His girl [[Part one]]

Hoofdstuk 12

Het is nu weer een week geleden dat Justin zijn liefde aan mij heeft verklaard en ik ben blij dat hij die avond naar mij toe is gekomen. Het gaat nu wel goed tussen Justin en mij. Alhoewel, niet echt perfect maar langzamerhand komt alles wel goed. Ik heb geleerd om met hem te praten wanneer het nodig is en hij kent zijn grens. Met mijn moeder heb ik bijna tot niet gepraat, omdat ik er nog niet klaar voor ben. Ik vind het moeilijk om mijn hele leven in een soort patroon te leven en dan in een klap alles te veranderen. Ik zeg niet dat ik het mis, maar ik ben wel al mijn routines kwijt. Ik stap uit bed en kleed me om. Ik trek een jurk aan met lange mouwen en zwarte All Stars eronder. Ik heb misschien niet de beste kleding stijl, maar daarvoor moet ik mijn moeder de schuld geven. Ik kreeg – en krijg nog steeds – afgedankte kleren van haar. Alleen als ik net wat genoeg geld bij elkaar had gespaard kon ik wat leuks kopen. Als alles meezat, want er waren ook tijden bij dat ik al mijn geld moest inleveren.

Van Nicky heb ik ook nooit meer wat gehoord. Blijkbaar was ze zo erg geschrokken, dat ze geen lef meer overhad om te komen. Niet dat ik haar ooit nog wil zien, want ze is de grootste kreng die ik ken. Ondertussen loop ik naar beneden en zoek mijn moeder maar ze is nergens te zien. 'Mam?' roep ik door het huis heen. Geen gehoor. Ik haal mijn schouders op en loop richting de keuken. Ik pak wat te eten maar dan gaat de bel. Zuchtend loop ik naar de deur en zie tot mijn verbazing Ryan staan. Als ik open doe wil ik het liefst schreeuwen dat hij weg moet, maar ik hou mij in. Ryan ziet er verschrikkelijk uit. Hij heeft wallen onder zijn ogen en kleren die al een aantal dagen niet zijn gewassen. Ik weet dat deze jongen mijn leven heeft verpest, maar ik heb nog een hart. 'Wat is er allemaal aan de hand? En waarom kom je naar mij toe?' vraag ik als Ryan ineens begint te huilen. 'Kan ik alsjeblieft binnen komen?' vraagt hij snikkend. Ik frons een wenkbrauw maar laat hem dan toch binnen. 'Ga maar zitten.' zeg ik als we in de woonkamer zijn. 'Je zult zeker wel denken waarom ik hier ben?' Ik knik.
'Mijn moeder is zonder pardon vertrokken naar Engeland met haar nieuwe vriend. Die vent mocht mij niet, maar ik had nooit verwacht dat hij mijn moeder over zou halen om naar Engeland zonder mij te gaan.' verder komt Ryan niet want hij barst in tranen uit. Ik ga met mijn handen door het haar, niet wetend wat ik nu moet doen. Ik geef hem een schouderklopje en glimlach ongemakkelijk. Ik haat hem met heel mijn hart, maar ik kan mij niet verlagen tot zijn niveau. 'En waarom kom je dan naar mij?' Ryan haalt zijn schouders op en voor eventjes herken ik de oude Ryan zonder genade terug. 'Mijn vrienden begrijpen mijn situatie niet en jij bent de enige die ik vertrouw.' Ik begin te lachen en schud van ongeloof mijn hoofd. 'Vetrouwen? Jij hebt mijn leven geruineerd en nu verwacht je dat ik jouw help?' Mijn haat neemt mijn lichaam over, maar al snel herpak ik mijzelf. Ik kan mijn haat niet afreageren, niet op deze manier. 'Dat weet ik Nevaeh. En het spijt me verdomd erg, maar ik heb nergens om te slapen. Mijn moeder heeft niet eens een klein beetje geld achtergelaten.' Wanhoop is duidelijk te horen in zijn stem. Ik bijt mijn lip en nog steeds weet ik niet wat ik moet doen. Ik kan hem hier wel laten slapen, maar hij heeft mij gepest en dat zal waarschijnlijk voorlopig ook niet stoppen. Ik sta op van de bank en loop heen en weer. 'Blijf hier. Ik moet even bellen.' Mompel ik en loop naar buiten toe. Ik typ het nummer van Justin in en wacht geduldig tot hij opneemt. 'Hey, met Justin.' Verschillende tintelingen gaan door mijn lichaam heen wanneer ik zijn stem hoor. 'Hey, Nevaeh hier.' Ik hoor een grinnik aan de andere kant van de lijn, wat ervoor zorgt dat ik ook grinnik. 'Hey honey, wat is er?' Ik zucht. 'Ryan is hier.' Verder kan ik niet praten, want Justin springt er gelijk tussen in. 'Hoe bedoel je dat die klootzak daar is?' Zijn stem slaat over naar agressie en van angst bijt ik mijn lip. 'Justin, rustig. Hij is hier omdat zijn moeder hem in de steek heeft gelaten en hij kan nergens heen.' Een sarcastisch lachje verlaat Justins mond. 