She is a spy? (Voltooid)

hoofdstuk 39

(POV Brooke)

Die woorden laten mij smelten van binnen. Of beter gezegd een combinatie van zijn stem en die worden laat mij smelten. 

"Ik jou ook. Heel veel zelfs." Fluister ik terug en houd hem steviger vast. Hij zet mij voorzichtig neer. De groep kijkt mij raar en verbaasd aan. 

"Blake ik wil niet veel zeggen, maar dit is niet onze kleine Brookie. Ik zal haar zo herkennen." Zegt Cameron nu kalmer. 

"Dat doet pijn." zeg ik en doe mijn hand op mijn hard voor een dramatisch effect. Ik trek de pruik van mijn hoofd en haal de knot uit mijn echte haar. Mijn haar valt sierlijk over mijn schouders heen.

 "Herken je mij zo wel?" Vraag ik hem. Hij knikt met open mond. Ik loop op hem af en doe zijn mond dicht. 

"Je vangt vliegen. Je bent geen kikker." Zeg ik lachend.

 Dit zei ik vroeger altijd tegen hem als zijn mond open stond. 

"Je bent het echt." Zegt hij vol ongeloof. Hij trekt mij in een stevige knuffel. 

"Je hebt mij heel diep gekwetst." Snik ik alsof de wereld nu vergaat. Heel lang hou ik het niet vol en begin te lachen. 

Hun zijn de enige mensen die mij mogen aanraken of mogen knuffelen. De anderen had ik zo voor hun mond geslagen. Na een tijdje verlos ik mij uit zijn greep. 

"Ik heb je echt gemist. Iedereen heeft je hier gemist."  Hoor ik Blake achter mij zeggen. Ik draai mij om en kijk een stukje omhoog. 

"Kom we gaan naar binnen. Kunnen we een beetje bij praten." Zegt hij en pakt mijn hand vast. 

Hij leid mij naar binnen waar het een stuk aangenamer ruikt. De rest van de groep volgt ons op hun eigen tempo. Als we aan komen neem ik plaats naast hem. Hij denkt er alleen anders over. Hij zet mij op zijn schoot neer. De rest van de groep is om ons heen gaan zitten. Het past nog net. Op dit moment ben ik wel blij dat ik op zijn schoot zit. Anders zat ik nu klem tussen twee mensen. 

"Je bent groot geworden." Zegt hij met een lach, omdat hij nu de gene is die omhoog moet kijken. Aangezien ik nu op zijn schoot zit ben ik groter. Snap je hem? Ja je snapt hem.  Okay niet grappig. Right.

 "Haha heel grappig." zeg ik sarcastisch en rol met mijn ogen. 

"Je weet dat het een grapje is." zegt hij en drukt een klein kusje op mijn lippen. Ik kijk hem even verbaasd aan en went dan snel mijn blik af.  Na een paar seconden draai ik mij weer terug. Blake kijkt mij lichtelijk boos aan. Wat heb ik nou weer gedaan? Ik deed toch niks verkeerd? 

"Je hebt toch geen vriendje gehad in de tijd dat je weg was?" Vraagt hij.  

Ik slik en went mijn blik af. 

"Brooke." Zegt Blake streng. 

Hij weet niet van wat er tijdens die missies is gebeurd. Hij weet nog van niks. Dit was in de tijd dat ik hier weg was. In die tijd is dit alles gebeurd. Ik wou dat ik hier kon blijven al die tijd. Dan was deze ellende nooit geweest en leefde ik gelukkig zonder te veel moeite. 

"Brooke zeg het." zegt Blake nog een keer.  Ik kijk hem aan en voel een eenzame traan over mijn wang heen gaan. Ik veeg hem snel weg, maar Blake heeft hem al gezien. Hij tilt mij op en loopt met mij de kamer uit. Hij loopt een andere kamer in wat waarschijnlijk de zijne is. Hij zet mij neer op de bank die ook in de kamer staat.  

"Brooke wat is er? Je weet dat ik niet boos op je word als je een vriendje hebt toch?" Vraagt hij mij. 

"Ja dat weet ik, maar het is meer dat het niet echt als en vriendje is." Zeg ik twijfelend. 

"Brooke wat bedoel je?" Vraagt Blake. 

