She is a spy? (Voltooid)

hoofdstuk 2

(POV Brooke) 

Als ik mijn pizza op heb breng ik mijn bord weer naar de keuken en stop hem in de vaatwasser. Als ik weer terug naar mijn kamer wil lopen staat Jace bij mijn deur te wachten. "Wat is er?" Vraag ik hem als ik voor mijn deur sta. "Ik probeer aardig te zijn en er voor te zorgen dat we het goed kunnen vinden en jij stoot mij alleen maar af. Waarom laat je mij niet toe? Komt het door mijn uiterlijk?" Vraagt hij aan mij.

 "Doe niet zo softie. Ik laat niemand toe in mijn leven dus ook jou niet. Het is niet persoonlijk." Zeg ik emotieloos. Ik duw hem makkelijk aan de kant door al die trainingen en laat hem verbaasd achter op de gang. Ik plof neer op het bed. Wat kan ik al die tijd doen? Ik moet weer een missie hebben. Ik kan het aan. Die andere was gewoon ongeluk en toeval. Dat kan deze keer niet gebeuren. Ik ga mijn baas smeken om een missie. Wel een in de buurt waar ik snel heen kan. Ik kan hem bellen, maar dan moet ik zeker zijn dat Jace niet mee kan luisteren. Hoe laat is het eigenlijk?

Ik kijk op de klok en zie dat het al 10 uur is. Zou hij het geloven als ik ging slapen? Misschien wel. Morgen hoef ik alleen niet naar school dus misschien verklaard hij mij oor gek, maar alsnog ik wil gewoon ene missie. Anders verveel ik mij echt dood. Ik loop naar de woonkamer waar ik hem niet aantref. In zijn kamer misschien? Ik loop de trap op. Hij zei toch dat de kamer tegen over hem vrij was, wat nu mijn kamer is, dus dan moet deze van hem zijn. Ik klop even aan en wacht een paar tellen. Ik doe de deur open en tref Jace met een bloot boven lichaam aan met een telefoon in zijn handen. Ik besteed er geen aandacht aan en kijk hem recht in de ogen aan. Zijn grijns valt niet te missen. Door al mijn trainingen heb ik een soort van poker face. Het lijkt wel of ik geen enkele emotie heb. Dat is natuurlijk niet waar. Ik beheers te ze gewoon allemaal. 

"Ik ga pitten. Waag het niet in mijn kamer te komen." Ik wil mij omdraaien, maar Jace roept mij terug. "Waarom nu al? Je hebt niet eens school. Waarom zou je zo vroeg gaan pitten. Geniet van de avond. Hang rond of zo." Stelt hij voor. "Ik ga pitten." Kap ik hem af en draai mij om. Ik sluit de deur en loop mijn kamer in. Dan loop ik naar mijn kast en duw die aan de kant zodat ik de deur open kan maken. Ik probeer het allemaal zo geluidloos te laten verlopen. Als de kast er voor weg is doe ik de deur open en loop nog even naar mijn badkamer. 

Als hij toch nog het lef heeft om de kamer binnen te komen ben ik zogenaamd in de badkamer. De kast doe ik er weer voor als ik binnen in het kamertje zit en sluit de deur voor de zekerheid. Ik doe nog wat papier werk en voorbereidingen. Dan loop ik de kamer weer uit en sluit alles weer af. Ik ga op mijn bed zitten. Ik pak mijn telefoon en toets het nummer in van mijn baas. "Met Dave." Hoor ik aan de andere kant van de lijn. 

*Dit is het gesprek tussen Dave en Brooke.*

"Hey met Brooke." Zeg ik. 

"Waarom bel je mij? Is er iets gebeurt?" Vraagt Dave bezorgt. Hij is eigenlijk net als een broer voor mij. Hij was er altijd voor mij en als een vader is hij iets te jong.   

"Nou ik wou eigenlijk wat vragen."  

"Wat is er zo belangrijk om mij daarvoor zo laat te bellen?" Zeurt hij. Ik rol even met mijn ogen. 

 "Nou ik wou vragen of ik nog een missie mocht. Ik verveel mij hier echt dood en wil weer verder met mijn werk. Technisch gezien is het al bijna een jaar geleden." Fluister ik voor de zekerheid.  

