His girl [[Part one]]

Hoofdstuk 48

Alles had ik geregeld. Zijn begravenis alles. Ik wist dat hij geen droevige begravenis wou, maar ik ben ook verdrietig. Justin had al zijn testament klaar. En het leek alsof hij wist dat hij vroeg heen ging. Als je begrijpt wat ik bedoel. Daar sta ik dan, in m'n zwartje jurk met donker blauwe hakken aan. 'Lieverd, hoe gaat het met je?' Vraagt Shirley geruststellend. Ik knik. Eigenlijk gaat het helemaal niet goed met me. Maar wat verwacht je dan? Dat ik gelijk vrolijk ben? Nou, dat gaat nog een hele lange tijd duren. Een traan ontglipt mijn gezicht. Shirley geeft mij een knuffel en gaat vooraan zitten, samen met Ryan hand in hand. Ik ben blij voor ze. Scooter zag ik ook zitten samen met Chaz en Usher. Ik zie zijn moeder Pattie, zijn vader Jeremy, zijn opa en oma, en zijn zusje Jazmyn en zij broertje Jaxon. Ik zucht en loop naar voren. Ik was van plan in het Nederlafs te gaan zeggen aangezien deze mensen toch allemaal Nederlands konden. 'Lieve Justin, ik weet nog de allereerste keer dat je naast me zat naast school. Ik was bang dat je me niet mocht en dat je ook mij ging pesten, en moet je kijken waar we nu zijn. Lieve Justin, ik ga je missen en hield ziels veel van je, naja hou. Ik hou heel erg veel van je, en ik weet zeker dat op een goede plek bent. I love you babe, and i will miss you.' Tranen stromen over mijn wangen en verder kom ik niet. Ik loop terug naar mijn plek en wordt getroost door Shirley. Wauw, ik ben blij dat ze er voor me is. Ik glimlach naar haar. Nu was het Patties beurt om iets te zeggen. Ik zie dat ze het moeilijk heeft en bijt op me lip. Ik heb pas respect voor haar. Geen ene moeder hoort zijn eigen kind weg te brengen..
'Dear Justin, I know I'm not always a good mom, but I really love you and I am gonna miss you baby. Rest in Peace my son.' Ze loopt weer terug naar haar plek en ik geef haar een kleine glimlach. Dit was het dan. Ik zal Justin niet meer zien. We mogen nog afscheid nemen van Justin zelf en loop naar de gastkamer. Daar kan je nog een kop koffie of thee drinken, en iets lekkers pakken. Serieus, het is een begravenis, geen trouwdag. Bij trouwdag word ik gelijk emotioneel. Een traan ontglipt mijn oog. Alweer. Waarom moest ik zoveel huilen? Ben ik zo'n erge emotionele wrak? Justin had me echt veranderd, en gelukkig op een goede manier. 'Dear are you ok?' vraagt Pattie terwijl ze mij een knuffel geeft. 'Yes, I just wanna go home.' zeg ik zachtjes en trek mijn jas aan. Pattie knikt en laat me gaan. Gelukkig, want het liefst wil ik even alleen zijn. Even in mijn eentje verdriet hebben. Misschien snap je niet waarom ik nu graag alleen ben, maar dat is iets voor mij. Toen ik elke dag werd  gepest, en geslagen door mijn moeder, was ik ook graag alleen. En nu wil ik dat ook graag.