"Voor een missie moest ik eimand vrienden spelen en zo informatie krijgen dat is mis gegaan. Sinds dien wou ik nooit mee jongens in mijn buurt. De persoon die mijn ouders vermoord heeft, heeft al mijn vrienden die maar met mij om gingen neer geschoten. Sinds doen kwam ik nooit meer bij mensen in de buurt. Ik praatte niet met ze, ik keek ze niet aan, niks. Ik vertrouwde ze ook niet meer. Iedereen liegt. Niemand zegt wie hij werkelijk is." Slik ik. 

"Brooke." Zegt Blake met pijn in zijn stem. Ik schud 'nee' met mijn hoofd. 

"Ik ben nog niet klaar met mijn verhaal." zeg ik. 

"Ik leefde in een pleeghuis en ben dit jaar uit het huis daar gezet. Ik moest met een huisgenoot leven. Hij probeerde bij mij in de buurt te komen en ik ging alleen maar steeds verder weg. Ik probeerde aldoor zo veel mogelijk ruimte tussen hem en mij te krijgen. Niemand kwam eigenlijk in mijn buurt behalve Dave. Hij bleef altijd en zorgde voor mij. Na een tijdje begon ik Jace, mijn huisgenoot, meer te vertrouwen. Van Dave kreeg ik na heel wat gezeur weer een missie. Ik moest Cole neer halen net zoals jullie dat doen. Ontmaskeren en de feiten bij na gaan. Aangeven en achter tralies zetten.  Na een tijdje kreeg ik alleen gevoelens voor hem." Ik slik en went mijn blik af. Bang voor zijn reactie. 

 "Hij heeft er gebruik van gemaakt ben ik achter gekomen. Alleen iets te laat. Zijn vader was de persoon die mijn ouders neer schoot. Ik kon hem niet neer schieten vanwege Cole, maar hij heeft mij gebruikt. Op een avond twijfelde ik. Hij wou verder gaan en ik wou verder met iemand die daad werkelijk van mij houd. Ik vond alles te veel toeval, maar ik kon het niet aan zien dat Cole zo iets zal doen. In mijn ogen was hij  goed, het slachtoffer van zijn vader, maar hij is zelf geen haar beter. Hij heeft mijn eerste keer afgepakt." Het laatste zeg ik zo zacht mogelijk dat het bijna onhoorbaar is. Blake drukt mij stevig tegen hem aan. 

"Vandaag kwam ik er achter dat hij mij gebruikte en een ander plan met mij had. Mijn vertrouwen winnen en mijlen dessert aan zijn vader geven om mij vervolgens dood te schieten. Ik had hem bijna door zijn hoofd geschoten, maar Dave hield mij tegen. Hij zei dat ik het niet moest doen en gewoon weg moest lopen. Nu ben ik hier. Er is niks meer van mij over. Iedereen wilt wat van mij. Niemand is meer te vertrouwen." zeg ik.

 "Brooke je weet dat je mij ECHT kunt vertrouwen. Ik ken je al zo lang. Ik ken je al sinds dat jij 11 was en ik was toen 13. Weet je nog?" Vraagt hij hoopvol. Ik schud licht 'nee' met mijn hoofd en probeer het mij te herinneren, maar het lukt niet.

"We renden door alle bossen heen. Klommen in elke boom. Ik redde je uit het water als je je zelf weer is er in liet vallen of als je je evenwicht verloor in de boom? De lol die we altijd hadden?" Vraagt hij mij verder. De herinneringen komen weer terug. Een glimlach siert mijn lippen. 

"Euhm Brooke ik moet iets opbiechten." Zegt  hij twijfelend. Ik kijk hem vragend aan met een vleugje angst. Bang voor wat hij gaat stellen. Bang dat ook hij mij verraad. Hij mij ook in de steek laat en tegen mij gelogen heeft. 

 "Wat is er?" Vraag ik hem met een angstige ondertoon. 

"Euhm weet je nog dat je ongeveer 2 jaar terug in coma was geraakt door een auto ongeluk?" Vraagt hij twijfelend. Ik knik 'ja' als antwoord. 

"Weet je nog twee dagen voor je coma? Kan je dat nog herinneren?" Ik schud zachtjes 'nee' met mijn hoofd.

 "Ehm ja hoe moet ik dit zeggen?" Zegt hij en bijt op zijn lip. Ik wacht nog steeds vol spanning. 

"Ik was jouw eerste. Ik heb het als eerst met je gedaan." Zegt hij snel.