Silverstar, het paard met een vechtend hart.

Hoofdstuk 5

Silverstar, het paard met een vechtend hart.

Lisbeth klopte op mijn kamer deur , en kwam gauw genoeg daarna al naar binnen gewandeld. ' Hey Liefje , ik heb beneden chocolade koekjes gebakken , dus als je daarin trek hebt kan je naar beneden komen.' zei Lisbeth met een glimlach op haar gezicht. Ik keek van de foto van Hillwood en mij op naar mijn moeder en knikte.  Mijn moeder merkte dat ik afgeleid door de foto was , en liep naar het nachtkastje toe en pakte de foto op. " Je mist hem nog elk dag hé? Ik heb een idee , wat als we nou is vanmiddag samen een stukje gaan wandelen met Spike."  Spike had inderdaad wel wat beweging nodig , het zou het goed doen om weer is een lange wandeling door het bos te maken. Ik keek mijn moeder amper aan , en wenkte daarna weer een blik op de fotolijst die ze in haar handen had. ' Mam , ik weet het niet. Je weet als we naar het bos van meneer Barendse ik weer de beelden en gedachtes in mijn hoofd krijg van alle momenten.'  Lisbeth knikte en had de foto weer neergezet. " Aph je weet dat je ooit is over je angst moet heen komen , je kunt er niet vooreeuwig achter verschuilen. Ik bedoel je zult heus nog wel is een wandelend paard tegen komen , of paarden in de wei. Paarden zijn overal , en wat er met Hill.. was gebeurd."
Dat was niet mijn schuld , ja mam dat weet ik.'  Lisbeth slaakte een zucht en liep naar het raam toe. Ik deed misschien weer is een beetje vijandelijk , maar zodra het over Hillwood ging wilde ik er gewoon niet verder op in gaan.  " Hij was je erg lief , en jullie waren samen zo een goed stel. Wat als je het niet gewoon een keer probeert om bij die stal wat niet ver weg van hier uit de buurt staat is langs te gaan? Misschien zie je het wel anders in , ik bedoel het kan denk ik geen kwaad toch?
Mam , echt ik waardeer je steun en je liefdadigheid maar ik denk gewoon dat ik er nog liever mee wacht. Niemand kan mij zo ver krijgen dat ik er heen zal gaan , je weet wat er gebeurd als ik bij een paard in de buurt kom , ik zal volledig verstijven." Lisbeth zuchtte en gaf er geen antwoord op. Ze kwam naast mij op bed zitten en keek mij in mijn groene ogen aan. ' Ik weet dat het een moeilijk en lastig moment voor je zal zijn , maar ooit zal je de sprong in het diepe moeten wagen.'  Ze had gelijk , maar van mijzelf wist ik dat ik te soft voor dit soort dingen was. Onverwachts gaf ik een knuffel aan haar en vulde tranen in mijn opkomen. " Het is gewoon allemaal zo moeilijk en ingewikkeld. Door die stomme handicap aan mijn been en armen kan ik gewoon minder. Mensen denken vast dat ik een psychotische gek ben die niet normaal kan lopen'!
Sssst lieverd denk alsjeblieft niet zo over je zelf , je bent een harstikke lieve meid. Het enige wat je hebt is een ander soort afwijking , maar dat maakt je juist uniek. Je bent gewoon nog bang om de drempel over te gaan en bij paarden in de buurt te zijn , maar Amber je vader en ik zullen je er door heen helpen. Weetje zelf ben ik vroeger ook bang geweest voor paarden en heb jaren niet meer gereden of in de buurt gekomen net zoals jij. Maar later besefte ik dat ik het niet langer zo kon volhouden , en had toen met behulp van mijn beste vriendin de grote stap gewaagd en de stoute schoenen aangetrokken."   Ik keek even verbaasd op en veegde snel een traan weg onder mijn oog vandaan. ' M.. Meen je dat mam , heb jij ooit paard gereden , maar dat had je mij nog nooit verteld.' zei ik een beetje verrast. Lisbeth glimlachte lichtjes en knuffelde mij terug. ' Kom laten we naar beneden gaan , anders worden de koekjes koud.'  Ik knikte en pakte mijn krukken , even later was ik beneden en was aan tafel aangeschoven. De chocolade koekjes die mij moeder maakte waren altijd zo lekker , soms vroeg ik mij gewoon af hoe het haar telkens lukte. Met een afwezige blik keek ik voor mij uit , opzoek naar iets boeiends om naar te kijken. Spike zat naast mij stoel te wachten totdat er iets zou vallen. ' Spike je mag geen chocola , dan gaan het straks denk ik niet goed met je.' Spike jammerde en keek mij met zielige honden ogen aan waarvan ik moest lachen. Mijn moeder zei dat ik hem wel een kluif mocht geven. Later kwam mij moeder aangewandeld met een hondenkluif en gaf het aan mij. ' Oké Spike , hiervoor ga je wel eerst een mooi kunstje doen anders krijg je hem niet.' zei ik met een zwoele stem. Spike kon natuurlijk alleen naar de verleidelijke kluif toe kijken , hopend wanneer ik hem nou aan hem zou geven. " Poot" zei ik tegen Spike met een opgewekte toon. Spike kende dat trucje uit duizenden en stak meteen zijn poot naar mij uit. Ik pakte met mijn arm die het minste pijn deed, of nou ja die ik het minste voelde zijn poot aan. Ik glimlachte tevreden en bedacht dat hij wel nog een trucje kon doen. " Lig Dood" Spike keek mij eerst een beetje met een schuine kop en vragende ogen aan , maar snapte daarna wat ik bedoelde. Hij ging meteen op zijn rug liggen met zijn pootjes gebogen. " Ach gossie nou lijkt het alsof je echt dood bent" zei ik met een lachende stem. Spike spitste zijn oren en vloog meteen weer overeind. ' Hier je kluif' zei ik tevreden tegen hem en gaf hem zijn beloning. Spike nam zijn kluif tevreden aan en ging op de grond liggen en eraan beginnen te kluiven.