His girl [[Part one]]

Hoofdstuk 24

Het is alweer en week geleden en ik vind het zo fijn om weer veilig thuis te zijn. Justin komt hoofdschuddend de kamer inlopen. Ik kijk hem bezorgt aan en ik zit gelijk rechtop. Wat is er aan de hand met Justin? Verschillende scenario's spelen in mijn hoofd af, maar ik schud ze weg. 'Wat is er aan de hand Justin?' Hij kijkt me verbaasd aan en gaat zitten op de bank, met zijn handen in zijn haar. 'Ik heb slecht nieuws baby'. Geschrokken kijk ik hem aan. Wilt hij onze relatie stopzetten? Wilt hij weg? Wat is er aan de hand?! Hoe langer hij stil is, hoe meer ik mij begin op te vreten. Ik bijt op mijn lip en mijn benen trillen. 'Vertel het dan?' Dring ik aan. Justin zucht en komt naast mij op de bank zitten. Hij pakt mijn hand vast en wrijft eroverheen. 'Ik werd net opgebeld door mijn manager'. Ik knik en kijk hem vol spanning aan. 'Wat is er?' Justin zucht weer. 'Ik moet morgenavond naar Miami toe. Ik heb een optreden, maar ik had geprobeerd vrij te krijgen. Mijn manager was daar niet zo blij mee en dus moet ik optreden en doorbijten'. Ik begin te lachen en schud mijn hoofd. Oké, het idee dat Justin mij alleen laat vind ik verschrikkelijk, maar hij is nou eenmaal een artiest. Hij heeft verwachtingen waar hij aan moet voldoen en zijn fans wachten op hem. 'Daarom hoef je niet zo teleurgesteld te zijn. Het is logisch dat je moet optreden Justin. Je hebt al heel lang geen optreden meer gegeven. Je fans wachten op je'. Justin kijkt me verbaast aan. 'Maar ik wil jou niet alleen laten. Ik weet dat het moeilijk voor je is en daarom wil ik juist bij jou zijn'. Ik glimlach zwakjes. 'Justin, ik red me wel. Jij moet gewoon dat optreden geven'. Justin knikt langzaam en geeft mij een kus op mijn voorhoofd. 'Je bent een engel, wist je dat?' Ik bloos en knik. 'Dat weet ik toch'. Ik grijns, natuurlijk klopt dat niet. Ik ben geen engel, integendeel zelfs, ik ben een duister wrak. 'Weet je zeker dat ik naar Miami moet?' Ik zucht. Het liefst zeg ik nee en blijft hij bij mij, maar ik weet dat dat niet kan. Justin heeft nou eenmaal fans en een bekend leven. Ik kan hier niet gaan zeuren, omdat ik bang ben dat ik weer ontvoerd word. Ik moet mij niet aanstellen, want alles gebeurt voor een reden. En aangezien mijn leven al een hel is, kon dat er ook nog eens bij komen. 'Je moet doen wat je zelf wilt, maar ik vind dat je moet gaan. Je moet denken aan je fans. Zij zijn ook zo erg geschrokken Justin. Gun hen die optreden en gun het jezelf ook. Je bent jezelf niet als jij niet optreedt'. Justin staat op, pakt mijn hand en trekt mij omhoog. Onze gezichten zijn misschien één centimeter van elkaar verwijdert. 'Dit is waarom ik zoveel van jou houd', fluistert hij. Justins gezicht komt dichterbij de mijne en onze lippen zijn herenigd. Alsof ze elkaar jarenlang niet hebben gezien. Mijn lichaam staat in vuur en vlam en mijn gedachten slaan op hol. Oh, wat houd ik van deze jongen. Ik glimlach en leg mijn hoofd op Justins schouder. Voor een tijdje staan we stil, herenigd met elkaars lichaam. We zeggen niks en genieten van het moment. Deze momenten zijn om te koesteren, want voor je het weet zijn ze weg. Ik was bang dat ik Justin nooit meer zou zien nadat ik was ontvoerd. Ik dacht dat ik zou sterven zonder hem nog één keer te hebben gekust of gezien. En dat gevoel was verschrikkelijk. Ik hoop dat ik dat nooit meer mee hoef te maken, want dat zou ik nooit overleven. 'Ik ga mijn tas inpakken, want dan hoef ik dat straks niet meer te doen. En dan heb ik jou al voor mijzelf'. Justin knipoogt en laat mij los. Ik glimlach zachtjes. 'Oh, dat wens je schat'. Ik grijns ondeugend en loop naar de keuken toe. Ik maak voor mijzelf een kop koffie en sip er zachtjes aan. Koffie is ook zo heet. 'Babe!' Justin komt de keuken ingelopen. Ik kijk hem vragend aan, verder slurpend aan mijn koffie. 'Ik heb iets geregeld'. Ik frons en zet mijn koffie neer op de aanrecht. 'Wat bedoel je?' Justin begint te lachen. 'Ik wil niet dat jij straks een hele week alleen bent, dus heb ik iemand geregeld die bij jou blijft'. Ik rol met mijn ogen. Top, dat wil ik ook echt. Iemand die als een babysitter op mij gaat passen. Great! 'Nou, dat is heel lief van je, maar dat hoeft echt niet', mompel ik. 