Μπάτσο, μωρό μου!

Κεφάλαιο 49ο

"Αντριάνα έχει πάει 6 η ώρα" άκουσα την μαμά να λέει μέσα απ' το ακουστικό.

"Σου είπα πως θα μείνω εδώ" έτριξα προσπαθώντας να διατηρήσω την ψυχραιμία μου.

"Ρε κοριτσάκι μου, έλα να ξεκουραστείς" παρακάλεσε. "Κάνεις κακό στον εαυτό σου, ο Βίκτωρ έτσι θέλει να σε βλέπει;"

Ελευθέρωσα μια ανάσα κι έγυρα το κεφάλι προς τα πίσω.

"Είναι σημαντικό για μένα να είμαι δίπλα του" είπα. "Μπορείς να το καταλάβεις αυτό;"

Την άκουσα να ελευθερώνει μια ανάσα αργά, κάτι που έκανε όταν ήταν αναστατωμένη.

"Ο Ερμής ρωτάει που είσαι" αποκρίθηκε. "Ρωτάει και που είναι ο Βίκτωρ"

Έκλεισα τα μάτια και έτριψα τον κρόταφο μου με τον δείκτη μου.

"Έλα" υποχώρησα και έκλεισα το τηλέφωνο.

Πλησίασα την Αθανασία που καθόταν λίγο πιο πέρα. Εδώ και ώρα κράταγε ένα κομποσχοίνι και προσευχόταν.

Μωρέ θα το έκανα κι εγώ αλλά δεν πιστεύω τόσο ώστε να πιάσει.

Κι εξάλλου δεν ξέρω άλλη προσευχή εκτός απ' το Πάτερ Ημών και δεν νομίζω το 'τον άρτον ημών τον επιούσιον' να φέρει τον μπάτσο μου πίσω.

Ή να τον ξυπνήσει τέλος πάντων.

"Θα έρθει η μαμά σε λίγο να με πάει σπίτι" της είπα. "Θα είσαι εντάξει;"

Ένεψε καταφατικά.

"Θα με πάρεις τηλέφωνο αν έχουμε νέα;" ρώτησα ξανά.

"Θα σου τηλεφωνήσω" απάντησε νεύοντας καταφατικά.

"Αν..αν ξυπνήσει πες του πως ήθελα πολύ να είμαι εδώ αλλά ο Ερμής άρχισε να ρωτάει και.."

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

"Κατάλαβα" μου είπε και μου έσκασε ένα κατσουφιασμένο χαμόγελο. "Θα του το πω"

Ένεψα καταφατικά και κίνησα να φύγω.

"Αντριάνα.." με φώναξε ξανά.

Γύρισα και την κοίταξα.

"Συγνώμη για το πρωί" συνέχισε. "Δεν εννοούσα αυτό που κατάλαβες για.. Για τον γιο του Σπύρου και.."

Ένεψα καταφατικά.

"Δεν πειράζει" απάντησα. "Τώρα μόνο ένα πράγμα έχει σημασία"

Ένεψε κι εκείνη καταφατικά.

Προσπάθησε να κοιτάξει αλλού αλλά τελικά δεν άντεξε και ξέσπασε σε κλάματα.