His girl [[Part one]]

Hoofdstuk 11

'Goedemorgen Nevaeh.' Langzaam open ik mijn ogen en zie de dokter met een glimlach voor mij staan. 'Je mag vandaag naar huis toe, maar je moet beloven dat ik je hier niet nog een keer zie.' Ik haal mijn schouders op. Ik heb hier nu een week gelegen en ik werd al gek. Ik wilde de eerste dag al naar huis, maar dat mocht niet. Ondertussen heb ik zoveel moeten praten, maar veel kwam er niet uit bij mij. Ik moet nog steeds naar de psycholoog toe, maar dat zie ik niet zitten. Ik kan amper met Justin praten, laat staan met een wildvreemde. Ik heb Justin trouwens niet meer gesproken sinds het incident. En ik mis hem heel erg, maar ik weet dat het mijn eigen schuld is. Ik ben het niet waard om aandacht te krijgen van Justin. Hij deed het gewoon omdat ik zielig in zijn ogen was. 

'Echt?' Vraag ik ongelovig, maar ook enorm opgelucht. De dokter knikt. 'Je mag je nog even opfrissen. Over een uurtje komt je moeder je halen.' Ik knik en stap langzaam uit bed. Alles gaat nog steeds erg sloom, ondanks dat het een week geleden is gebeurd. Het heeft ook wel te maken met het feit dat ik een week lang in mijn bed moest blijven liggen. Alsof ik iets mankeerde aan mijn benen. Ik kijk nog even of de dokter weg is, want ik douche liever niet in zijn aanwezigheid. Als ik zeker weet dat de dokter weg is stap ik onder de douche en laat de warme stralen over mijn lichaam komen. Nog nooit heb ik zo genoten van een douche. Als ik klaar ben droog ik me af en kleed me aan. Gewoon een trainingsbroek en een blouse meer niet. Nu nog wachten op mijn moeder, maar zij is altijd laat. Ik vind het niet erg om dit ziekenhuis te verlaten, maar ik wil niet terug naar huis. Wie weet blijft mijn moeder een bitch en dan verandert er dus niks aan mijn situatie. Dan kan ik net zo goed opgesloten worden in een instelling. Net voordat ik wil gaan liggen op bed komt mijn moeder binnengestormd. 'Het spijt me dat ik te laat ben.' Zegt ze helemaal buiten adem. Geforceerd glimlach ik. 'Maakt niet uit.' Antwoord ik kort, geen zin om te praten.

Thuis aangekomen plof ik neer op de bank en glimlach ik als ik Hope zie aankomen rennen. Hey lieverd.' Roep ik enthousiast terwijl ik haar een knuffel geef. 'Jij weer beter?' Vraagt ze met bezorgdheid in haar stemmetje. Natuurlijk knik ik. Ik zet Hope weer neer op de grond en ineens word ik geraakt met moeheid. 'Ik ga even op bed liggen.' Zeg ik en ik loop naar mijn kamer. Ik plof neer op mijn kussen en voor het eerst in mijn leven interesseert het me niet dat ik mijn pyjama niet aan heb. Ik kan alleen maar denken aan slapen, zo moe ben ik. Ik sluit mijn ogen en voor ik het weet beland ik een diepe slaap.

