Μπάτσο, μωρό μου!

Κεφάλαιο 13ο

"Τι;" ρώτησε άναυδος. "Τι εννοείς; Ποιος τον πήρε;" ρώτησε ξανά.

Πήρα βαθιές ανάσες.

"Δεν έχω ιδέα, δεν ξέρω ποιος τον πήρε ή που τον πήγε, δεν ξέρω, δεν είναι σπίτι, δεν είναι πουθενά" απάντησα απελπισμένη έτοιμη να βάλω τα κλάματα πάλι.

Χωρίς καμία ελπίδα πλέον ή οποιαδήποτε ένδειξη θάρρους κάθισα στο πάτωμα.

"Ηρέμησε" είπε και γονάτισε δίπλα μου.

"Πως να ηρεμήσω, ξέρεις πως ο Ερμής είναι το μόνο που μου απέμεινε" απάντησα νιώθοντας απαίσια. "Η μόνη υποχρέωση που είχα ήταν να τον προσέχω"

"Είσαι σίγουρη πως δεν είναι πουθενά στο σπίτι;"

"Ναι, ναι" απάντησα κουνώντας το κεφάλι μου καταφατικά. "Κοίταξα όλο το σπίτι, στο πάρκο, στο σχολείο του και δεν ήταν πουθενά"

"Με την μητέρα σου;" ρώτησε.

"Όχι, όχι" είπα. "Δεν ήταν" 

"Το είπες στην μητέρα σου;"

Στήριξα το μέτωπο μου στα γόνατα κι ένεψα αρνητικά.

Ένιωσα δάκρυα να βγαίνουν απ' τα μάτια μου και με κάθε ερώτηση που μου έκανε ένιωθα πως εγώ έφταιγα.

Αν δεν έβγαινα απ' το σπίτι και ήμουν με τον Ερμή, κανείς δεν θα τον άγγιζε.

Αν δεν έμπλεκα με τις κλοπές και τις ληστείες και όλα τα σχετικά, θα μπορούσα να το πω στην μαμά χωρίς να ανησυχώ.

"Πρέπει να της το πούμε" απάντησε απαλά.

"Όχι, όχι" κλαψούρισα.

Σήκωσα το κεφάλι και τον κοίταξα αφού σκούπισα τα μάτια.

"Αν...Αν ο Φίλιππος ή ο Μάνος ή κάποιος άλλος από εκείνους είναι μπλεγμένος σε αυτό, η μητέρα θα μάθει για όσα αναγκάστηκα να κάνω"

"Ο Φίλιππος ή ο Μάνος;" ρώτησε. "Ήταν χτες μαζί σου;"

"Ο Μάνος ναι" απάντησα. "Ο ψηλός με το τατουάζ"

"Βίκτωρ σε παρακαλώ, βοήθησε με" παρακάλεσα κι άρχισα να κλαίω ξανά.

"Ηρέμησε" ψιθύρισε και μου χάιδεψε τα μαλλιά.

Μα πως να ηρεμίσω; Έχασα τον Ερμή.

Ποιος ξέρει που είναι τώρα;

Ποιος τον έχει;

Τι του κάνει;

Θα έδινα τα πάντα να ήμουν εγω στην θέση του.