She is a spy? (Voltooid)

hoofdstuk 43

(POV Brooke)

Blake en ik zitten momenteel in het vliegtuig terug naar Nederland. Blake is het er nog niet helemaal mee eens dat ik weer met Cole moet hebben. Hij wilt niet dat hij aan mij komt. Hij heeft alleen niet veel keus. Hij heeft uiteindelijk toe gegeven. Ik lig nu in zijn armen terwijl hij slaapt. 

Hij is schattig als hij slaapt. Hij lijkt zo kalm en vredig, maar als hij wakker is moet je oppassen. Hij kan net zo gevaarlijk zijn als mij. Jullie willen vast nog wel weten waarom het uit is gegaan.

 Nou Blake verhuisde naar Spanje toen mijn ouders overleden. Zijn ouders wouden niks meer met mij te maken hebben. Ik deed hun denken aan mijn ouders die familie voor hen waren. In mijn ogen verliet iedereen mij op dat moment. Hun waren de enige personen waar ik heen kon op dat moment en ze lieten mij stikken.

 Dave was er natuurlijk ook, maar hij kon dat niet doen op die leeftijd. Hij moest aan zijn studie en alles werken. Zijn ouders wouden ook niks met mij te maken hebben. ze zeiden dat als ik bij hun was, het zelfde was als de dood naar je toe vragen.

 Iedereen wist dat ik het doelwit was en de mensen er om heen ook vernietigd werden. Dat is ook de echte reden dat ik nergens heen kon. Ik dook onder in het pleeghuis daar kon hij mij ook niet vinden. Toen ik daar weg was begon alles weer, maar ik was toen wel voorbereid. Ik had Dave weer terug en nu heb ik Blake ook weer terug. 

Eigenlijk wouden wij nooit dat het uit ging. We hadden alleen geen keus. Het was voor onze eigen veiligheid zeiden zijn ouders altijd. Vroeger vond ik het allemaal bullshit, maar nu begrijp ik het wel. Hun wisten wat er komen zou. Hun wisten dat ze achter mij aanzaten en iedereen om mij heen uitschakelde.

 Het was voor hun eigen veiligheid en niet voor het mijne. Ik werd open en bloot gesteld. Net als een hert op het vlakke land zonder èèn enkele boom. Het dier kan zo gegrepen worden en dood zijn. Ik moest dus wel onder duiken en trainen voor de dag dat ik weer open werd geteld voor hun. Nu dus eigenlijk.  

Ik probeer mij los te maken uit de greep van Blake, maar het lukt mij niet. Als ik bijna uit zijn greep ben spant hij plots zijn spieren aan en drukt mij stevig tegen zich aan. 

"Goedemorgen." Zeg ik. 

"Morgen." Mompelt hij met zijn sexy ochtend stem. Ik grinnik zacht daardoor. 

"Wat is er?" Vraagt Blake verward. 

"Niks." Zeg ik en probeer te stoppen met lachen wat mij na een tijdje wel lukt. De interkom zegt dat we onze gordels om moeten doen voor de landing.

We zijn dus weer bijna terug. Dave had gezegd dat hij ons ging ophalen. Het vliegtuig komt neer op de grond en als het stilstaat mogen we er uit. Als we buiten zijn pakt Blake mijn hand vast en begeleid mij naar al het bagage toe. We lopen met onze bagage naar de parkeerplaats waar Dave ons zou komen ophalen. 

"En als we daar ons prinsesje niet hebben. Waar is die andere gast? Heeft hij het uit gemaakt?" Ik draai mij geïrriteerd  om. 

"Wat moet je?" Zucht ik. 

"Oh niks. Ik wou gewoon even met het prinsesje praten. Ik krijg nog steeds dat kusje van je hé?" Vraagt hij met een grijns. 

"Die heb je al gehad." Zeg ik kalm.  Blake knijpt bijna mijn hand fijn na dat ik mijn woorden heb uit gesproken. De gast merkt het ook op en kijkt Blake aan. 

"Je hoeft haar niet te breken." Zegt hij uitdagend wat Blake nog woester maakt. 

"Wat hebben alle jongens toch met jou fijn te knijpen?" Vraagt hij dan aan mij. Ik haal mijn schouders op als teken dat het mij niet boeit. 

"Maar als je zo graag nog een kusje van mij wilt kan je het ook gewoon vragen in plaats van op eisen." Zeg ik van onderwerp veranderd. 

"Oh ik zou heel graag nog een kusje van je willen, maar nu een andere." Zegt hij. Ik moet zacht grinniken als ik terug denk aan de vorige keer. Ik heb hem zo hard geslagen dat je zijn wang nog een beetje blauw ziet. 

"Zoals je wilt." Zeg ik en leun wat meer naar hem toe. Ik kus snel mijn andere hand en sla hem hard tegen zijn andere wang. 

"Had ik moeten weten." Zucht hij en wrijft over zijn wang. 

"Had je inderdaad." Zeg ik en sleur Blake mee. Ik haal mijn hand uit die van Blake en mijn hand begint helemaal rood te worden. 

"Sorry." Verontschuldigd Blake zich.

 "Maakt niet uit." Zeg ik. 

"Je hebt hem een kus gegeven?" Vraagt hij daarna. 

"De zelfde die ik net gaf, maar dan zijn andere wang. Zag je dat die een beetje blauw was? Dat was mijn daad." Zeg ik triomfantelijk en grinnik. Blake moet ook zacht lachen. 

We horen een auto toeteren in de verte. Ik herken de auto meteen en loop ernaar toe met Blake. Ik trek hem mee aan zijn hand zodat hij sneller mee loopt. Dave stapt zijn auto uit en ik laat de hand van Blake los. Ik ren op Dave af die met gespreide armen wacht tot ik er ben. Ik spring letterlijk in zijn armen en sla mijn benen om zijn middel. Ik klem mij helemaal aan hem vast alsof hij zo weg gaat lopen. Hij slaat zijn armen grinnikend om mij heen. 

 "Heb je je oude vriendje weer mee genomen uit Spanje?" Vraagt hij grappend als hij over mijn schouder naar achteren kijkt.

 "Je bedoeld je vriendje." Verbeter ik hem. Ik trek terug uit de knuffel en Blake doet zijn armen vanaf achter om mij heen. 

"Zijn jullie?" Vraagt Dave verbaasd. 

"Jep we zijn weer een stel." Zeg ik vrolijk. 

"Gefeliciteerd." Zegt Dave met moeite. Je ziet dat hij dit niet echt een leuke verrassing vind. 

"Dave je kent hem. Je weet dat Blake mij niks aan zal doen." Stel ik hem gerust. 

"Alsnog." Zucht hij. 

"Waar is Cole gebleven. Je hebt hem toch niet neer geschoten?" Vraagt hij mij daarna. Ik schud 'nee' met mijn hoofd. 

"Ik wou het wel doen, maar jij hield mij tegen." Zucht ik verslagen.

 "Wat ga je nu met hem doen, want je bent zo te zien niet gevlucht. Anders was je wel ergens anders heen gegaan dan weer terug te gaan naar Nederland." Vraagt hij mij. 

"Hij heeft mij gebruikt en aan het lijntje gehouden en nu is het mijn beurt. Hij zal spijt krijgen dat hij het bij mij geprobeerd heeft. Ik moet daar binnen komen en Cole kan mij naar het hart brengen. Ik zal het hart vanuit binnen uit breken. Ik zal laat hun in hun eigen val trappen. Met mij spot je niet."