She is a spy? (Voltooid)

hoofdtuk 54

(POV Brooke)

Ik word langzaam wakker van geluiden buiten de deur. Langzaam open ik mijn ogen door het felle licht. Waar ben ik? Dit is niet mijn kamer. Alle herinneringen van gisteren stromen in mijn hoofd. 

Blake die vreemd ging. De ruzie. Mijn woede uitbarsting. Cole die plots te voorschijn kwam. Daar ben ik nu ook, bij Cole. Ik had eigenlijk nee moeten zeggen, maar ik weiger terug te gaan naar mijn eigen huis. Ik weet zeker dat Blake daar op mij wacht. Best ironisch eigenlijk. Ik wil mijn eigen huis niet in. Ik had hem er uit moeten schoppen, maar ja. Het verliep zoals het verliep, niet waar?

 Misschien is het wel goed dat ik bij Cole ben. Ik kan hem maar beter te vriend houden in plaats van hem te negeren en plots weer op te duiken. Hij weet tenslotte van mijn plan af. Als ik plots verdwijn en nooit meer contact op zoek dan waarschuwt hij zijn vader. Hij kan dan plots weg zijn en vind ik hem nooit weer. Waarschijnlijk word ik dan neer gehaald. 

"He ben je al wakker?" Vraagt Cole die plots in de deuropening staat. Ik schrik, maar herstel mij al snel. Snel knik lichtjes 'ja'. 

"Ben je klaar voor school? Ik heb al ontbijt voor je gemaakt. Ik wou je eerder wakker maken, maar je sliep te schattig. Er licht nog wel wat kleding van je in mijn kast. Die had je hier nog laten liggen de vorige keer. Ik heb ze al gewassen dus ze zijn schoon." Geeft hij mee ter informatie. 

"Dank je." Zeg ik zacht en sta op uit bed. Ik loop naar de kast en zie dat Cole gelijk had. Ik pak het setje kleding en loop er mee naar de badkamer. Onderweg neem ik ook nog even twee handdoeken mee en doe de deur achter mij op slot. Ik kleed mij uit en stap onder de douche. De warme stralen laten mij weer ontspannen. Even geen drukte aan mijn hoofd. Gewoon relaxed.  

Als ik klaar ben met douchen ruim ik alles netjes op en loop naar beneden als ik alles heb gedaan. Zoals Cole al zei liggen er een paar broodjes op tafel met allemaal beleg op tafel. Ik ga aan tafel zitten en beleg een paar broodjes die ik vervolgens op eet. Als ik klaar ben met eten ruim ik mijn bord en glas op in de keuken en ga op de bank zitten. Ik hoor dat iemand de trap af komt en ik zie Cole even later in de deur opening staan. 

"Ben je al klaar? Dan kunnen we gaan. We zijn een beetje laat." Zegt Cole gehaast. Ik knik en sta op.  Ik pak mijn jas van de kapstok en trek die aan. Mijn jas voelt zwaarder dan normaal en ik merk dat mijn telefoon er nog in zit. Als ik op mijn mobiel kijk zie ik dat ik allemaal berichten en gemiste oproepen heb. De meeste gemiste oproepen zijn van Blake. Dave heeft ook al een paar keer gebeld, maar Blake het meest. Er rolt zonder dat ik het wil een traan over mijn wang als ik terug denk aan gister. 

Hoe kon hij? Waaraan heb ik dit verdiend? Moet het leven mij zo erg kwellen? Houd het ooit op? 

"Brooke kom je nog? He, wat is er?" Vraagt Cole en komt voor mij staan. Ik kijk omhoog naar hem. Ik heb nu pas door dat ik de hele tijd naar mijn scherm aan het staren was. Cole wilt mij in een knuffel trekken, maar ik doe snel een pas naar achter. Cole zet een stap naar mij toe alsof ik net niks had gedaan.

