Μπάτσο, μωρό μου!

Κεφάλαιο 36ο

Τελευταία μέρα πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων.

Δεν μπορώ να περιμένω να κλείσουμε.

Μόνο μία ώρα πριν τον παράδεισο.

Αλλά είναι περίοδος Μαθηματικών.

Θα μας πει τον βαθμό του τετραμήνου σήμερα, για να δούμε αν η Αθανασία έκανε καλά την δουλειά της.

Εγώ πάντως ήμουν κυρία.

Τον κράτησα τον Βίκτωρ μακριά από τις ερωτοδουλειές της τόσο καιρό.

Κάθισα στο θρανίο μου χωρίς να μπω στον κόπο να βγάλω βιβλία. Τελευταία μέρα είναι άλλωστε.

Ο μαθηματικός άρχισε να ανακοινώνει τους βαθμούς σύμφωνα με τον κατάλογο του. Δεν ξέρω γιατί μου την σπάει τόσο, ούτε γιατί του την σπάω εγώ αλλά με άφησε τελευταία.

"Γρηγορίου Αντριάνα..." ξεκίνησε.

Έλα, δεν είσαι και ο Ρουβάς. Μίλα!

"12" διάβασε τον βαθμό.

Ακολούθησαν 3 δευτερόλεπτα σιωπής.

Θα τον πνίξω.

"Σοβαρά;" πετάχτηκε ο Πέτρος πριν προλάβω να μιλήσω.

"Ησυχία Διαμαντόπουλε"

"Τι ησυχία;" πετάχτηκε και ο Ίαν. "Τι 12;"

"Τα πιο ψηλά διαγωνίσματα έγραψε" συνέχισε ο Πέτρος.

"Πιο ψηλά και από κάποιους άλλους που πήραν 20" άκουσα και την Νάντια.

Ωραία, πείτε τα εσείς γιατί εγώ βαριέμαι να του τα πω.

Ξανά.

Κωλόγερος.

Ακούς εκεί 12.

"Ή να της το ψηλώσετε ή να χαμηλώσετε της υπόλοιπης τάξης"

"Ναι, είναι αδικία"

Τι καλούς συμμαθητές που έχω, να θυμηθώ να τους στείλω δώρο τα Χριστούγεννα.

Κανένα απ' τα πουλιά που βρίσκει ο Ερμής.

"Ησυχία" αναφώνισε ο μαθηματικός χτυπώντας το χέρι του στην έδρα.

"Μπορείτε να μου πείτε που στηρίζετε το δωδεκάρι;" ρώτησα και καλά ευγενικά.

Δεν απάντησε.

Όλοι άρχισαν να παραπονιούνται, εκτός από ένα άτομο.

Φυσικά, η αγαπημένη μου Αναστασία.

Για αυτήν γίνονται όλα έτσι; Επειδή του πειράξαμε την χαϊδεμένη του;

"Αν θυμάμαι καλά έγραψα πολύ καλά στα διαγωνίσματα" συνέχισα.