She is a spy? (Voltooid)

hoofdstuk 6

(POV Brooke)

"Ja ik ben buiten." Geef ik antwoord als ik buiten sta.

"Oké ik heb geregeld dat je bij Cole in de klas zit. Zo kan je hem nog beter in de gaten houden. Brooke ik wil dat je oppast voor hem. Ik heb wat onderzoek gedaan en hij staat mij niet aan." Begint Dave.

"Ja ik snap wat je bedoelt. Ik vind hem nu al een eikel terwijl ik hem nog niet eens persoonlijk ontmoet heb." Antwoord ik daarop.

"Ik wil dat je niet meer dan nodig is bij hem in de buurt bent oké?" Vraagt hij mij bezorgt.

"Ja papa." Grinnik ik. Ik weet dat ik hem hier mee pest. Ik hoor Dave ook zacht grinniken.

"Oké ik dwaal af van wat ik wou zeggen. Ik heb gemerkt dat je zelf ook al op onderzoek uit was gegaan. Hij gaat heel vaak naar feestjes waar niemand iets van weet waar die is behalve de gasten dan, maar natuurlijk komt de geweldige Dave er wel achter en weet ik waar hij heen gaat." Hoor ik hem trots zeggen. Ik grinnik zacht.

"Je hebt zijn auto kenteken opgezocht en hem zo gevolgd of niet soms?" Vraag ik hem nog steeds grinnikend. Ik hoor een zucht an de andere kant van de lijn wat aangeeft dat ik gelijk had.

"Hey Brooke met wie bel je?" Ik schrik van de plotselinge stem en slaak een gilletje. "Eh met niemand." zeg ik snel en druk Dave weg. Hij weet dat ik hem wel terug bel als ik weer alleen ben. "Brooke wat is er aan de hand?" Vraagt hij mij. "Bemoei je niet met mijn leven." Sis ik naar hem. In een fractie seconden duwt hij mij tegen de muur en sluit mij op tussen zijn lichaam en de muur. Een herinnering van de missie hiervoor komt terug en mijn ademhaling versnelt een beetje.

"Ga weg." zeg ik nog redelijk kalm, maar je kan de paniek in mijn stem horen. "Niet voor je zegt wat er aan de hand is en zo te zien weet ik hoe ik jou kan dwingen iets te zeggen." zegt hij met een grijns. Ik sluit mijn ogen en probeer mijn ademhaling weer onder controle te houden wat mij ook lukt. Mijn ogen open ik weer en kijk hem kalm aan.

"En hoe wil je dat doen? Er is niets om je te vertellen of wat jou aangaat." Zeg ik rustig alsof er niks aan de hand is. "Toe nou Brooke. Ik weet niet wat ik heb gedaan, maar geef mij een kans." Smeekt hij bijna. Wat wilt hij hier mee bereiken? Waarom wilt hij mijn vriend zijn? Hij weet volgens mij niet dat hij dan alleen mij heeft, maar een hele boel andere problemen die niemand zou willen dragen.

"Ik geef niemand een kans en jou dus ook niet." "Brooke." Smeekt Jace. "Het is voor je eigen best wil." Zeg ik uiteindelijk. Misschien stopt hij dan met zuren. "Hoe bedoe-" Zegt Jace, maar kan zijn zin niet af maken doordat de bel zojuist gegaan is. Gered door de bel zeggen ze dan toch? "Oh de bel is gegaan. Het was een leuk gesprek. Ik moet maar is naar de les niet waar?" Zeg ik met een ondeugende grijns en duw hem een stukje aan de kant zodat ik er langs kan.

De dag is best snel gegaan vandaag. Ik had ook niet echt heel veel lessen gelukkig. Jace heb ik zo goed als mogelijk ontweken. Dave had nog gebeld en we hebben een afspraak gemaakt dat hij langs zal komen deze maand nog. Hij woont ongeveer anderhalf uur van mijn huis af, maar op de snelheid die Dave rijd ben je er makkelijk in drie kwartier. Hij rijd niet normaal snel. Het verbaast mij dat hij nooit en ongeluk heeft gehad. Moet ik Jace nog vertellen dat Dave komt? Nee vast niet. Wat zou hem dat eigenlijk boeien? Hij kan toch niet zeggen of hij wel of niet mag komen. Ik zeg ook niet tegen hem wie er wel en niet van zijn vrienden mogen komen. Niet dat ze al een keer zijn geweest maar oké.

Ik loop nu naar huis via het bos. Jace had gezegd dat hij ergens heen ging met vrienden of zo. Niet dat mij het veel boeit. Heb ik tenminste het huis voor mij alleen. Heb ik ook nog even tijd om mijn stappen te plannen. Dat moet ook wel. Je kan nooit zonder een doordachte plan iets doen en dit al helemaal niet. Hij is niet zomaar iemand. Hij word niet zomaar in aanraking geweest met de politie voor moord. Niemand wet ervan, maar Dave kan makkelijk informatie halen van dingen die iedereen eigenlijk niet hoort te weten over een ander persoon door het systeem daar te hacken. Zo kom ik dus makkelijk aan andermans informatie.

Ik hoor de deur opengaan en meerdere voetstappen. Dat is niet alleen Jace. Hij zal vast wel vrienden hebben meegenomen. Ach wat boeit mij het ook. Zolang ze mij maar met rust laten vind ik het allemaal wel best.