"Cole niet doen." Smeek ik zacht en loop langs hem heen naar de deur. Ik open hem en loop vervolgens naar de auto waar ik wacht tot Cole er aan komt. Hij komt eindelijk uit het huis en doet de deur achter zich op slot. Ik wacht nog steeds ongeduldig tot dat die bij de auto is. Als hij eindelijk de auto open heeft gedaan stap ik in. Cole loopt op zijn gemakje naar de auto en start de motor.

 Het is hier ongeveer 10 minuten vanaf naar school toe, dus we zouden het net kunnen halen als het goed is. 

Ik kijk verveeld uit het raam naar de omgeving. Plots voel ik een hand op mijn knie en kijk geschrokken op naar Cole. Ik haal zijn hand weg en kijk weer uit het raam. Een paar seconden legt hij zijn hand weer op mijn knie. 

"Cole." Zeg ik. Hij richt zijn blik even op mij en kijkt mij vragend aan.

"Niet doen." Ga ik verder. Cole luistert gelukkig naar mij en haalt zijn hand van mijn knie. Hij slaakt een zucht die ik niet helemaal kan plaatsen. 

"Brooke je hoeft nu niet meer bang voor mij te zijn. Ik zal het niet nog een keer doen. Ik zal die fout niet nog is begaan. Het was een domme fout. Ik had mijzelf niet meer in bedwang en wou alle pijn weg drinken. Ik had niet gedacht dat je terug zou komen naar het huis aangezien het al laat was. Het spijt me, maar wees alsjeblieft niet bang voor mij. Ik wil het goed maken. Ik wil onze band weer opbouwen. Het boeit mij niet als je mij alleen maar als een vriend wilt houden, maar ik wil in je leven blijven. Ik wil dat jij in mijn leven zit. Dat ik altijd tegen je kan praten en jij ook alles bij mij los kan laten. Het zelfde als eerst voor dat alles mis ging. Voor dat je mij niet meer vertrouwde, voor dat ik die fout gemaakt heb, voor dat ik je bang heb gemaakt voor mij." Ratelt hij aan èèn stuk door. 

"Het is al goed. Ik heb je al vergeven." Zeg ik om snel van dit onderwerp te veranderen.

"Dit zeg je alleen omdat je hier vanaf wilt zijn. Ik ken je Brooke. Je wilt het gewoon vergeten en doen alsof er niks is gebeurd, maar van binnen blijft het aan je knagen en kapot maken. Je hebt het mij niet vergeven Brooke. Je zegt het, maar je hebt het nog niet gedaan. Ik zal er voor zorgen dat je mij ècht wilt vergeven. Ik zal bewijzen dat ik spijt heb." zegt hij vastberaden. Ik knik licht als antwoord en staar weer naar buiten. 

Eindelijk komt school in het beeld. We rijden de parkeerplaats op en dit was juist het gene wat ik wou vermijden. Alle aandacht. 

Ik ben ongeveer 2 week al niet op school geweest denk ik. Veel mensen zullen vast wel vragen wat nou de echte reden was. Mensen denken best veel slechte dingen van mij omdat ik en Cole samen waren en Cole niet echt een goede reputatie had. Ik weet niet hoe het zo snel het gerucht ging, maar plots wist iedereen het en wist iedereen wie ik was. Als de auto stil staat ga ik er uit. Cole stapt ook uit en komt voor mij staan. 

"Bedankt voor de rit." Zeg ik zacht tegen hem en wil langs hem lopen. 

"Zie ik je na school weer bij mijn auto?" Vraagt hij en houd mij tegen. Ik knik 'ja' als antwoord. Cole geeft snel een kusje op mijn wang en laat mij dan gaan. Verbaasd loop ik naar het school gebouw. Als ik om mij heen kijk zie ik dat alle blikken op mij zijn gericht. Ik doe snel mijn muts op van mijn vest en richt mijn blik op de grond.  

Nu maar hopen dat er niet te veel vragen op mij worden afgevuurd vandaag.