Μπάτσο, μωρό μου!

Κεφάλαιο 31ο

"Τίποτα" απάντησα.

Πάτησα το κουμπί της σίγασης και κοίταξα τον άλλο έξαλλη.

"Στο διάολο! Tώρα!" του φώναξα.

"Μα γιατί;" ρώτησε.

Με μια κίνηση άρπαξε το κινητό μου.

"Η Αντριάνα είναι απασχολημένη τώρα, τσακίδια" είπε και το έκλεισε.

"Ρε δεν πας καλά!" φώναξα.

Άρπαξα το κινητό και πήρα τον Βίκτωρ πίσω. Πρέπει να ήταν έτοιμος να με πάρει πίσω γιατί το απάντησε αμέσως.

"Αντριάνα, τι διάολο γίνεται;" ρώτησε έξαλλος. "Ποιος είναι αυτός;"

"Μην.." πήγα να του πω μα πετάχτηκε ο Ίαν ξανά.

"Αν με πλησιάσεις ξανά θα σου δώσω τα σκατά σου να τα φας!" του είπα.

Γέλασε δυνατά.

"Από χτες τα ίδια νεύρα έχεις μωρό μου, για χαλάρωσε" συνέχισε.

"...Χτες; Αντριάνα με τον μαλάκα από χτες είσαι;" ακούστηκε ο Βίκτωρ.

Φώναζε τόσο πολύ που τον άκουγα έστω κι αν κράταγα το κινητό μισό μέτρο μακριά από το αυτί μου.

"Σε παίρνω σε 5" του είπα και το έκλεισα.

"Τι θες ρε;" ρώτησα τον άλλο έτοιμη να του ρίξω το κινητό στην μούρη.

"Προσπαθώ να κάνω φίλους στο νέο μου σχολείο" ανακοίνωσε. "Δεν ξέρω κανέναν εκτός από εσένα"

"Είσαι σοβαρός ρε;" αναφώνισα. "Ουστ απ' εδώ"

"Okay, αν δεν θες να μου μιλήσεις μην μιλήσεις" απάντησε. "Θα καθίσω απλά εδώ να κάνω ένα τσιγάρο, μου αρέσει αυτό το σημείο της αυλής"

Ρόλαρα τα μάτια κι άρπαξα την τσάντα μου. Άρχισα να απομακρύνομαι, σχηματίζοντας τον αριθμό του Βίκτωρ ξανά.

Περίμενα λίγο μέχρι να μου το απαντήσει. Ήταν κρατημένο. Κατέβασα το ακουστικό και δοκίμασα ξανά. Άκουγα τους κτύπους μέχρι να το απαντήσει. Όταν το έκανε, δεν μίλησε.

"Μ' ακούς;" ρώτησα.

"Σ' ακούω" απάντησε κοφτά.

"Ε μην θυμώνεις μαζί μου τώρα ρε Βίκτωρ"

"Θα μου πεις ποιος στον διάολο ήταν αυτός;" ρώτησε. "Τι δουλειά έχει μαζί σου ο αλήτης από χτες;"

"Ηρέμησε" αναφώνισα.

Άκουσα κορναρίσματα.

"Είσαι στον δρόμο;" ρώτησα.