Als ik thuis ben aangekomen zie ik Justins jas nog liggen. Ik pak hem op en trek hem aan. Het lijkt misschien raar, maar dan voelt het alsof ik dichterbij hem ben. Oké dat klinkt raar. Ik loop naar boven en ga op mijn bed zitten. Ik zie een foto van Justin en mij, net toen ik 18 werd. Tranen rollen over mijn wangen. Waarom is het leven zo moeilijk? Waarom kan ik niet daar zijn? Ik wil naar Justin, maar heb hem beloofd er niet aan te denken, of het te doen. Als ik even mijn ogen dicht doe hoor ik een geluidje. Snel open ik mijn ogen. Ik schrik me dood en zie Justin heel wit staan. Ik wil gillen maar lukt niet. Is dit een droom ofzo? 'Nee, dit is geen droom lieverd.' hoor ik hem zeggen. Oh, dat zei ik dus hardop. Ik kan niks zeggen, wat is er met mijn stem. 'Lieverd, ik wil niet dat je bang ben, waar ik ben is alles beter. Geloof me.' Ik knik en staar voor me uit. 'Justin ik mis je.' zeg ik met een gebroken stem. Justin komt dichterbij en houd mijn hand vast. Wacht, hoe kan hij mijn hand vast houden. Ach , wat maakt het uit, elke minuut zou ik met Justin willen spenderen. Eerst was ik bang, maar nu niet meer . 'Ik mis jou ook ,en wist dat je bij me kon zijn, maar dat kan niet.' Ik knik. 'Justin, ik hou van je.' zeg ik terwijl een traan langs mijn wang glijdt. Justin glimlacht even. 'Ik ook van jou, maar ooit zal je toch je ware liefde moeten vinden.' 'Jij bent mijn ware liefde.' snik ik. 'Ik zal altijd over je waken, en kijk vanuit boven naar je, maar nu moet ik weer gaan lieverd.' Ik begin te huilen en sluit mijn ogen. 'Je mag niet weg.' Geen antwoord. Ik open mijn ogen en zie Justin niet meer. Ik begin weer te huilen en loop naar mijn kast. Ik trek Justins jasje uit en hang hem erin. 'Rust zacht lieverd.' fluister ik. Ik loop naar beneden en drink wat water. Shirley zit op de bank en zie dat ze ook gehuild heeft. Ik loop op haar af en geef haar een knuffel. 'Het komt goed.' fluistert ze. Ik knik en geef haar een geforceerd lachje . 'Waar is Justin?' vraag ik om het onderwerp te veranderen. 'Hij wou niet komen, omdat we dan klefferig doen en dat wou hij niet voor jou.' Ik frons een wenkbrauw. 'Weet je, ik vind dat je hem gewoon moet bellen. Je hoort het geluk nu bij je te hebben. Ik heb mijn geluk  misschien niet meer, maar ik weet wel dat ik dat niet van jou hoef af te pakken. Dus bel hem nu maar.' Ik glimlach even. Ze knikt en pakt haar Iphone. Blijkbaar om Ryan te whatsappen. Kijk, ik snap dat iedereen rekening met mij wilt houden, maar dat hoeft niet. Ik moet me toch alleen redden, en ik wil niemands geluk afpakken. 'Hij komt.' zegt Shirley met een glimlach. Ik glimlach en geef haar nog een knuffel. 'Goedzo.' zeg ik terwijl ik naar de Musicroom loop. Ik moet mijn gevoel af in muziek. Dat moet gewoon nu even. Ik ga achter de paino zitten. 'Dit is voor jou lieverd.'  zeg ik zachtjes. 

I never thought that it be easy
cause we both so distant now
and the walls are closing in on us
and we're wondering how
no one has a solid answer
but just walking in the dark
and you can see the look on my face
it just tears my apart

so we fight ( so we fight)
through the hurt (trough the hurt)
and we cry (and cry and cry and cry)
and we live ( and we live)
and we learn ( and we learn)
and we try and try and try and try

so its up to you and its up to me
that we meet in the middle
on our way back down to earth
down to earth, down to earth
on our way back down to earth (back down to earth [8x])

mommy you were always somewhere
and daddy i live outta town
so tell me, how could i ever be normal somehow
you tell me this is for the best
so tell me why am i in tears
so far away and now i just need you here

so we fight ( so we fight)
through the hurt ( through the hurt)
and we cry ( and cry and cry and cry)
and we live ( and we live)
and we learn ( and we learn)
and we try and try and try and try

so its up to you and its up to me
that we meet in the middle
on our way back down to earth
down to earth, down to earth
on our way back down to earth( back down to earth x8)

we fell so far away from where we used to be
now we're standing and where do we go
when there's no road
to get your heart
let's start over again

so its up to you and its up to me
that we meet in the middle
on our way back down to earth
down to earth, down to earth
on our way back down to earth( back down to earth)

I never thougt that it be easy
cause we both so distant now
and the walls are closing in on us
and we're wondering how

Als ik klaar ben met het liedje lopen de tranen weer over mijn wangen. Ik wil niet huilen. Ik wil sterk blijven, maar ik mis hem. Ik wil hem bij me houden, ik wil hem vast houden. Waarom? Ik zucht en laat mezelf op de grond vallen. Ik hoor Shirley en Ryan praten. Ze praten over mij. Ze zijn bezorgd. Ik sta op en loop naar de woonkamer waar ze zitten. Ineens zijn ze stil. 'Je hoeft heus niet bezorgd om mij te zijn, Ik redt me wel.' zeg ik terwijl ik naar boven loop. Ik val op bed en val in een diepe slaap......

Heey, iedereen dankje wel voor het lezen! Ik ben echt blij met zoveel lezers♥ Much love!! Dit was het dan.. het einde. Ik hoop dat jullie het leuk vonden. ♥__♥ Thank y'all! <3