"Komt niks van in. Weet je je laatste missie nog. Dat laat ik niet nog is gebeuren." Spreekt Dave mij tegen. 

"Dat was gewoon toeval. Daar wist niemand wat vanaf. Niemand zag het aankomen. Laat het los. Iedereen heeft dat wel is gehad als spion zijnde. Dat is het vak." Zeg ik gefrustreerd. 

 "Nee ik laat het niet nog is gebeuren. Ja bijna elke spion kan dat gebeuren, maar jij was net 16! We hebben nooit zo'n jonge spion gehad. De kans dat dit weer gebeurt is te groot." Zegt hij vastbesloten. Af en toe kan hij van alles echt een drama maken.

 "Het is gebeurt. Alsjeblieft. Je weet hoe graag ik spion wil zijn. Daar horen missies bij. Ik wil hier niet de hele tijd zitten en mijn leven verspillen. Ik wil iets doen met al mijn trainingen die ik gehad heb." Spreek ik hem tegen.   

"Nee is nee. Dit is voor je eigen best wil." Houd hij nog steeds vol. 

"Verdomme! Wees niet zo'n watje! Je hoeft mij niet altijd te beschermen! Ik kan best voor mijzelf zorgen! Jij bent de enige die nog in mijn leven zit en die ik toe laat. Laat dat zo houden! Je weet dat ik voorzichtig doe en nog zeg je nee!" "Brooke." Zegt hij maar ik kap hem af.  

"Nee niks ge-brooke. Laat maar ik ben er klaar mee!" Schreeuw ik gefrustreerd en hang op. 

Dan dacht je iemand eindelijk in je leven te hebben en denken dat die alles voor je zal doen heb ik dit. Waarom vertrouwd niemand mij meer of is overbezorgd. Ik kan best voor mij zelf zorgen. Uit frustratie smijt ik stoel omver. 

De deur word open gedaan en Jace staat er geschrokken in de deur opening. "Waarom schreeuwde je zo erg? Was je tegen je vriendje aan het schreeuwen of zo?" Vraagt hij. Ik kijk abrupt op bij het woord 'vriendje'. "Hij is verdomme mijn vriendje niet! Wat kom je hier doen! Heb je mij afgeluisterd!" Schreeuw ik. Ik ben nu echt opgefokt. Nu moet niemand aan mijn hoofd komen zuren, maar natuurlijk negeert hij dat. 

"Ja." Antwoord hij kalm, mijn uitbarsting negerend. "Wat heb je allemaal gehoord." zeg ik snel. "Alleen het gedeelte toen je begon te schreeuwen de rest daarvoor heb ik niet gehoord. Mag ik iets niet weten?" Vraagt hij achterdochtig. "Ga weg!" schreeuw ik uit het niets. Hij schrikt even maar pakt dan de stoel op en zet die voor mij neer en neemt plaats. "Ik zei ga weg, niet kom gezellig zitten." Zeg ik woest. 

"Wat heeft jou zo gemaakt?" Vraagt hij plots. Ik sta verbaasd van zijn vraag. "Was het die gast die je aan de telefoon was? Je vriendje?" Vraagt hij verder. "Nee en hij is verdomme mij vriendje niet! Snap dat nou eens!" Roep ik gefrustreerd.  "Wat dan? Want je kan nooit zo van jezelf zijn. Je werd zo gemaakt. Je hebt een groot geheim achter je en die wil ik weten."

 "Dit gaat je verdomme niks aan! Je probeert aardig te zijn en een 'vriend' van me te worden om zo alles uit mij te halen. Dan laat je me stikken, omdat je hebt wat je wilt. Ik ken zulke mensen als jou wel. Ik heb verdomme geen geheim en al zal ik die hebben, die zal jij nooit weten! Ik hoef geen mensen in mijn leven. Uiteindelijk kan je alleen nog maar op jezelf vertrouwen." Roep ik uit. 

∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞

Ik kon het niet laten om vandaag nog een hoofdstuk online te zetten. Ik ga dit niet regelmatig doen helaas. Zie het als een extra hoofdstuk.

 Ik hoop dat jullie het leuk vinden. Laat dat vooral zien met een stem en/of comment. 

-xxx- zoeloe_shadow