She is a spy? (Voltooid)

hoofdstuk 25

 (POV Brooke)

Daans mobiel gaat plots af. Mijn naam staat er in dus het moet mijn oude mobiel zijn. Daan kijkt mij even vragend aan. Ik knik dat hij op moet nemen en kijken wat er gebeurd. 

"Met Daan." Zegt Daan als hij heeft opgenomen. Hij zet het gesprek op luidspreker. 

 "Waar is Brooke!" Schreeuwt Dave woest. 

"Wie ben jij?" Vraagt Daan eerst. 

"Dave. Nu wil ik weten waar Brooke is!" zegt hij nu woedend. Daan kijkt mij even vragend aan. Ik schud 'nee' met mijn hoofd als teken dat hij moet liegen en niet moet zeggen waar ik ben. 

"Ik weet niet waar ze is. Ik heb haar voor het laatst gezien bij het feest van dinsdag. Officieel hadden wij donderdag af gesproken, maar ze heeft mij af gebeld zonder een reden." Zegt hij kalm. 

"Bedankt." Hoor ik  overduidelijk Jace nog zeggen en er word opgehangen. 

"Dat hebben ze snel gedaan. Ze geven wel veel om je, meer dan dat jij denkt." Zegt Daan. "Helaas wel." Mompel ik.  "Hoezo helaas?" Vraagt Daan. "Dat betekend dat ze mij achter na gaan. Hun lopen serieus naar hun eigen graf toe zonder dat ze het door hebben." Zeg ik zuchtend. Hij knikt was verbaasd over mijn woorden. Hij blikt op de klok en ziet dat het al aardig laat is. 

"Zullen we slapen?" Vraagt hij aan mij. Ik knik en loop alvast naar boven. Ik doe mijn slaapkleding aan wat nu bestaat uit een kort sportbroekje met een los shirtje. 

Ja het klopt ik draag het shirt van Dave niet meer. Dat doet mij denken aan hem en dan heb ik de neiging om naar hem toe te gaan. Ik moet hun allebei vergeten net zoals hun mij moeten vergeten. Ik kruip alvast het bed in en even later voel ik dat de deken omhoog word gedaan. Het bed deukt een beetje in en de deken word weer neergelegd. 

"Vind je het echt niet erg dat we samen in een bed slapen? Ik weet wat er is gebeurd met je vorige missie." Vraagt Daan nog voor de zekerheid. "Nee het is goed. Ik moet er ooit overheen komen." Zeg ik en sluit mijn ogen. 

Net wanner ik geslapen heb gaat plots een piepje af op mijn horloge. Er is een melding dat iemand in het geheime kamer is binnen gedrongen. Ik ga snel recht op zitten en kijk naar mijn horloge waar het beeld verschijnt. Dave en Jace zie ik op het beeld.

 "Hoe komen hun daar!" Sis ik naar het horloge. "Wat is er?" Vraagt Daan nog slaperig aan mij. "Ze zijn in mijn geheime kamer gedrongen. Daar bewaarde ik al mijn informatie over allerlei mensen. Ik heb in de brief gezet dat ze niet opzoek moeten gaan naar aanwijzingen aangezien die er toch niet waren." Leg ik hem uit. Daan knikt en pakt mijn pols vast  om mee te kijken op het horloge en trekt die naar zich toe waardoor ik gedwongen tegen hem aan zit. 

 "Ze kunnen toch niks vinden. Ik heb alles weggehaald. Het enige wat ze zouden kunnen vinden is een sleutel dat past in een laatje in mijn bureau. Daar ligt nog èèn papier, maar dat loopt op een doodlopend einde. Het gaat over wat aantekeningen van Cole, maar die kloppen niet dus dan lopen ze op een doodlopend stuk. Het enige wat ze zouden kunnen denken is dat ik naar Cole of zo ben gegaan, maar verder zouden ze niet komen." Leg ik uit. 

"Hoe lang duurt het tot je bij dat huis aan komt?" Vraag ik hem. "Een kwartier ongeveer, hoezo?" Vraagt hij verward. "Kan je mij daar heen brengen. Ik moet wat regelen." Is het enige wat ik zeg. Hij knikt en doet snel een joggingbroek aan met een simpel shirt. Ik doe snel een broek etc aan en we lopen naar de auto. Ik houd alles in de gaten wat ze doen. Ze doorzoeken mijn bureau.  Ik druk mijn oortje aan en maak contact met die van Dave. 

"Ik zei toch dat je niet naar aanwijzingen moest gaan zoeken." Sis ik naar hem. 

"Brooke waar ben je!" Smeekt hij snel. Jace kijkt hem raar aan. Dave wijst naar het oortje. "Brooke, verstop je niet. Kom gewoon terug." Smeekt Jace nu. 

"Het spijt me." Zeg ik nog en ik druk op een knopje. 

"Brooke wat spijt je? Wat is er? Wat is dat? Wat gebeur-" Ik breek de verbinding. "Wat heb je gedaan?" Vraagt Daan die op de weg let. "Ik heb gas in de kamer laten lopen." Zeg ik.

