa office, at ang tsempo naman, wala rin akong natanggap na flowers nung araw na iyon. Feeling gloomy at mataray tuloy ako buong araw. Pero ayos lang din. Grabe, ang ganda ko lang talaga! Iba't ibang arrangements ang ipinapadala niya araw-araw, tapos may mga kasama pang sweet messages. Grabehan lang ang effort! Kaya nga imbis na mabadtrip ako kada umaga sa traffic at usok ng EDSA at Ayala Avenue, napapawi agad kapag ganito kagagandang bulaklak ang bumubungad sa akin sa desk ko.

Ay, tapos nung isang araw, may pa-kape pa si secret admirer! Kaya lang, nakapagkape na ako sa bahay noon kaya pinamigay ko na lang sa iba. And you know what? After that day, hindi na nasundan ang kape. Siguro nalaman niya o nakita niyang ipinamigay ko lang sa iba ang kape na galing sa kanya. Medyo nakokonsensya ako, pero kasi isang beses lang talaga ako pwedeng uminom ng kape sa isang araw dahil madali akong magpalpitate at kabahan. Sayang talaga. Pero okay na rin kasi at least tuloy-tuloy pa rin ang flowers.

So ayon nga, kaya ako nandirito ngayon sa cubicle ko. Hehe, nakatipid din sa tanghalian. Ano kaya ang nakain ni Sir at biglang nanglibre? Pansin ko nga kay Sir nitong mga nakaraang araw, kahit na sobrang busy niya, hindi niya na pinapabayaan ang sarili niya, lalo na ang mukha niya. Hindi katulad noong nakaraan na halos maging mukhang madamo ang mukha niya sa balbas. Nahiya siguro sa akin matapos kong punahin, 'no?

Tsaka hindi na rin siya masyadong cold sa akin ngayon. Dati, kahit sulyap ay hindi niya ako mapagbigyan, pero ngayon, madalas ko na siyang mahuli na nakatingin sa direksyon ko. Hindi naman sa nagpapadala ako sa guni-guni ko na may gusto sa akin si Sir, ha? Pero iba kasi ang pakikitungo niya ngayon kumpara sa dati. Feeling ko, he's trying his best to be nice and civil pagdating sa pakikipag-usap sa akin. 'Di ba nga dati, kapag nagre-report ako sa kanya ng mga appointments niya, akala mo computer screen ang kumakausap sa kanya dahil doon lang siya nakatitig habang sumasagot. Ngayon, let's say mga 10 seconds siyang titingin nang diretso sa mga mata ko kapag nagre-respond siya sa mga sinasabi ko. Ganoong level ng improvement.

At dahil medyo magaan ang loob ko ngayon, nag-email na lang ako sa kanya bilang pasasalamat sa libreng lunch—may kasama pang simpleng smiley text emoticon para naman cute.