'Waarom niet? Hij is mijn beste vriend en is echt de beste persoon om een hele week mee te zitten'. Ik zucht weer. 'Justin, waarom doe je mij dit aan? Ik ken hem niet eens!' Ik gooi mijn handen in de lucht voor extra effect, maar Justin kijkt me alleen geïrriteerd aan. Jammer, probeer ik extra te zijn, werkt het niet. 'Ten eerste is Ash mijn beste vriend en dus geweldig. En ten tweede, ik moet even eerlijk zijn'. Justin stopt even met praten en kijkt mij serieus aan. 'Ik ben eigenlijk doodsbang om jou alleen te laten hier. Wat nou als er weer zo'n mongool komt om jou te ontvoeren? Dat zou ik niet overleven! Die pijn wil ik niet meer in jouw ogen zien. Ik wil dat je veilig bent, en het liefst in mijn armen'. Ik kijk Justin aan, een traan rolt over mijn wangen. Ik wil ook niet dat je weggaat! Maar dat zeg ik niet. In plaats daarvan veeg ik mijn traan weg en loop naar Justin toe. Ik pak zijn hand vast en ik kijk hem diep in zijn ogen aan. 'Dat is het liefste wat je ooit hebt gezegd en ik begrijp je wel. Ik voel me het veiligst bij jou, maar als jij wilt dat Ash komt om op mij te ''passen'', dan prima. Ik wil dat doen als jij je daardoor beter voelt'. Justin glimlacht zwakjes en geeft me een kus op mijn voorhoofd. 'Mooi, want ik had niet eerder weggegaan voordat jij 'ja' had gezegd'. Ik begin te lachen. 'Dus als ik niet had toegestemd was je hier gebleven?' Justin knikt. Shit, ik had niet moeten toestemmen. Oh, wat ben ik egoïstisch. Ik geef Justin nog een kus en met mijn koffie loop ik naar de woonkamer, waar ik neerplof op de bank. Ik pak mijn telefoon erbij en open Twitter. Ik weet niet wie Ash is, maar daar komt dus nu even verandering in. Ik heb een gave, want ik ben echt goed in het stalken van anderen. Niet dat ik daar trots op ben, maar het is overduidelijk handig. Als ik Ash zijn profiel heb gevonden ben ik nogal verbaasd. Het is absoluut geen lelijke jongen, integendeel zelfs. Deze jongen is prachtig. Hoe wil ik hier een week lang normaal tegen doen? Ik vind het al moeilijk om normaal tegen Justin te doen. Hij laat mij ook altijd zo ongemakkelijk voelen met zijn complimentjes, maar het voelt wel verdomd goed. Ik sluit mijn Twitter af en leg mijn telefoon weg. Het kan geen kwaad om eventjes mijn ogen te sluiten. 'Nevaeh, wakker worden', fluistert Justin met een schorre stem in mijn oor. Ik bijt mijn lip en open mijn ogen. Waarom moet hij nou altijd zo sexy klinken als hij schor praat? Fuck. Ik ga rechtop zitten en glimlach als ik Justin zie zitten. 'Je moet misschien maar naar bed gaan, babe'. Ik kijk Justin verontwaardigd aan. 'Ja, papa'. Justin begint te lachen. 'You can call me daddy if you want to'. Ik begin te blozen en schud mijn hoofd. Justin bijt zijn lip en trekt mij op zijn schoot. 'Ik hou zo veel van je, weet je dat?' Ik knik langzaam mijn hoofd en kus Justin. Justins handen gaan van mijn rug naar mijn kont en een tinteling schiet door mijn lichaam. Mijn handen gaan door zijn haren en onze zoen wordt wild en intens. 'Je maakt me wild', hijgt Justin in mijn oor. Ik glimlach verlegen en ga verder waarmee ik bezig ben. Justins handen gaan naar mijn intieme gedeelte en ik kan een kreun niet onderdrukken. 'You like this, don't you?' Ik kan niet praten, want anders komen er alleen maar kreunen uit. Ik knik uiteindelijk en bijt op mijn lip. 'Justin', hijg ik zachtjes terwijl hij sneller gaat. Mijn ademhaling wordt steeds sneller en sneller. 'Hoe noem je mij?' Ik kijk Justin verward aan, maar ik begrijp wat hij bedoelt. 'Go on daddy'.

*

'Lieverd, ik moet weg!' Ik ren naar beneden en geef Justin een knuffel. 'Wees voorzichtig', fluister ik nog zachtjes. 'Na vannacht kan ik de hele wereld aan baby'. Justin grijnst en knipoogt. Ik bloos. Vannacht was zeker een fijn, maar heftige nacht. 'Ik hou van je!' Roept Justin voordat hij weggaat. 'Ik hou ook van jou!' Roep ik erachteraan. Ik sluit de deur en laat mijzelf ertegenaan vallen. Ik leg mijn hoofd tegen benen aan. Justin is weg, maar dat betekent niet dat het einde inzicht is, ook al voelt het wel zo. Nu ben ik benieuwd hoe Ash is en wat hij gaat doen. Oh, ik wil terug naar vannacht. De bel gaat en ik schrik op. Snel sta ik op en doe de deur open. Een prachtige jongen met zwart haar en bruine ogen glimlacht.

'Hi, ik ben Ash. Jij bent Nevaeh toch?'