She is a spy? (Voltooid)

hoofdstuk 61

∞∞∞∞∞

Hey dit is de special voor de 7K en omdat ik op #1 stond =) 

Het kon niet eerder aangezien ik vooruit werkte dus daarom is het nu een beetje een laat cadeautje ;) 

Het is een extra lang hoofdstuk die meer dan 3000 woorden heeft. Ik hoop dat jullie het leuk vinden :)

Veel leesplezier. 

∞∞∞∞∞

(POV Brooke)

Ik hoor al voetstappen richting hier komen wat aangeeft dat ik niet meer weg kan. Ik zal het dus maar onder ogen moeten komen niet waar? Sommige dingen kun je niet vermijden helaas. Ik wou dat het wel kon. 

Al snel zie ik Cole binnen komen en geeft mij een 'het spijt me.' blik. Ik geef een knikje dat het wel goed zit en hij kijkt al gelijk een stuk opgeluchter. Achter hem zie ik inderdaad de persoon die ik al verwacht had. Jullie zullen nu vast wel denken: Zeg nou gewoon verdomme wie het is! 

Sorry ik vind het leuk om jullie in spanning te houden. Zo'n persoon ben ik nou eenmaal. Praat ik nu tegen mezelf? Is dit niet een beetje raar? Ik praat tegen iemand in mijn gedachten, dus eigenlijk tegen mijzelf. Ik snap het niet meer. Te ingewikkeld. Ik zeg wel gewoon wie het is oké? 

Het is de vader van Cole. De persoon die ik op het moment even niet wou zien. Elke keer als ik  hem zie zie ik de dood van mijn ouders. Niet dat ik weet of ze echt dood zijn of hoe ze dan dood zijn gemaakt, maar ik stel het mij voor. Als ik mij dingen voor stel is het niet altijd een pretje. Ik ga altijd van het ergste uit. Ik zie dus voor mij hoe mijn ouders gemarteld worden met de verschrikkelijkste dingen om ze te laten praten, maar het niet doen.  

De vader van Cole neemt plaats op èèn van de baken en richt al snel zijn aandacht op mij. 

"Zo hoe ging je eerste klus." Vraagt hij en doet alsof hij oprecht geïnteresseerd is, maar ik weet wel beter dan dat. Hij komt hier alleen om zijn geld op te halen en er voor te zorgen dat ik in zijn team blijf zodat ik hem niet zou kunnen verraden. Slim, maar ik ben slimmer. 

"Perfect. Geweldig zelfs." Zeg ik en schenk hem een geforceerde lach.  Hij trekt verbaasd zijn wenkbrauwen op als teken dat hij het niet helemaal snapt. 

"Waar is het geld?" Vraagt hij en richt zich nu op Cole. Cole staat even op en loopt volgens mij naar de keuken toe. Hij komt terug met een stapel geld dat we verdiend hebben vandaag. 

"Dit is niet 200 euro." Zegt zijn vader nors. 

"Klopt ik heb gehandeld. Dat wat je in je handen hebt is 550 euro voor de zelfde lading, maar daar vroeg je 200 voor. Ik heb een beetje winst gemaakt." Zeg ik simpel en haal mijn schouders op voor het nonchalante effect. 

"Hoe?" Vraagt hij zich zelf af, maar hij mompelt het zo hard dat ik het nog kon horen. 

"Hij ging de fout in. Hij vroeg hoeveel het was. Ik zei 600. Ik wist wel dat het 200 was, maar proberen kan geen kwaad toch? Zo heb ik dus gehandeld tot hij 550 nog een goede deal vond. Nou hier is het." Leg ik hem simpel uit. 

"Ik heb het nieuws gezien." Zegt hij daarna plots. 

"Er kwam een belangrijke oproep die alle zenders heeft afgebroken. Het meisje leek duidelijk op jou, maar ik kon mij ook vergissen. In de auto waar het meisje uitsprong stond de krat met mijn lading er in. Toen dacht ik: Het moet haar wel zijn. Het kan niet anders. Je sprong bij twee andere jongens in, maar die kon ik niet goed zien. Ik neem aan dat je het gepland had of niet soms?" Vraagt hij. Ik knik 'ja' op zijn vraag.