'Oh, en dan denkt hij dat hij naar jou toe kan komen? Ik dacht het niet Nevaeh.' Weer zucht ik. 'Anders kom je hier heen en dan oordeel je zelf.' En met die woorden hang ik op. Ik vind het niet erg als Justin beschermend is, maar zijn agressie in zijn stem maakte mij zo bang. Ik haat het als mensen met agressie praten, alsof de wereld draait om agressie. Ik doe mijn telefoon terug in mijn broekzak en loop terug naar binnen. 'Justin kan elk moment komen.' Mompel ik. Ryan kijkt mij vragend aan, maar ik geef geen antwoord. 'Mag ik hier tijdelijk slapen? Alsjeblieft?' Ik zucht en kijk Ryan doordringend aan. 'Als jij spelletjes met mij speelt, maak ik je af.' Ryan begint te lachen. 'Waarom zou ik een spelletje met je spelen?' Ik haal mijn schouders op. Misschien omdat jij mijn leven heb geruïneerd? Maar dat zeg ik niet. Net wanneer ik antwoord wil geven stormt Justin binnen. Vragend kijk ik hem aan, want sinds wanneer heeft hij een sleutel? 'Ik ben via de tuin gekomen.' Beantwoord hij mijn vraag alsof hij mijn gedachtes kan lezen. 'Justin, wat kom jij doen?' Vraagt Ryan terwijl hij opstaat. Justin kijkt vol woede naar Ryan en ik ben bang dat het zometeen escaleert. 'Jij hebt het lef om naar Nevaeh te gaan? Jij vuile klootzak!' Schreeuwt Justin. Ik deins van angst achteruit en ik voel de tranen opkomen. Justin kijkt geschrokken mijn kant op, maar ik ontwijk zijn blik. 'Ik heb niemand anders.' Mompelt Ryan zachtjes. 'Dat interesseert mij niet! Karma is een bitch.' Nu heb ik er genoeg van. 'Allebei stoppen!' Schreeuw ik nu kwaad en tranen rollen over mijn wangen. Ik haat het om een emotionele trut te zijn, maar ik kan er ook niks aan doen. Dit gedoe maakt mij alleen maar zwakker. De jongens kijken mij allebei geschrokken aan. 'Ryan, ik geef je drie dagen en dan moet je maar iets voor je eigen hebben gevonden. Ik haat je, maar ik heb tenminste nog een hart.' Ryan kijkt opgelucht, iets wat Justin juist niet doet. 'Nevaeh, ben jij helemaal gek geworden? Je laat deze idioot toch niet bij jou slapen?' Ik haal mijn schouders op. Ik weet het ook allemaal niet! Ik weet niet wat ik moet doen, maar ik ben geen ongevoelig persoon, zoals de meesten hier. 'Ik doe wat ik wil Justin.' Justin kijkt me aan en schudt zijn hoofd. Ik stel hem teleur, ik weet het. Maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om Ryan op straat te laten leven.

'Ik laat je de logeerkamer wel zien.' Mompel ik zachtjes terwijl ik naar de vloer kijk. Langzaam loop ik naar boven toe, richting de logeerkamer. Zonder iets te zeggen loop ik weer terug naar beneden waar een gefrustreerde Justin op mij staat te wachten. 'Lieve schat, ik weet dat je te goed bent voor deze wereld, maar weet je zeker dat je dit wilt?' Vraagt hij nu met een zachtere stem. Ik haal mijn schouders op. 'Ik weet het niet Justin. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om iemand op straat te laten slapen, alleen omdat ik aan mijn eigen gevoel dacht.' Justin knikt begrijpelijk en trekt mij in een knuffel. 'Soms is het goed om egoïstisch te zijn.' Fluistert hij in mijn oor, wat er voor een trilling over mijn lichaam zorgt. 'Ik hou van je.' Fluister ik zachtjes terwijl ik leun op Justins borstkast. 'Ik hou ook van jou.' Ik glimlach zwakjes en sluit mijn ogen. Ik kan wel uren zo staan, maar dat is niet de realiteit. Ik laat Justin weer los en glimlach naar hem. 'Je bent echt te goed voor deze wereld, wist je dat?' Ik haal verlegen mijn schouders op. Ondanks dat ik enorm veel van Justin houd, vind ik het nog raar om complimentjes te krijgen. Ik heb nog nooit in mijn leven een compliment gehoord en om dan ineens alleen maar goede dingen over mij te horen is zo raar. Niet dat ik het erg vind, want ik word er een stuk vrolijk door. 'Ik ben eigenlijk best wel moe.' Mompel ik zachtjes. Justin glimlacht en knikt. 'Zal ik je dan maar alleen laten zodat je even kan gaan slapen?' Ik knik, maar realiseer me dan dat ik niet alleen wil slapen. 'Justin?' Hij draait zich om en kijkt mij vragend aan. 'Ik, uh, wil niet alleen. Wil je mee?' Vraag ik onzeker. Justin begint te lachen en knikt dan toch. 'Natuurlijk wil ik met je mee.' Ik glimlach zwakjes en in stilte lopen we naar boven toe.

