She is a spy? (Voltooid)

hoofdstuk 56

(POV Brooke)

Een helse pijn gaat door mij heen. Ik open voorzichtig mijn ogen vanwege het felle licht. Overal om mij heen is het wit. Witte muren, witte spullen, witte vloer, gewoon alles is wit. Ik denk dat je zelf wel kan raden waar ik momenteel ben. Ja ik ben in een ziekenhuis. 

Hoe ik hier ben gekomen? Ik heb geen idee. Ik weet er niks meer van. Gisteren is een zwarte vaag. Hoe ik aan die pijn kom weet ik ook niet. Zoveel vragen spoken rond in mijn hoofd. Het maakt me gek. 

Ik word uit mijn gedachten gehaald door de deur die open gaat. Cole loopt naar binnen en kijkt mij bezorgd aan. Plots herinner ik mij alles weer. 

De ruzie tussen mij en Blake, dat hij vreemd is gegaan. Cole die mij troostte toen ik in het park was. Jeon die mij weer mee wou nemen naar huis. Cole waar ik ruzie mee kreeg. En mijn zelfmoord poging. Maar alles is toch gelukt? Waarom zit ik dan hier? Wie riep mij toen ik neer viel en alles zwart werd? Wie heeft mij hier heen gebracht? 

"Hey. Heb je nog veel pijn?" Vraagt Cole plots. Ik haal enkel mijn schouders op als antwoord. Denkt hij dat ik de ruzie ben vergeten of zo? Dat ik het niet meer zou herinneren. Het is niet alsof ik een hersenschudding heb gehad toch? Want ik herinner mij gewoon nog alles, dus ik ga er van uit dat het niet zo is. 

"Hoe kom ik hier." Antwoord ik bot. Ik hoor Cole zuchten. Ik kan zijn zucht niet echt plaatsen wat hij er mee bedoeld. Ik weet nou niet of het een opgeluchte zucht is, een geridderde of dat het een vermoeide zucht is. 

"Ik heb je hier gebracht. Ik ben achter je aan gegaan toen je van mij bent weggerend. Ik had zo'n vermoeden dat er iets slecht ging gebeuren. Dat jij iets zou doen wat niet goed zou komen. Wat ben ik ook een sukkel. Ik had niet zo moeten dreigen. Ik had je niet bang moeten maken. Ik had je met rust moeten laten zoals je vroeg, maar Brooke je bent èèn groot vraagteken voor mij. Ik weet nooit wat je nou precies bedoeld. Het ene moment wil je dat ik in je buurt ben en dan moet ik plots weg. Ik snap het niet meer. Ik zag aan je dat het je brak. Ik wou je helpen. Je lichaam riep of ik je wou helpen, maar je woorden zeiden van niet. Ik wist niet meer wat ik moest doen oké! Ik ben een klootzak die eigenlijk hier had moeten liggen. Die jouw plan had uitgevoerd, maar dan dat niemand mij tegenhield. Die niet op deze wereld thuis hoort. Die de wereld helemaal niet eens verdiend. Het spijt me echt, maar ik weet dat de woorden niet genoeg zijn voor jou. Je hebt ze zo vaak gehoord en het was nooit waar. Je wilt het zien met eigen ogen en ik heb het verpest. Ik heb al mijn kansen bij jou verpest verdomme! Ik probeerde je te helpen, maar ik maakte het alleen maar erger." Zegt hij vol walging van zichzelf. Hij legt zijn hoofd verslagen in zijn handen.

 Ik kan toch niet eeuwig boos blijven? Hij heeft er echt spijt van en ook pijn. Als hij niet van mij hield had hij mij daar gewoon kunnen laten liggen. Misschien is het tijd om hem maar gewoon te vergeven en dat hij een nieuwe kans krijgt. IK moet niet altijd op iedereen eeuwig boos blijven. Wat heeft dat voor nut. Je zit elkaar dan alleen maar in de weg. Alle dingen die die probeert kraak je af en zo raak je mensen kwijt. Mensen hebben soms meer kansen nodig om het perfecte eind resultaat te kunnen krijgen. 

"Ik vergeef je." Zeg ik stil en richt mijn blik op het plafond. 

"Je doet wat?" Vraagt Cole verbaasd. Hij staat op en hurkt bij mij neer. Hij is plots heel erg serieus. Is het zo raar wat ik zojuist zei? Nee toch? 

"Je hebt nog èèn kans." Zeg ik hem kalm en kijk hem aan. Er siert een grote glimlach op Cole zijn gezicht. 

