She is a spy? (Voltooid)

hoofdstuk 8

(POV Brooke)

Ik word langzaam wakker van iemand die mij voorzichtig wakker probeert te maken. Als ik merk dat er iemand dus aan mij zit op mij zo door elkaar te schudden pak ik de pols van die persoon en geef en een harde ruk aan. Ik hoor een plof en heb nog steeds zijn pols vast. Ik draai zijn pols om en open mij ogen. Je hoort nog een kreetje van pijn die afkomstig is van Jace. 

"Jonge Brooke. Ik probeer je alleen maar wakker te maken voor school en je valt mij gelijk aan. Hoe kun je dit eigenlijk?" Hoor ik Jace vragen. "Wat is hier aan de hand?" Hoor ik een slaperige Dave, die op de rond lag te slapen, vragen. Hij had wel een matras hoor. Zo erg ben ik nou ook weer niet. Als hij wat beter kijkt ziet hij dat ik Jace in de houdgreep heb. Hij weet nu zelf wel wat er aan de hand is. 

"Ik probeerde Brooke alleen wakker te maken voor school. Je hebt nog maar 20 minuten voordat ik vertrek." Geeft hij aan. Ik had hem al los gelaten en hij wrijft even over zijn pols. "Voor de zoveelste keer. Ik rijd niet met jou mee in de auto." Zucht ik. Jace zegt niks meer en loopt de kamer uit. 

"Ik moet echt een slot hebben op mijn kamer." Zeg ik en laat mij weer op mijn bed ploffen. "Dan hadden die oefeningen voor verschillende trucs toch geen tijdverspilling." Grapt Dave. Ik kan mij lach ook niet meer inhouden en begin te lachen. Lachend lopen ik en Dave de kamer uit. "Sinds wanneer lach jij?" hoor ik Jace vragen. 

"Altijd al, maar er was gewoon niks om te lachen of je hebt het nooit gezien." Antwoord ik weer serieus. Jace kijkt nog even achter mij, waar Dave nu staat en sent hem een dodelijke blik. Ik kijk even op en ik zie dat Dave een uitdagende blik terug geeft. Ik pak Dave's pols en trek hem mee de keuken in. Ik maak wat ontbijt en schenk wat drinken in. "Neem jij de borden mee?" Vraag ik met puppy ogen. Ik weet dat hij daar niet tegen kan. 

Na het eten ruim ik alles op en wil naar boven lopen. "Wat ga je doen?" Hoor ik Dave nu vragen. "Make-up op doen en andere kleding aan doen. Je denkt toch niet dat ik in mij pyjama heen ga toch?" Vraag ik grinnikend. "Sinds wanneer geef jij antwoord op die vraag?" Hoor ik Jace zeggen, maar ik neger hem.

 "Doe je niet te veel make-up op? Alleen mascara, beloofd?" Hij zet nu ook zijn puppy ogen op. Na vaak geprobeerd te hebben om nee te zeggen, wat niet lukte gaf ik mij over. "Goed." Zucht ik verslagen. Ik hoor een trotse lach van Dave komen. "Lach maar. Dit is de eerste en laatste keer." Mompel ik met een ingehouden lach  en loop de badkamer in. Zoals beloofd doe ik alleen mascara op en niet te donkere kleding. Ik heb gekozen voor en donkerblauwe broek 

( A/N Niet heel erg donker, dat het bijna zwart lijkt, maar een gewoon wat tinten donkerder dan normale blauw. Je snapt wel wat ik bedoel. )

Daarboven heb ik een losse donker rode crop top met aar nog een hemt eronder. Ik doe er nog en zwart jackje boven en sneakers. Het is minder donker dan normaal. Ik loop de trap af en blik even kort op de klok. 

Het is al kwart over 8 en het duurt ongeveer 15 minuten met de auto. Dat komt omdat je helemaal om het bos heen moet en het bos is heel erg groot. De gemeente mag er geen weg doorheen maken. Dat is tegen de wet of zo. Dave wou mij perse brengen, omdat hij daarna met mij naar de sport school ging. Daarna had hij nog wat plannen, maar die weet ik niet. Hij wilt het niet los laten en als Dave iets niet wil vertellen, krijg je het ook niet uit hem. 

Ik stap in de auto van Dave en Dave schuurt weg. Ik weet niet hoe snel we rijden, maar als Dave niet achter het stuur zat had ik geschreeuwd dat hij moest stoppen. Ik weet dat Dave dit kan dus ben ook niet bang. We komen bij mijn school aan en Dave rijd er met volle snelheid heen.

