Μπάτσο, μωρό μου!

Κεφάλαιο 67ο

"Αντριανή, έλα να φας" άκουσα τον θείο να φωνάζει.

"Αν με ξαναπείς Αντριανή εσένα θα φάω στα κάρβουνα με κρεμμύδια και πατάτες" φώναξα πίσω.

Έριξα το κινητό στο κρεβάτι και κοίταξα το ταβάνι. Πριν σηκωθώ έκλεισα για λίγο τα μάτια.

Γιατί να μην μπορώ να σε δεχτώ πίσω ρε Βίκτωρ;

Τι σκατά πάει λάθος μαζί μου;

Πήρα μια βαθιά ανάσα και σηκώθηκα με ένα άλμα απ' το κρεβάτι. Έκλεισα την πόρτα μου και κατέβηκα τις σκάλες.

Ο θείος ήταν στην βεράντα, με μια πιατέλα στο χέρι. Το ψάρι ήταν στα κάρβουνα ακόμα.

"Πω πω πω πω πω, τι ψάρι έψησα ο άτιμος!"

Άρπαξε το κομμένο λεμόνι που είχε στο τραπέζι και άρχισε να το σφίγγει πάνω απ' τα ψάρια.

"Δεν μου 'πες να έρθω να φάω;" ρώτησα απορημένη. "Αφού δεν είναι έτοιμο ακόμα"

"Κάτσε βρε μάτια μου, 2 λεπτά" απάντησε.

Έβαλε τα ψάρια στην πιατέλα. Απ' όσο είδα είχε κόψει και σαλατίτσα.

Περίεργο που δεν με είχε βάλει να το κάνω εγώ.

Βέβαια μπορεί να φταίει και το ότι χτες που με έβαλε να το κάνω, έκοψα το κρεμμύδι με την μισή φλούδα και το αγγούρι σχεδόν ολόκληρο.

Επίτηδες βέβαια για να μάθει να μην με ξυπνά από νωρίς και να με βάζει να κάνω τόσες δουλειές.

"Να σου βάλω ούζο;" ρώτησε.

Κοίταξα το μπουκάλι με το ούζο που βρισκόταν στο τραπέζι.

"Μπα" απάντησα κι έβαλα νερό στο ποτήρι μου.

"Κοίτα 'δω!" αναφώνησε. "Ένα ουζάκι δεν το αντέχει!"

Ναι, είναι που δεν το αντέχω το ποτό.

Αχ ρε θείε!

Κάτσαμε στο τραπέζι και βάλαμε από ένα ψάρι στο πιάτο μας.

Όλα κι όλα, ο θείος ξέρει να ψήνει ψάρι!

Βασικά ξέρει να μου ψήνει το ψάρι στα χείλη με την σκληραγώγηση που θέλει να μου κάνει αλλά ξέρει να ψήνει και το ψάρι στα κάρβουνα.

Έτοιμο να το φάνε οι θεοί του Ολύμπου είναι.

"Θείε, πολύ τέλειο το ψάρι"

"Αυτό να τους λες μάτια μου όταν γυρίσεις πίσω, ότι κάνω το καλύτερο ψάρι" απάντησε περήφανα. "Θα γυρίσεις πίσω, έτσι;"