Μπάτσο, μωρό μου!

Κεφάλαιο 8ο

"Αντριάνα ξύπνα" με ενόχλησε η φωνή της χημικού.

Χίλιες φορές το είπα την τελευταία βδομάδα, όταν είναι πρώτη περίοδος ΜΗΝ ΜΕ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ.

Δεν της απάντησα και γύρισα πλευρό.

"Αντριάνα!" επέμεινε.

"Ναι" απάντησα κοφτά και απότομα.

Την κοίταξα εκνευρισμένη.

3η μέρα στο σχολείο και δεν έδειρα κανέναν, πρέπει να είμαι περήφανη για μένα.

Η χημικός στεκόταν μπροστά μου, περιμένοντας με να σηκωθώ.

Δυσανασχετώντας, κάθισα ίσια στην καρέκλα.

"Που είναι τα βιβλία σου;" ρώτησε και καλά αυστηρά.

Άστο αυτό το ύφος, σε μένα ευτυχώς ή δυστυχώς δεν πιάνει.

"Χημείας;" ρώτησα.

Ένεψε καταφατικά.

Σταύρωσα τα χέρια μου και την κοίταξα χαμογελαστή.

"Μου είχαν λείψει τα χαρτάκια και τύλιξα τσιγάρα με τις σελίδες τους"

Μερικοί γέλασαν αλλά το έκοψαν μόλις τους κοίταξε η χημικός.

"Ησυχία" είπε. "Θα έρθεις μαζί μου στο τέλος της περιόδου για να σου δώσω άλλα" συνέχισε αυστηρά.

"Την ίδια κατάληξη θα έχουν" απάντησα αδιάφορα.

"Τότε γιατί βρίσκεσαι μέσα στην τάξη;"

"Με εμένα θα ασχολείσαι;" ρώτησα με υψωμένο το φρύδι.

"Υπάρχουν 20 μαθητές που θα δώσουν πανελλήνιες κι εσύ σοβαρά κάθεσαι κι ασχολείσαι μαζί μου;"

"Ο καθηγητής ασχολείται με τους μαθητές που έχει στην τάξη, όχι αυτούς που θα δώσουν πανελλήνιες"

"Ό,τι πεις" αποκρίθηκα αδιάφορα.

Επέστρεψε στον πίνακα κι άρχισε να γράφει χημικές αντιδράσεις με την κιμωλία.

"Σημειώσεις" μου είπε και γύρισε να με κοιτάξει. "Θέλω να πάρεις σημειώσεις και στο τέλος της περιόδου θα μου τις δώσεις"

Δεν απάντησα και ξάπλωσα με φόρα στο θρανίο.

Σημειώσεις.

Μάλιστα.

Νομίζω πως στην τσάντα μου δεν θα βρεις καν στυλό.

Σφύριξα στην σπαστικιά την Αναστασία που κοιτούσε τον τοίχο χασκιασμένη.

Δεν άκουγε.