'Grappig, ik heb nog nooit je kamer gezien.' Ik glimlach en plof neer op bed. Justin doet hetzelfde en ik leg mijn hoofd op zijn borstkast. 'Welkom in mijn nederig stulpje.' Grap ik. Justin streelt met mijn haar en weer gaan tintelingen door mijn lichaam. Dit gevoel maakt mij gek, maar ik wil niet dat het stopt. Ik wil dat het voor altijd zo door gaat. Ik wil Justin. Ik bijt mijn lip en sluit mijn ogen terwijl Justin verder streelt met mijn haren.

Ik open mijn ogen weer en zie dat Justin in slaap is gevallen met nog steeds zijn hand op mijn hoofd. Ik glimlach en bestudeer Justins gezicht. Zijn prachtige en zachte lippen, zijn kuiltjes. Hij is perfect en ik snap nog steeds niet wat hij in mij ziet. 'En hoe prachtig ben ik?' Ik schrik me wanneer Justin zijn ogen opendoet. Ik weet niet wat ik moet zeggen, dus lach ik maar. 'Je bent heel erg prachtig.' Fluister ik zachtjes. Justin bestudeert mijn gezicht en glimlacht. 'Dan zijn we allebei heel erg prachtig.' Ik bloos en kijk weg, maar Justin pakt mijn gezicht zachtjes vast, waardoor ik hem wel moet aankijken. 'Ik wil niet dat je wegkijkt, je ogen zijn te mooi.' Zijn hese stem slaat over en ik krijg het ineens erg warm. Ik bijt mijn lip en voor ik het weet zijn Justins lippen op de mijne. Chronisch gaan onze lippen heen en weer en het lijkt alsof onze lippen voor elkaar gemaakt zijn. Ik ga met mijn handen door zijn haren en van een rustige zoen is het nu ineens een vurige, maar vol passie. Justins handen gaan over mijn hele lichaam en ik krijg het steeds warmer. Onze tongen lijken een spel met elkaar te spelen en de vonken slaan ervan af. Justins warme handen gaan langzaam onder mijn kleding en ik laat per ongeluk een kreun. Ik wil nog niet, ik ben hier nog niet klaar voor. Maar het voelt zo verdomd goed. Ik open mijn ogen langzaam en verlos mij van de kus. Justin kijkt me verward aan. Ik bijt mijn lip en kijk hem aan. 'Ik ben er nog niet klaar voor.' Fluister ik zachtjes. Justin glimlacht. 'Rustig maar. Ik was ook niet van plan om verder te gaan babe. Ik wilde je gewoon goed laten voelen.' Ik kijk hem vragend aan. 'Heb jij ooit iets van seks gedaan?' Ik begin ongemakkelijk te lachen en merk dat ik rood word. Ik schud mijn hoofd en kijk naar de deken. 'Hey.' Justin tilt mijn kin op, waardoor ik hem moet aankijken en glimlacht. 'Dat is niet erg. Ik vind je er alleen maar mooier om.' Ik glimlach zwakjes en knik dan toch maar, niet wetend wat ik moet doen. 'We hoeven het ook niet nu te doen, maar ik wil je goed laten voelen.' Ik knik weer. 'Ik weet gewoon nog niet hoe alles werkt en ik wil niet dom overkomen.' Waarom vertel ik dit? Dit gebeurt er dus als ik bij Justin in de buurt kom. Ik vertel alles, zonder het door te hebben. Alsof hij een bepaald charisma heeft. En dat is de reden dat ik van hem houd. Hij blijft wie hij is en is de meest geweldige persoon ooit.

'Ik hou zo verdomd veel van je.'
'Ik hou ook van jou.'