Elk begin kent een einde (VOLTOOID)

8.

Perspectief Dina

School was eindelijk voorbij, ik ga vandaag met Oussam naar het ziekenhuis mijn moeder opzoeken. Inshallah word ze snel wakker. Ik kan niet zonder haar.

Opeens komt er een jongen mijn richting op lopen. "Ewa waarom zit je te huilen" ik negeerde hem. Hij pakte me arm vast. Ik probeerde me los te trekken maar het lukte niet. "LAAT ME LOS A VIEZE HOMO WACHT MAAR JIJ GAAT ZIEN" schreeuw ik naar hem. Ik probeer hem te slaan maar hij houd me al tegen. "Haha schoonheid dacht je mij te kunnen slaan". Hij kwam steeds dichterbij. Ik liep naar achter totdat ik tegen de muur aankwam. Hij kwam weer dichtbij.

Shit wat wilt hij. "Wat wil jij lelijke eend" schreeuwde ik. Uit angst trapte ik hem in zijn gevoelige plek. Hij deinsde naar achter. "Wat doe je a kanker hoer" zei hij terwijl in elkaar kromp van de pijn. Hij stond op en pakte me stevig vast bij me keel.

Opeens werd bij ruw naar achter getrokken. Ik zag Yasin daar staan. "WAT RAAK JE HAAR AAN" schreeuwt Yasin naar hem.

"Wollah sorry Yasin i-ik wist niet dat je haar kende" stotterde die jongen waarvan ik de naam nog steeds niet weet.

"Maak dat je hier wegkomt" sisste Yasin woedend. Die jongen rende voor zijn leven. Hij struikelde over een boom. Ik grinnikte zacht en richtte me weer op yasin.

Ik keek hem dankbaar aan. "Wat ga je doen vandaag?" Vroeg Yasin aan me. Ik ga met me broer naar het ziekenhuis, mijn moeder opzoeken" zei ik. Ik hoorde iemand toeteren. Ik draaide me om en zag toevallig Musa daar staan. "Mijn broer is er, ik moet gaan doeei" zei ik. "Doei schoonheid". Hij gaf me nog een knipoog en ik liep met een rood hoofd naar de auto. Verdomme, waarom word ik zo snel rood voor niks.

Ik stapte in en zag meteen die dodelijke blik van Musa. "Waarom praat je tegen hem, hoezo gaf hij je een knipoog, waarom bloosde jij, waarom zei hij schoonheid & waarom was je met hem?" Zei Musa.

Wow wesh denk je dat je detective bent, hele ondervraging " lachte ik. Musa keek me serieus aan waardoor ik meteen stopte met lachen. "Ik heb je toch al gezegt ik wil niet dat je tegen hem praat of iets" zei Musa. "Hoezo hij is toch gwn een vriend. ALS HIJ GEWOON EEN VRIEND WAS DAN ZOU HIJ NIET NAAR JE KNIPOGEN OF ZO TEGEN JE PRATEN. Ik schrok van zijn uitbarsting. Zomaar schreeuwt hij zo tegen mij. Ik trok me wenkbrauw op. Altijd als iemand tegen me schrijft gaat vanzelf me wenkbrauw omhoog. Het is een gewoonte.

Hij zuchtte. "Sorry maar ik wil gewoon dat je uit zijn buurt blijft, hij is slecht iemand. Ik ken hem van vroeger. Hij is niet goed." zei Musa. Ik kan beter naar hem luisteren, hij wilt ten slotte het beste voor me. Toch? Niet wetend dat hij alles voor me wilt behalve het beste.

Aangekomen bij het ziekenhuis, liepen we naar me moeders kamer waar ze nog steeds lag met al die kabels. Het breekte mijn hart om haar zo te zien. Wat moet ik toch zonder haar? Ik kan het niet overleven zonder haar. Ik ging langs haar zitten en de tranen stroomde over me wangen. "Mama blijf alsjeblieft bij me, ik kan niet zonder jou, je bent alles voor me" zei ik snikkend. Ik gaf haar nog een kus op haar voorhoofd en verliet de kamer en zag Musa daar staan. Hij staart emotieloos voor zich uit. Huh? Heeft hij geen pijn dan. "Kom we gaan" zei hij droog. Ik besloot om niks te zeggen. We stappen het ziekenhuis uit en gaan met de auto weer naar huis.

Aangekomen thuis ga ik naar boven en stap in de douche. Ik zet de kraan open en laat het water over me lichaam stromen. Wat zou Musa bedoelen met dat Yasin slecht iemand is? Zou Yasin niet van me houden? Ik schudde de gedachtends snel van me af. Waarom denk ik uberhaupt over of hij van me houd. We hebben niks. Nadat ik klaar was stapte ik de douche uit. Ik deed mijn huisjurk aan en deed mijn haar in een slappe staart. Ik ging naar beneden en gek genoeg was Musa er niet? Ik ging maar wat tv kijken.

Even later werd ik gebeld. Ik nam op en even stond me hart stil..

-