Μπάτσο, μωρό μου!

Κεφάλαιο 43ο

"Τελευταία χρονιά στο σχολείο ε;" ρώτησε ο Σταμάτης.

Γέλασα με το ζόρι κι ένεψα καταφατικά.

"Το ελπίζω" είπα ξερά.

"Σκέφτηκες τι θα ακολουθήσεις;"

Θα σου 'λεγα τι θα ακοκουθήσω αλλά έχε χάρη που είναι ο Ερμής μπροστά.

Ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί θα γυρίσει ο χρόνος κι εγώ είμαι στο σπίτι του Σταμάτη με την μαμά και τον Ερμή αντί να είμαι με τον Βίκτωρ.

"Και που θα περάσω την τάξη αρκετό μου είναι"

"Αντριάνα μου, μια ερώτηση έκανε ο άνθρωπος"

"Ε απάντησα ρε μαμά" είπα. "Και που θα περάσω την τάξη καλό δεν είναι;"

"Φυσικά και είναι" πετάχτηκε ο Σταμάτης. "Δεν είναι κι εύκολο"

"Είδες;" είπα στην μαμά.

"Μαμά, πότε θα πάμε σπίτι;" ρώτησε ο Ερμής νυσταγμένος.

Κοίταξα το τολόι στον τοίχο απέναντι. Η ώρα είχε πάει 11:40.

Όσο σκέφτομαι πως εγώ κάθομαι εδώ κι ακούω τις ηλίθιες συζητήσεις της Χριστίνας και του Σταμάτη ενώ ο Βίκτωρ βγήκε με την Αθανασία και κάτι άλλους σε μπαρ, έτοιμη να σκάσω είμαι.

"Δεν έχει γυρίσει ο χρόνος ακόμα γλυκέ μου" του είπε η μαμά χαϊδεύοντας το κεφάλι του. "Κάνε λίγο υπομονή"

Λες να πάρω τηλέφωνο τον Βίκτωρ για έλεγχο;

Αλλά άμα τον πάρω τηλέφωνο, θα νομίζει ότι ζηλεύω που εδώ που τα λέμε ζηλεύω, και θα πάρει πάνω του.

Όχι, όχι. Άσε να δούμε αν θα με πάρει εκείνος.

Τηλέφωνο. Αν θα με πάρει τηλέφωνο.

"Τι έχεις Αντριάνα μου;" με ρώτησε η μαμά.

"Ε;" ρώτησα αφηρημένα.

"Λέω, τι έχεις;" ρώτησε ξανά. "Μου φαίνεσαι νευρική"

"Είναι που περιμένω να έρθει ο νέος χρόνος" απάντησα αόριστα.

Η ώρα περνάει αργά και βασανιστικά, ούτε Μαθηματικά να έκανα. Ο Ερμής ήταν έτοιμος να κοιμηθεί. Στο πρόγραμμα που είχε στην τηλεόραση, είχε μόλις αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση.

Επιτέλους.

"8,7,6,5" άρχισε ο Σταμάτης, η μαμά και ο Ερμής που ξαφνικά ξύπνησε "..4..3..2..1, Καλή χρονιά!"

Ωραία, φεύγουμε τώρα; Να δούμε τι κάνει ο Βίκτωρ όσο εμείς είμαστε εδώ.

"Καλή χρονιά" μου είπε η μαμά αγκαλιάζοντας με.