Μπάτσο, μωρό μου!

Κεφάλαιο 33ο

"Εδώ;!" αναφώνισα μα έβαλε τον δείκτη του στα χείλη μου.

"Δεν νομίζεις πως σήμερα είπες αρκετά;" ψιθύρισε.

Με κοίταξε και πέρασε την γλώσσα του πάνω από τα χείλη του κοιτώντας με.

Όποτε το έκανε αυτό με άναβε και το ήξερε πολύ καλά. Όρμηξα στα χείλη του και τον φίλησα.

Πέρασα τα δάχτυλα μου μέσα στα μαλλιά του και κόλλησα επάνω του.

"Τς τς τς" είπε αργά και ψιθυριστά.

Με μια κίνηση με έσπρωξε με τα μούτρα στην πόρτα και κόλλησε το  σώμα του στο δικό μου. Με δάγκωσε στο σβέρκο και τράβηξε απαλά τα μαλλιά μου.

"Νομίζεις πως είναι αστείο;" ψιθύρισε στο αυτί μου.

Δεν απάντησα.

Ήμουν στο τσακ να απαντήσω μα θα τον προκαλούσα περισσότερο και δεν ήμουν σε θέση να το κάνω αυτό. Από στιγμή σε στιγμή μπορεί να μπει οποιοσδήποτε μέσα.

"Τι;" ρώτησε. "Δεν έχεις άλλες ερωτήσεις;" συνέχισε περνώντας το χέρι του μέσα απ' το τζιν μου.

Έπνιξα ένα αναστεναγμό προσπαθώντας να απομακρυνθώ. Μα τώρα, που να πάω!

"Βίκτωρ όχι εδώ" κλαψούρισα γέρνοντας το κεφάλι προς τα πίσω.

Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά και από τον φόβο και από την προσμονή. Δεν έπρεπε μα το ήθελα τόσο πολύ.

Ήταν τόσο επικίνδυνο να μας τσακώσουν μα ίσως γι' αυτό να το θέλαμε κι οι δύο τόσο πολύ.

"Εδώ θέλω, εδώ θα γίνει" έτριξε.

Λίγα λεπτά αργότερα, έπρεπε να μου κρατάει το στόμα για να μην ακύγονται οι φωνές μου.

Τον ένιωθα να μπαίνει μέσα μου άγρια, χωρίς να τον ενδιαφέρει το πόσο κοντά ήμουν στο να φωνάξω και να μας ακούσουν όλοι.

Στήριξα τα χέρια μου στον τοίχο και δάγκωσα τα χείλη μου. Το ένα του χέρι με κράτησε σφικτά από την μέση και το άλλο βρισκόταν στο στήθος μου.

Δεν κατάφερα να πνίξω ένα βαθύ αναστεναγμό αλλά ευτυχώς πρόλαβε να φέρει το χέρι στα χείλη μου για να με σταματήσει. 

Ακούσαμε την πόρτα να ανοίγει. Περίμενα πως θα σταματήσει αλλά δεν το έκανε.

"Θεός με όλη την έννοια της λέξης" ακούστηκε μια φωνή.

"Φιλενάδα, ναι" συμφώνησε και κάποια άλλη. "Και αυτή η αστυνομική στολή.. Κόλαση"

"Σσσς" άκουσα τον Βίκτωρ στο αυτί μου.