"Wow gast. Ik wist niet dat er een chickie op je aan het wachten was." Hoor ik iemand roepen. " Èèn, ik ben geen kip. En twee, ik wacht al helemaal niet op hem." Antwoord ik zonder hem aan te kijken. Het blijft even stil tot ik nog meer voetstappen hoor komen. Hoeveel vrienden wil je hebben? Ik weet zeker dat het niet echte vrienden zijn die voor je klaar staan als het nodig is.

"Is dat die nieuwe chick van school waar iedereen het over heeft? Hoe heb je haar nu al gefixt?" Vraagt nu iemand anders. Ik went mijn blik af van de tv en kijk hun aan. Het zijn er 7. Er zitten 2 jongens bij die ik ook al bij de sportschool had gezien. De rest heb ik alleen gezien op school. Cole is de enige die ik qua naam weet in dat groepje.

"Ze lijkt helemaal niet zo duister zoals de rest dat allemaal zeiden." Zegt weer een ander. Ze hebben zich ondertussen allemaal op de banken en stoelen bevestigd. Ik zucht en sta op. Ik heb hier ook geen rust he. "Wat ga je doen?" Hoor ik Jace vragen. Hij probeer het ook altijd weer. "Antwoord?" Vraag ik hem. "Bemoei je er niet mee." Mompelt hij verslagen. "Als je het antwoord al weet. Waarom vraag je het dan nog?" Zucht ik gefrustreerd. Ik draai mij weer om en loop de trap op.

"Wie is die chick en wat doen ze hier als ze niet voor jou is? Ik dacht dat je weer lekker bezig was." Grinnikt iemand waarvan ik zijn stem niet herken. "Ze is mijn huisgenoot." Hoor ik Jace zeggen. "Heb je haar al genomen?" Hoor ik weer iemand zeggen. Ik sta gelijk stil en wacht op het antwoord. Als hij hier over liegt dan hak ik persoonlijk zijn edele delen eraf zodat hij het niet eens meer kan. "Nee nog niet." Je hoort gewoon aan zijn stem dat hij iets van plan is. Denk hij echt dat hij mij zo ver krijgt? Ik hoop het niet voor hem.

Ik loop verder naar boven en pak mijn telefoon.

"Hey met Dave. Is er iets?" Hoor ik Dave vragen. "Nee ik verveel me heel erg. Ik heb geen idee wat ik moet doen." Zucht ik. "Ga tv kijken." Hoor ik hem meet vragend dan zeggend zeggen. "Kan niet. Jace heeft vrienden mee genomen en ik wil niet weten wat ze nu allemaal over mij aan het zeggen zijn." Zucht ik.

"Wat hebben ze gezegd waardoor jou het plots boeit hoe ze over je praten." Hoor ik Dave amuserend zeggen. Hij vind het grappig als ik mij wel een keer terug trek. Hij vind dat ik dat weer een beetje menselijk ben. Ook al ben ik bij hem een heel ander persoon dan bij anderen.

"Ze vroegen aan hem toen ik weg liep of hij mij al had genomen. Ik zweer het je als hij tegen hun zei van wel had ik hoogs persoonlijk zijn edele delen eraf gehakt zodat hij het niet eens meer kan doen. Gelukkig voor hem heeft hij de waarheid gezegd, maar die maakte mij ook niet heel erg blij. Hij zei;' Nee, nog niet.' " Vertel ik hem.

"Hij komt met geen vinger aan je!" Roept Dave plots met veel woede.

"Zo zat ik dus ook al." Grinnik ik.

"Rustig maar ik kan voor mijzelf zorgen en opkomen. Die trainingen van jou heb ik niet voor niks. Ik heb bijna een boks bal vermorzeld. Jace zal ik wel makkelijk an kunnen." Lach ik nu. Dave hoor ik ook zacht grinniken. We zaten nog wat te praten over alles en nog wat. Helaas moest Dave ophangen om meer informatie voorij te gaan zoeken. Hij heeft bepaalde tijden waardoor hij makkelijker het systeem kan Hacken.

(Later die avond)

Jace zit wat met zijn mobiel te kloten. Er heerst een akelige stilte, maar voor mij was het wel best. Ik ben inmiddels weer achter de tv gaan zitten nadat de andere jongens weg waren gegaan. Totdat Jace het weer moest verbreken.

"Hey wanneer komt je familie een keer langs? Ik zou ze graag is willen ontmoeten." zegt Jace plots. Ik kijk abrupt op. Verbaasd van zijn vraag kijk ik hem aan. Waar heeft hij dit opeens van? Vanwaar die interesse?

"Niet." Antwoord ik kalm. "Hoezo niet? Wil je niet dat ik ze ontmoet?" "Nee, het kan gewoon niet." Antwoord ik met lichte woede, maar hij schijnt het gelukkig niet te horen.

Ik heb mijzelf geëist nooit mijn emoties te laten zien en niet meer verdriet te hebben over mijn ouders. Ik mocht mijn woede ook niet de baas laten zijn. "Wat is er dan? Waarom kan ik ze niet ontmoeten." Vraagt hij mij.

"Dood." Antwoord ik kil en loop weg.