She is a spy? (Voltooid)

hoofdstuk 34

(POV Brooke)

Het is nu inmiddels al een tijdje geleden sinds het Adam incident. Cole en ik zijn veel closer geworden de laatste tijd. We zijn eindelijk een stel. Hij is echt veranderd. Hij laat zijn ware zelf zien en daar ben ik blij mee, maar zodra èèn van zijn vrienden in de buurt is veranderd hij  weer. Maar het is een begin toch?

 We gaan vandaag op vakantie naar Spanje. Ik en Cole wouden er even tussen uit gaan. We vertrekken over een half uur dus ik moet opschieten. 

"Prinses ben je al klaar met inpakken?" Hoor ik Cole roepen. 

"Ja ik kom er aan." Roep ik terug. Ik loop de trap af met mijn koffer. Mijn koffer valt plots naar beneden en trekt mij mee. Nog net voor dat ik met en knal op de grond ga vallen word ik door 2 sterke armen opgevangen. 

"Je bent ook zo onhandig soms." Grinnikt Cole. 

"Je houd er van." Zeg ik lachend. 

"Ik houd van alles wat je doet." Zegt hij hees en drukt zijn lippen op de mijne. 

"Zelfs als ik je castreer?" Vraag ik met opgetrokken wenkbrauwen. Cole had deze blijkbaar niet verwacht.

 "Maar schatje. Dan kan je minder van mij genieten. Dan wil je toch niet?" Vraagt hij met een grijns. 

"Ik denk er over na." Zeg ik met een grijns. 

"Denk aan onze kinderen." Smeekt Cole nep. "Welke kinderen?" Vraag ik verward. "Die ooit nog komen. Als ik gecastreerd ben lukt dat niet meer. Hun toekomst is dan al verkloot. Dat wil je toch niet op je hart hebben?" Zegt hij dramatisch. 

"Je komt er voor nu onderuit mannetje." Zeg ik zo serieus mogelijk. 

"Ik houd van je." Zegt hij en kust mij teder. Ik sla mij handen om zijn nek en druk heb dichter tegen mij aan. 

"We moeten nu echt gaan schatje." Fluister hij zegen mijn lippen aan.

 "Vanavond word dit vervolgt. Je bent nog niet van mij af." Zegt ik. 

"Ik kan niet wachten prinses." Zegt hij met een grijns.

We lopen naar de taxi toe die ons naar het vliegveld brengt. Een jongen van rond de 20 stapt uit en leun tegen de auto aan. Te wachten tot wij er aan komen.  Hij ziet er niet verkeerd uit eerlijk gezegd. Maar ik kan toch niks doen. Ik heb Cole en daar ben ik heel blij mee. De jongen merkt ons op en komt naar ons toe gelopen. 

"Zal ik u tas mogen dragen schoonheid?" Vraagt hij beleeft aan mij en schenkt mij een knipoog. Ik overhandig mijn bagage en hij draagt het voor mij naar de taxi. 

"Klootzak." Hoor ik Cole mompelen. Ik grinnik zacht door zijn jaloerse gedrag. 

Zo is die altijd al geweest. Hij is bij het begin bang geweest dat ik hem zou verlaten. Vooral omdat hij dacht dat ik bang was voor zijn wereld. Maar ik ben hier nog steeds. Ik houd van hem en ik laat niks in mijn weg staan als ik iets wil hebben. 

Ik loop naar de deur en wil die open doen, maar de jongen houd mij tegen. 

"En hoe heet deze prachtige dame?" Vraagt hij. 

"Brooke." Geef ik gewoon antwoord.

 "Stapt u maar in prinses." Zegt hij en opent de deur voor mij. Ik bedankt hem. Cole was al aan de andere kant ingestapt en zat te vloeken. Ik leg geruststellend mijn hand op zijn been. 

"Niet zo jaloers." Zeg ik. De deur van de bestuurders kant gaat open en ik haal mijn hand weg. 

Ik was nooit goed als er mensen waren en ons konden zien. Ik schaamde me altijd en voelde me ongemakkelijk. Ze keken je altijd zo aan namelijk.