Μπάτσο, μωρό μου!

Κεφάλαιο 42ο

Ωχ.

Αυτό δεν το συζητήσαμε.

Σκατά θα τα κάνουμε, να μου το θυμηθεις.

"Είχα περιπολία μια μέρα στην γειτονιά του κύριου Κώστα.." ξεκίνησε.

"Στην πλατεία" τον διόρθωσα.

Μωρέ στην γειτονιά του κύριου Κώστα ήταν αλλά με την τρομάρα που τον τρώει αυτόν, τον έχω ικανό να της τα ξεράσει όλα. Όλα όμως.

"Ε, ναι" συμφώνησε κι έσμιξε τα φρύδια.
"Είχα περιπολία στην πλατεία και διάβαζα εφημερίδα"

Παίζει να πεθάνω λίγο.

Αυτός μισεί τις εφημερίδες.

"Κι εγώ διάβαζα κάτι διαφημιστικά" συμπλήρωσα.

Η μητέρα με κοίταξε απορημένη.

"Για να βρω δουλειά" εξήγησα.

"Και τελικά δεν έβλεπα που περπατούσα και συγκρουστήκαμε με την Αντριάνα" συνέχισε ο Βίκτωρ.

Με κοίταξε για λίγο. Ήταν το βλέμμα του 'Βοήθεια, χάνομαι' και ήθελα να γελάσω τόσο δυνατά αλλά δεν το έκανα γιατί ήξερα πόσο ήθελε να κάνει καλή εντύπωση στην μαμά.

"Και το ίδιο βράδυ βρεθήκαμε και σε μια καφετέρια" πρόσθεσα. "Ε μωρό μου;"

"Ναι" συμφώνησε. "Ναι, βρεθήκαμε και σε μια καφετέρια το ίδιο βράδυ. Καθόταν μόνη και λίγο πολύ μου κίνησε την περιέργεια"

"Τι έκανες στην καφετερια μόνη καλέ;" ρώτησε η μαμά.

"Παρίστανα την ξένη για να κλέψω ανυποψίαστους άνδρες" αναφώνισα ρολάροντας τα μάτια.

"Έλα ρε Αντριάνα μου, αηδίες" είπε. "Θα σε πιστέψουν στο τέλος"

Γέλασα δυνατά και ήπια λίγο νερό.

"Σιγά μην πιστέψουν αυτές τις αηδίες, πλάκα έχεις ρε μαμά!" της είπα γελώντας ειρωνικά ακόμη.

Ο Βίκτωρ απέναντι άλλαξε 10 χρώματα. Ουράνιο τόξο έγινε.

Ήπιε λίγο νερό και ξερόβηξε ξανά. Νομίζω πως άρχισε να ιδρώνει. Καλέ, όχι να πάθεις κάτι!

"Ήθελα καφέ και πήγα σε καφετέρια, είναι κακό;" την ρώτησα.

"Όχι μωρό μου" είπε.

Ένεψα καταφατικά ευχαριστημένη.

"Και δεν είχα μεταφορικό να έρθω σπίτι και ενδιαφέρθηκε να με φέρει ο Βίκτωρ" συνέχισα πριν πάθει τίποτα και τρέχουμε στα νοσοκομεία μέρα που είναι.