'Nevaeh, wakker worden.' Langzaam en geïrriteerd open ik mijn ogen. Waarom kan ik nou nooit slapen zonder gestoord te worden? Ik schrik me rot als ik Justin met tranen ziet staan. Ik zucht en ga rechtop zitten. 'Wat kom je doen?' Vraag ik uiteindelijk maar. 'Ik hoorde van je moeder dat je terug uit het ziekenhuis was.' Vragend kijk ik hem aan. 'En ik was nieuwsgierig hoe het met je ging. Ik ben bezorgd om je Nevaeh.' Ik zucht weer en schud mijn hoofd.
'Justin, je kan niet zomaar binnen komen wandelen en zeggen dat je bezorgd om mij bent. Alsof ik je dan moet vergeven.' Mompel ik gebroken. Mijn hart gaat als een gek tekeer, maar ik moet mij inhouden. Ik kan mijzelf niet laten afleiden door Justin. Ondanks zijn prachtige ogen en lippen die ik zo graag wil kussen. Ik bijt mijn lip en focus mij al snel weer op zijn gezicht.
'Nee, dat weet ik. Maar je moet weten dat ik zoveel om je geef. En ja, ik maakt een fout om met Nicky af te spreken en vooral om tegen jou te liegen. Maar ik beloof je dat dat nooit meer gebeurd.' Ik kijk weg van Justin en ik zucht. Ik kan Justin nu wel vergeven, maar wie zegt dat hij het niet nog een keer doet? Ik ben al niet veel waard, laat staan tegenover zo'n meisje als Nicky. 'Maar Justin,' Ik kijk hem weer terug aan en ik zie hoop in zijn ogen verschijnen. 'Wie zegt dat het niet nog een keer gebeurd? Ik kan het niet aan om nog een keer gebroken te worden. Want dan is het wel einde verhaal.' Waarschuw ik hem. De hoop die hij in zijn ogen had is nu weg en verdriet is ervoor terug in de plaats gekomen. 'Ik weet het Nevaeh, maar wat kan ik doen om je te laten zien dat jij degene bent met wie ik verder wil? Jij bent zo belangrijk voor mij.' Ik smelt, maar mijn onzekerheden nemen het toch over. Ik bijt op mijn lip en kijk Justin strak aan. 'Ik smeek het je. Bijt niet op je lip terwijl je me zo aankijkt.' Abrupt stop ik en kijk hem schuldig aan. 'Sorry.' Mompel ik, bang voor zijn reactie. Justin komt naast me zitten en pakt mijn hand vast. 'Oh mijn god, dacht je serieus dat ik daarom boos word? Omdat jij je lip bijt?' Ik haal mijn schouders onzeker op. Ik weet niet wat ik moet denken. 'Ik zei dat omdat ik het dan erg warm krijg van je. Je bent veel te sexy als je dat doet.' Ik heb het gevoel dat ik zo rood als een tomaat word en geen woorden komen mijn mond uit. Ik weet niet wat ik moet zeggen en ik staar voor mij uit. 'Alsjeblieft, vergeef me.' Ik kijk Justin weer aan, maar ik zeg nog steeds niks. Niet wetend wat ik moet zeggen. 'Wat moet ik doen zodat jij mij weer kan vergeven?' Weer haal ik mijn schouders op. 'Ik weet het niet Justin.' Komt er uiteindelijk dan toch uit. 'Ik wil je wel vergeven, maar ik kan niet te snel met je verder gaan.' Mompel ik zachtjes. Justin knikt begrijpelijk. 'Geef me je hand is.' Langzaam en twijfelend geef ik dan uiteindelijk toch mijn hand. Justins hand voelt zacht en tintelingen gaan door mijn lichaam heen wanneer zijn hand de mijne raakt. Ik bijt weer mijn lip. Justin plaatst mijn hand op zijn borstkast en ik voel zijn hart tekeergaan. 'Voel je dat?' Fluistert hij. Ik knik. 'Dit is mijn reactie als ik bij jou in de buurt kom. Mijn hart gaat tekeer en ik word zenuwachtig.' Ik glimlach zwakjes. 'Welkom in mijn wereld. Geef me jouw hand is.' Justin rijkt zijn hand uit en ik pak hem zachtjes vast. Langzaam leg ik zijn hand op mijn borstkast en vol verwachting kijk ik Justin aan. 'Zeg me dat je dit ook voelt.' Fluister ik. Justin glimlacht en knikt. 'Reken maar dat ik dat voel baby.' Ik glimlach verlegen en neem mijn hand terug van zijn borstkast. Justin doet hetzelfde en pakt mijn hand vast. 'Ik weet dat het nog verdomd vroeg is om te zeggen, maar mijn hart weet beter.' Vragend kijk ik hem aan. 'Wat wil je zeggen dan?' Justin glimlacht en kijkt mij sneaky aan. 'Ik hou fucking veel van je.' Mijn ogen worden groot en tranen borrelen op. Oh nee, hij zei dat hij van me houdt. Hierop kan hij niet terugkomen, maar wat nou als hij spijt krijgt? Als hij realiseert dat hij een fout heeft gemaakt en niet van mij houdt? Of dat hij dit allemaal tegen mij zegt vanwege een wrede grap. 'Wat gaat er in je om Nevaeh?' Ik twijfel om de waarheid te zeggen, maar ik weet dat dat het beste is. 'Je kan het nu nog terugnemen Justin. Ik wil niet dat je een spel met me speelt.' Fluister ik zachtjes terwijl ik naar mijn deken kijk. Justin tilt mijn kin omhoog, waardoor ik hem automatisch aankijk. 'Ik speel verdomme geen spel met je. Ik verwacht niet dat je het terug zegt, maar ik wil dat je weet dat ik van je houd. Ik wil dat je je speciaal voelt en geliefd. Ik wil dat je een reden hebt om te leven. Dat ik die reden mag zijn.' Mijn ogen worden weer groot van verbazing en dit keer doe ik geen moeite om de tranen in te houden. Justin veegt ze zachtjes weg en trekt mij in een knuffel. 'Wees gelukkig Nevaeh. Jij verdient dat.'

En voor ik het weet, floept het eruit. 'Ik hou zoveel van je.'