"OMG Bedankt!" zegt hij enthousiast. Dan gaat plots alles heel erg snel. Ik voel de lippen van Cole op de mijne. Het is een zachte en liefdevolle kus. Ik ga al snel mee in de kus.  Na een tijdje trekken we terug door adem te kort. Ik kijk hem verrast aan. 

"Ehm sorry, dat was niet de bedoeling. Ik was plots zo blij en het gebeurde gewoon." Ratelt Cole. Ik schud lachen met mijn hoofd en trek hem aan zijn shirt naar mij toe. Als onze lippen dicht genoeg bij elkaar zijn druk ik mijn lippen op de zijne. Cole is even verstijft, maar herpakt zich al snel. Hij legt zijn hand op mijn wang en strijkt er over met zijn duim. We trekken weer terug en kijken elkaar diep in de ogen aan. 

"Het spijt me van alles. Ik beloof dat ik deze kans niet verkloot." Verzekerd Cole mij. 

"Weet ik. Daarom geef ik ook deze kans. Sommige mensen hebben meer kansen nodig om het perfecte resultaat te krijgen. Niet elk mens is het zelfde. Niemand is hetzelfde. Ik geloof in je dus trek dat niet in twijfel." Zeg ik hem serieus. Cole knikt en geeft snel een kusje op mijn wang.

"Beloof dat je nooit meer zoiets doms gaat doen oké? Ik schrok mij bijna dood toen ik je zag staan in het park. Ik was al blij dat het geen pistool was. Dan was je gelijk dood. Ik snap dat je het leven even niet meer ziet zitten. Denk niet aan de erge dingen die zijn gebeurd, maar aan de leuke momenten en het goede wat je wel hebt. Dat is zo veel als je er op let, maar dat doe je niet. Je hoeft in veder geval niet zo lang in het ziekenhuis. Ze komen zo even langs en bepalen dan hoelang je hier nog moet blijven. " Zegt Cole en gaat naast mij zitten op het bed. Zoals hij had gezegd wordt de deur inderdaad geopend en een dokter komt naar binnen. 

"Hey Brooke. Gaat het al beter met je? Voel je je goed? Geen pijn of last meer?" Vraagt hij gelijk als hij ziet dat ik wakker ben. 

"Nee ik heb geen last meer gelukkig." Zeg ik naar de waarheid. 

"Oké als je je helemaal goed voelt mag je van mij nu al naar huis. Ik zie geen reden om je hier nog te houden. Ik schrijf je uit en dan kan jij je even afmelden bij de balie. Daarna kun je vertrekken en weer veder gaan met je leven. " Zegt hij met een glimlach. Ik knik dankbaar. Hij draait zich om en loopt mijn kamer uit. 

"Nou kom op we gaan. Kan ik eindelijk weg van deze gruwelijke plek. Weet je hoe wit dit allemaal is? Je word er gewoon gek van. Het doet bijna pijn aan mijn ogen." Zeg ik vrolijk en ga van het bed af. Ik wankel een beetje, omdat ik al heel lang gelegen heb denk ik. Cole ondersteund mij een beetje. Zoals de dokter had gezegd heb ik mij afgemeld bij de balie en zijn we nu richting huis aan het gaan.

We zijn inmiddels thuis aan gekomen. Ik loop naar binnen. Wanneer ik in de gang sta voel ik me plots niet zo goed meer. Er verschijnen zwarte vlekken voor mijn ogen. Ik blijf stil staan en sluit mijn ogen. Ik steun met mijn handen tegen de muur zodat ik niet val. 

"Brooke gaat het wel goed?" Hoor ik Cole bezorgd zeggen en dan voel ik armen die vanaf achter om mij heen worden geslagen. Hij houd mij stevig vast, alsof ik anders ieder moment zou gaan vallen.

"Ja, ja. Het gaat. Gewoon even duizelig. Niks aan de hand. Maak je niet druk." Zeg ik zacht. Plots val ik door mijn benen heen als ik een stap wil zetten. Cole kan net op tijd ingrijpen en houd mij staande.

"Volgens mij  gaat het niet zo goed met je. Kom ik leg je even in bed. Misschien is het allemaal gewoon even te veel voor je." Zegt hij en tilt mij in bruid's stijl naar zijn kamer. Hij legt mij voorzichtig neer. Ik heb nog steeds mijn ogen gesloten. 

"Brooke. Blijf bij me oké? Blijf wakker." Ratelt hij. Een kleine glimlach siert zich om mijn lippen door zijn bezorgde gedrag.  Ik open voorzichtig mijn ogen en kijk Cole aan. 

"Ik zal niet weg gaan, zolang je mij ook niet verlaat." Zeg ik hem zacht en sluit mijn ogen weer. In een paar seconden ben ik al weer weg van de wereld.