She is a spy? (Voltooid)

hoofdstuk 50

(POV Brooke)

Wat? Hij kent me niet eens? Hij speelt gewoon een spelletje. Ik ken hun trucjes wel. Proberen de persoon op zijn gemak te laten voelen en dat plots te laten vallen. 

"Het klopt. Ik geloof je niet. Hoe kan je van mij houden als je mij niet eens echt kent. Ja je volgde mij een lange tijd. That's it. Wat weet je nou echt van mij? Mijn naam? Leegtijd? Jeugd? Nee. je weet helemaal niks van mij behalve waar ik woon of wat mijn strategieën zijn, maar iets persoonlijkst weet je niet. Hoe kan je dan van mij houden? Ik geef je hier alvast een antwoord op. Dat kan je niet. Je speelt gewoon een spelletje met mij, maar ik speel het spel niet met je mee." Wijs ik hem erop.

"Brooke je snapt het niet. Ik weet meer van je dan je denkt. En ja ik kan wel van je houden, maar je weet niet op welke manier. Je hebt wel degelijk familie en ook een familie lid die van je houd. Ik snap dat het verwarrend is voor je, maar het is de waarheid. Ik weet alles over je. Zelf meer dan jij eigenlijk over jezelf weet. Weet je hoe ik dat kan weten?" Vraagt hij mij. Ik schud 'nee' met mijn hoofd als teken dat ik het niet weet en hij verder moet praten. 

"Omdat ik je broer ben. Brooke ik ben je broer. Je hebt mij alleen nooit gekend. Ik was er altijd, maar je ouders wouden niet dat je van mijn bestaan af wist. Je zou er later misschien problemen mee krijgen als er ook iets met mij zou gebeuren. Je zal dan zo gek zijn om alles te doen om mij of onze ouders terug te krijgen. Je mocht niet van anderen houden. Je zou er ooit verdriet door hebben en dat wouden ze zo min mogelijk laten gebeuren. Vandaar dat je mij ook nooit kende. Alsjeblieft Brooke. geloof mij. Ik heb zolang naar je gezocht. Sinds onze ouders weg zijn heb ik naar je gezocht, maar je was weg. In die tijd dat jij weg was waren er veel moorden gepleegd op leeftijdgenoten van jou, maar er was nooit een reden waarom. Ik hoopte altijd dat ik jou ergens in het nieuws zou tegen komen. Niet dood, maar dat je bijvoorbeeld ergens bij betrokken was of een getuigen. Dan kon ik je vinden." Ratelt hij door. 

"Hoe heb je mij dan gevonden?" Vraag ik hem. 

"De zaak van Adam Whiles is opgelost door jou. Ik heb het gehoord via en baas. Ja ik doe hetzelfde werk als jou, maar jij stond een jaar stil door een missie. Ik wist alleen dat je niet stil stond. Je maakte alles af wat je wou afmaken. Je ging verder in je eentje. Via Dave kreeg je missies door. Waaronder Cole. Brooke ik was overal, maar je zag mij nooit. Ik stond vaak in de menigte, ik zat in de struiken, bomen, noem maar op. Ik volgde je overal. Ik heb alles meegemaakt wat jij ook deed. Behalve toen je naar ene ander land ging. Het enige wanneer ik er niet was, was wanneer je in je huis was. Daarbuiten was ik er altijd.  Je zag me alleen nooit staan." Zegt hij en neemt even pauze. 

"Iedereen die zei dat je geen familie had die om je geeft of die nog bij je wilt zijn had het mis. Het is alleen zo dat je het niet mocht weten. Als ik nu gepakt werd door iemand, zou jij mij met alles wat je had willen halen. Dat komt omdat ik familie ben. Daarom wil je dat. Als je mij niet kende had je ook geen zwakte voor je vijanden. Je hebt natuurlijk wel zwaktes en die ken ik. Die had je al vanaf kleins afgaan. Je bent claustrofobisch. Als we je vroeger in een klein kamertje zette flipte je hem helemaal. De buren dachten dat we je mishandelden. Het kwam meerdere malen voor dat er politie voor de deur stond, omdat iemand op straat die heeft gebeld." Grinnikt hij. 

"Je wilt altijd dat er iemand in hetzelfde gebouw is als jou, want vroeger zat je vast in een kamer en was er verder niemand thuis. Je zat meer dan 7 uur vast in die kamer, omdat het slot klemde. Je was daardoor zo bang geworden dat je niet eens meer kon slapen zonder dat iemand in hetzelfde gebouw was. Je werd ook vaak 's avonds schreeuwend wakker. Het was echt eng. Ik had er altijd spijt van dat ik niet bij je mocht zijn. Ik had je het liefst tegen mij aangedrukt en gezegd dat het goed komt en dat ik er voor je zou zijn, maar het mocht niet. Ik haatte dat moment zo erg." Zucht hij. Zonder dat ik het besef duwt hij zichzelf omhoog en trekt mij in een knuffel. Ik knuffel hem stevig terug. 