 "Euhm Dave? Moet je niet remmen?" "Ik ga zorgen dat dit prinsesje hier even wat aandacht krijgt die ze verdient." Grijnst Dave. Ik rol met mijn ogen. Hij moet altijd weer overdrijven. Hij staat plots stil en alle ogen staan op ons gericht. Dave stapte uit en deed de deur voor mij open. Als hij hier een scene van wilt maken, dan maken we die. En grijns siert mijn lippen. "Dank je voor de rit. Zie je zo." Zeg ik een geef hem een kusje op zijn wang. Hij lijkt eerst even verbaasd wat mij doet grinniken. Alle blikken blijven op mij gevestigd en blijven mij ook volgen als ik de school binnen kom. Tuurlijk, als plots een knappe jongen je af zet naar school zien ze je wel staan. 

Tijdens de lessen was er niet echt heel veel gebeurt. Ik zit nu in mijn laatste pauze. Hierna heb ik nog maar 1 uur les. Dan komt Dave mij ophalen en gaan we sporten. Wat er daarna gebeurt weet ik nog steeds niet. Ik weet ook werkelijk waar niet wat hij van plan is. Hij kan alles bedacht hebben. Bij hem weet je het maar nooit. Hij is zo onvoorspelbaar. Hij heeft mij altijd wel door, maar ik hem zelden. Hij zit ook al langer in het vak. Dat is altijd mijn excuus geweest.   

Als de lessen voorbij zijn wacht ik op Dave die mij zo op komt halen. Ik wacht bij een bakje waar lekker het zonnetje op schijnt. Plots verdwijnt de zon voor mij ogen en doe ik mijn ogen open die ik net genietend had gesloten. Ik kijk op en zie het vrienden groepje van Jace inclusief Jace.

 "Wat is er?" Vraag ik hun ongeïnteresseerd. Zonder iets te zeggen nemen ze naast en voor mij plaats. Wat gebeurt hier? Wat zijn hun nu weer van plan? "Wacht je op je vriendje? Je hebt wel veel aandacht getrokken vandaag. Je bent het gesprek van de dag." Grinnikt een van de jongens. Jace zit er maar een beetje bij. Volgens mij wou hij dit niet. 

"Je bent mij al wel eerder opgevallen, maar je hield je altijd schuil. Je was altijd zo mysterieus. Daar hou ik wel van. Mijn gevoel zei dat je iets achterhield." Gaat hij verder. Wat zijn ze nou van plan? Ik vertrouw hun niet. Oké ik vertrouw niemand echt, maar nu zegt mijn gevoel hetzelfde als mijn hoofd. 

 "Schei toch uit. Is het zo erg als ik mij niet wil vertonen aan de wereld? Ik ben gewoon heel erg op mijzelf. Ik wil geen mensen om mij heen." Sis ik. "Wow rustig tijger. Je hoeft ons niet aan te vallen." "Wat wil je hier nou mee bereiken? Wat wil je van mij hebben?" Vraag ik hem weer ongeïnteresseerd. "Er schuilt meer achter jou en dat wil ik weten." Zegt hij met een grijns. 

Ik weet wel wat hij van plan is. Ik heb al wel is van hem gehoord. Ik ben niet zo'n iemand die alle geruchten geloofd, maar die van hem klopt. Ik heb wat onderzoek gedaan namelijk. Hij heet Alex. Hij is de player van hun groepje. Nou ja de gene die het vaakst een ander meisje heeft samen met Cole dan. de rest hebben dat ook wel, maar niet zo erg als hun 2. 

"Brooke!" Hoor ik iemand in de verte roepen. Ik kijk in de richting van het geschreeuw en zie dat het Dave is. Hij komt onze kant op gelopen. "En als we daar je vriendje niet hebben." Zegt Alex bespoten. Iedereen lacht mee behalve Jace en ik. Ik zucht geërgerd en rol met mijn ogen  

"Wat is hier aan de hand?" Vraagt Dave als hij bij ons aan is gekomen. Ik sta snel op. "Niks. Kom laten we gaan." Zeg ik en wil hem mee trekken, maar hij blijft staan. Ik draai mij om en zie dat hij een waarschuwde blik naar de andere jongens geeft.

 "Kom je nog. Anders redden we het niet meer." Zeg ik nogmaals. Dave loopt nu wel mee en pakt mij hand vast alsof hij duidelijk wilt maken dat ik van hem ben terwijl dat niet eens zo is, maar ik snap zijn bedoeling. Hij waarschuwt hun dat ze mij niks aan mogen doen. We lopen naar de auto toe en stappen in.

"Wat gaan we doen na het sporten?" Vraag ik hem nieuwsgierig. Ik kan het niet laten. Ik ben altijd al een nieuwsgierig iemand geweest. "Dat zie je dan wel." Zegt hij met een grijns. Iets staat mij niet aan van die grijns.