Begin Again

March 11, 2015

March 11, 2015

9:07 PM

Dear me,

Sa totoo lang, isang oras na akong nakatitig lang dito sa screen ng computer ko. Sinusubukan ko pa ring iproseso sa isip ko ang bawat detalye ng lahat ng nangyari noong nakaraang Sabado. Alam ko namang masamang mangialam at magkwento tungkol sa buhay ng may buhay dahil hindi naman ito ang ikakaunlad ng ekonomiya ng Pilipinas. Kaya imbis na ipagkalat ko sa iba, dito ko na lang sa diary ko ilalabas lahat.

That Saturday. Iyon na yata ang pinakamalungkot na araw para sa boss ko. Sanay naman ako sa mga sad stories at epic, nakakaiyak na endings sa mga nababasa kong libro o mga kwento online at sa Facebook. Pero iba pa rin talaga kapag sa totoong buhay mo na nakita—iyong ikaw mismo ang mismong nakasaksi sa pangyayari.

Hindi ko malaman noong oras na iyon kung iiwan ko ba si Sir sa loob ng restaurant o lalapitan ko siya pagkatapos siyang iwanan ni Miss Arva.

Bago mangyari ang lahat, kitang-kita kong excited si Sir. I mean, kahit hindi masyadong halata sa mukha niya na masaya siya, ramdam na ramdam ko ang magaan niyang aura. Sobrang iba kumpara sa mga ordinaryong araw ko siyang nakakasama sa opisina. This day was special. Very, extra, super special. Kaya pati ako, nahawa na rin sa excitement niya.

Noong umaga, nakita ko pa ang pabalik-balik na pagpasok ng mga delivery man sa opisina niya. May dalang dambuhalang bouquet ng bulaklak at isang white paper bag mula sa Tiffany & Co. Pagkatapos, tinawag niya ako para sabihing sumama ako sa lakad niya. Tuwang-tuwa pa naman ako dahil first time kong magkaroon ng participation sa ganitong ka-special na event, at para pa sa boss ko.

Pero lahat ng iyon—lahat ng anticipation, ng saya, as in lahat-lahat—ay nauwi sa wala. Alam kong si Sir lahat ang nag-effort at nag-prepare ng surprise na iyon dahil ang tanging ginawa ko lang naman ay mag-abang sa desk ko para magpapasok ng mga orders niya, tawagan si Miss Arva para magdahilan na kailangan siya ni Sir sa restaurant, at magsilbing audience sa labas.

Ramdam ko ang bigat at ang sakit. Sobrang bigat sa dibdib dahil akala ko talaga, magiging happy ending silang dalawa. Akala ko, sa wakas ay makikita ko na si Sir na nakangiti araw-araw pagkatapos nito. Ini-imagine ko na nga ang saya nila habang nag-uusap sila roon, eh.

Pero tulad sa mga ilang libro na nabasa ko, isa rin pala sila sa mga hindi mapalad na magkaroon ng magandang pagtatapos.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakatayo lang doon sa labas ng restaurant. Parang ang hirap gumalaw. Parang ang hirap huminga. Biglang tumigil ang mundo ko, lalo na nung makita ko ang boss ko na umiyak.