Ik geloof hem. Ik geloof hem echt. Dit kan je nooit allemaal bij elkaar liegen. Dat lukt je gewoon niet. Is hij echt familie van mij? Ik heb al die jaren echt familie gehad die daadwerkelijk van mij houd. Die mij zocht. Waarom zeiden mijn ouders dit nooit. Oké ik snap wel dat ze het niet verteld hebben, maar ik had dit veel eerder willen weten. 

We trekken terug uit de knuffel. 

"En wat nu? Ja je hebt me nu gevonden? Hoe moet het leven nu verder?" Vraag ik hem. Hij haalt niks wetend zijn  schouders op. 

"Geen idee. Zo ver was mijn plan nog niet. Het was eerst altijd de vraag of ik jou kon krijgen. Het was best moeilijk om je te kunnen vinden. We hebben zo lang naar je gezocht dat ik bijna de hoop opgegeven had, maar precies op dat moment heeft iemand je gevonden van ons team." Zegt hij. 

"Team?" Vraag ik hem verward. 

"Zoals jij Dave hebt, heb ik mijn team. Ik zit ook nog in het spionnen leven." zegt hij met een knipoog. 

"Je kent Dave?" Vraag ik verward. 

Ik dacht dat ik hem zo goed als ik kon in de schaduw had gezet zodat hij veilig bleef, maar blijkbaar niet goed genoeg. Misschien komt het doordat ze zo lang naar me gezocht hebben. Zijn ze dat nu nog steeds of hebben ze de hoop opgegeven. 

"Ja ik ken Dave. Al voor dat jij hem kende. Ik ging vroeger veel met hem om. Ik heb hem altijd gesmeekt dat als je er alleen voor stond en ons gezin uit elkaar viel, hij er altijd voor je zou zijn als ene broer. Ik heb hem altijd gevraagd een broer voor jou te zijn, omdat ik het niet mocht. Ik vertrouwde hem blindelings, daarom vroeg ik het aan hem. Ik kon hem vertrouwen. Ik vertrouw hem nog steeds. Hij zoekt je al zo lang. Toen je was weggelopen en hebt gezegd dat je niet gezocht wilt worden deed hij het toch, omdat familie dat nou eenmaal voor elkaar doet. Ik mocht niks doen en dat martelde mij. Ik wist waar je was, maar ik mocht niks zeggen. Hij weet ook niet dat IK je hier houd." Zegt hij zacht. 

"Ik moet naar hem toe Jeon. Het moet. Hij moet weten dat het goed met mij gaat. Ik wil niet weten wat hij gaat doen als hij door draait. Ik was altijd de gene die doordraaide, maar hij verliest steeds vaker zijn controle. Zelfs zo erg dat hij mij slaat, mij gevangen houd, hij doet alles om mij bij hem te houden." Smeek ik hem. 

"Hij heeft je geslagen?" Vraagt Jeon met grote ogen. Ik knik voorzichtig. 

"Hij kwam erachter dat ik mij sneed en omdat zijn zusje daardoor dood is gegaan op mijn leeftijd nu werd hij woest. Hij verloor zijn controle. Ik werd bang van hem en daarom ben ik ook gevlucht." Leg ik hem uit vanwege zijn verbaasde en vragende blik. 

"We gaan vanavond naar hem toe. Is het goed als ik bij je blijf wonen in dat huis?" Vraagt Jeon en went zijn blik af. 

"Tuurlijk. Familie is altijd welkom en vooral mijn broer. Ik heb nu toch geen huisgenoot meer en een derde persoon past er vast wel bij." Zeg ik met een grote glimlach. 

"Ik kan eindelijke iemand echt broer noemen en dat het dan ook echt waar is." Grinnik ik in mijzelf. Jeon staat op en trekt mij in een warme knuffel waar ik al zo lang naar verlangd heb. Een tevreden zucht verlaat mijn mond.

"Ik heb je zo erg gemist. Ik heb je dan wel vaak gezien, maar heb je nooit vast kunnen houden. Zelfs vroeger niet. Ik houd van je klein zusje." 

∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞

Hey mensjes,

Sorry voor de late update. Ik was totaal vergeten dat er nog èèn online moest en ik moest nog bewerken. Ik was pas laat thuis dus heb ik zo snel mogelijk alles gedaan. 

Ik hoop dat jullie het hoofdstuk leuk vinden. Laat vooral een comment achter. Ik vind jullie reacties altijd zo leuk :)

Nogmaals sorry voor de late update. Ik hoop dat jullie mij kunnen vergeven ;)

-xxx- Zoeloe_shadow