 Ik kijk op het beeld scherm en zie dat ze zo ver mogelijk bij het gas weg proberen te blijven. Het komt als een wolk over hun heen. Ik wacht nog een minuut totdat ik zie dat ze het in hebben gekregen. Ik druk nu op een ander knopje wat alles uit de kamer haalt. Dave en Jace staan allebei nog recht, maar wankelen wel een beetje. De auto stopt en Daan geeft aan dat we er zijn.

  Ik loop het huis in en kijk op mijn horloge. Ik overhandig Daan een mondkapje voor de zekerheid. We doen allebei één op en lopen verder.  Dave is al in elkaar gezakt. Hij  heeft zo te zien het meeste binnen gekregen. Jace zakt ook op de grond. Ik open de deur en kijk naar de twee lichamen die op de grond liggen. Ik loop de kamer in en sein naar Daan dat hij Dave moet mee tillen. Ik hurk bij Jace neer. Ik strijk een verdwaald plukje die voor zijn ogen was gevallen weg. Zijn ogen gaan plots open en kijken mij verward aan. 

"Brooke?" Vraagt hij zacht. "Ik heb nog zo gezegd dat jullie niet naar me moesten zoeken." Fluister ik naar hem. "Brooke ga niet weg." Smeekt hij. "Ik zal niet weggaan." Zeg ik en hij sluit zijn ogen.  Zijn hele lichaam ontspan zich en hij is weg. Hij slaapt. Ik heb slaap gas de kamer laten vullen. 

"Leg jij Dave beneden op de bank? Ik breng Jace naar zijn kamer. Ik zal wachten tot hij wakker word. Hij zal snel weer wakker worden aangezien hij minder in heeft gekregen." Daan knikt en sleept Dave mee. Ik leg een arm om Jace zijn middel en til hem zo naar zijn kamer. Het is gelukkig niet zo ver. Niet gemeen bedoeld, maar hij is een beetje zwaar voor mij. Best logisch. Hij is iets van 2 koppen groter als mij.  Ik leg hem neer op het bed en ga op het randje zitten. Daan komt de kamer ook binnen. 

"Start jij alvast de auto? Wacht hier beneden bij het raam. Ik spring straks uit het raam, kan je mij dan vangen? Ik weet zeker dat als ik via de trap ga en Dave wakker is hij mij hier op gaat sluiten en nooit meer vrij laat." Zeg ik tegen hem. Daan knikt.

 "Ik zal je vangen. Altijd." zegt hij en loopt weg.  "Daan wacht." Zeg ik nog. Hij draait zich vragend om. "Leg dit briefje op de tafel waar Dave ligt." Zeg ik en overhandig het briefje. 

"Ik heb nog zo gezegd dat jullie mij niet moesten gaan zoeken. Ik heb toch gezegd dat ik jullie in de gaten houd. Probeer dan ook niks. Doe niks meer wat er op wijst mij te vinden, want vinden zullen jullie mij niet. Ik heb ook gezien dat je met mijn mobiel hebt gebeld naar Daan. Ik krijg een melding als je met die mobiel belt en dat is de enige persoon die in mijn contacten staan op jullie na. Ik waarschuw jullie, doe niks wat er op doelt om mij te vinden. Het gaat jullie toch niet lukken." Leest hij hard op  voor. Hij knikt en draait zich om. 

 Na zo'n 5 minuten begint Jace te mompelen. Ik sta tegen de muur aangeleund. Hij opent zijn ogen en gaat recht op zitten. Hij kijkt om zich heen en dan valt zijn blik op mij. "Brooke!" Roept hij. Hij staat gelijk op en wilt mij in een knuffel trekken, maar ik houd hem tegen door mijn hand op zijn mond te houden. 

"Niet zo schreeuwen. Je bent wakker dus ik kan gaan. Ik heb je beloofd dat ik bleef tot je wakker werd, en dat is nu. dus dat betekent dat ik kan gaan." Ik wil weg lopen, maar Jace trekt mij in een stevige knuffel. "Ik wil niet dat je gaat." Smeekt hij nog. "Ik moet wel." Fluister ik terug en wil mij uit zijn greep bevrijden. 

"DAVE!" Schreeuwt hij. Ik probeer los te komen, maar hij houd me te strak vast. "Brooke is hier!" Schreeuwt hij nogmaals. "Hou je mond!" Schreeuw ik naar hem. Ik hoor harde voetstappen de trap op rennen. Kut hij is wakker. Ik duw Jace snel van mij af.

 Hij valt op de grond en kan niet oprijd opstaan. Ik ren naar het raam en ga op het randje van het raam staat. De deur gaat met een harde klap open en Dave staat daar. Hij kijkt mij ongelovig aan. Ik kijk even naar beneden en zie Daan daar staan. Daan knikt dat hij klaar staat zodat ik naar beneden kan springen. 

Ergens durft ik dit niet. Ik ben bang dat hij mij niet vangt. Dat hij mij laat vallen, maar veel keus heb ik niet echt. Dave zal mij anders grijpen en zit ik hier voor altijd vast. Dan kan ik nergens meer heen. Ik draai mij nog even om en Dave loopt op mij af.

 "Het spijt me." zeg ik. Voor dat hij bij mij is en mij wilt grijpen spring ik naar beneden. 

"Brooke!" Schreeuwt hij geschrokken.

Waar heb ik mijzelf toch in gegooid?