Μπάτσο, μωρό μου!

Κεφάλαιο 28ο

"Δεν μου έχεις αφήσει μπλούζα γερή, μπάτσο" σχολίασα κοιτώντας την μπλούζα μου που ήταν στο πάτωμα, μέσα σε μια λίμνη μπύρας.

Γέλασε δυνατά.

Το μόνο που μας χώριζε ήταν το μικρό τραπεζάκι του και το κουτί πίτσας που βρισκόταν πάνω σε αυτό.

Γυμνός αυτός, γυμνή κι εγώ.

"Γιατί γελάς;" τον ρώτησα.

Δάγκωσα ένα κομμάτι πίτσας και περίμενα να μου απαντήσει μασώντας το.

"Δεν βάζεις μυαλό με τίποτα μικρή" αποκρίθηκε. "Το μπάτσο σου έμεινε και δεν ξεκολλάς"

"Αφού μπάτσος είσαι" απάντησα και καλά αθώα. "Πώς να σε λέω;"

Γέλασε στραβά και έσκυψε προς το μέρος μου πάνω απ' το τραπέζι.

"Το Βίκτωρ δεν σου κάνει;" με ρώτησε και άρπαξε την πίτσα που κρατούσα.

Στένεψα τα μάτια και τον κοίταξα.

"Έχει μισή πίτσα στο κουτί, γιατί έπρεπε να πάρεις το δικό μου;"

"Επειδή έτσι θέλω" απάντησε.

Δυσανασχέτισα και κοίταξα την υπόλοιπη πίτσα.

"Πες μου ότι θύμωσες και γι' αυτό τώρα" παραπονέθηκε.

"Ήταν η μόνη που δεν είχε πολλά μανιτάρια επάνω" ψέλλισα. "Τα απεχθάνομαι"

Κοίταξε την πίτσα που είχε στο στόμα του.

Ύστερα κοίταξε κι εμένα.

"Να την φας τώρα!" αναφώνισα.

Άρπαξε το τηλέφωνο και συνέχισε να τρώει την πίτσα του.

"Καλησπέρα, θα ήθελα να κάνω παραγγελία για delivery.." άρχισε να λέει.

Γούρλωσα τα μάτια.

"Μπάτσο!" αναφώνισα και του έριξα ένα μαξιλάρι του καναπέ.

"...Χωρίς μανιτάρια" συνέχισε ακάθεκτος.

"Μπάτσο!" επανέλαβα και απείλησα να του ρίξω ένα παπούτσι.

Μου ένεψε να κάνω ησυχία.

"Βίκτωρ" του φώναξα ξανά, πιο παιχνιδιάρικα αυτή την φορά.

Με κοίταξε δαγκώνοντας το κάτω χείλος του και με κοίταξε στενεύοντας τα μάτια.

"Κάντε τις δύο" συνέχισε χωρίς να πάρει το βλέμμα του απ' τα μάτια μου.

Κατέβασε το ακουστικό και ξερόβηξε.
Με μια κίνηση, βρέθηκε δίπλα μου.