Elk begin kent een einde (VOLTOOID)

9.

" Vandaag is de politie erachter gekomen dat de moord op mevrouw koek met opzet was gedaan. De verdachte Musa (...) en Yasin (...) zijn opgepakt.

De rest hoorde ik niet meer. Mijn broer is opgepakt? Kifesh? Hij en Yessin haatte elkaar toch? Waarom de fuck zouden ze met opzet een vrouw vermoorden?

Ik bleef het me maar afvragen totdat ik werd gestoord door de huistelefoon. Ik liep er naar toe en nam op.

"Hallo"

"Hallo met het politiebureau, u mag uw broer komen ophalen. Het was een misverstand".

Voordat ik kon antwoorden hangde die op. Wat is dit voor onzin? Maken ze nou grappen met mij of wat? En waarom zou ik hem moeten ophalen als hij ouder dan mij is? Heel raar dit.

Ik besloot maar naar het politiebureau te vertrekken. Ik bedoel, voor een politiebureau kan toch niks gebeuren?

Ik deed me jas en schoenen aan en vertrok met een slecht gevoel naar het politiebureau.

Daar aangekomen wou ik naar binnenstappen totdat ik opeens ruw naar achter werd geduwd. Ik wou schreeuwen, maar diegene had zijn hand voor mijn mond gedaan. Hij gaf me een spuitje en alles werd zwart.

Ik werd wakker en bevond me in een.. bed?! Ik stond snel op en keek rond. Het was een saaie kamer en het zag er verlaten uit. Zo verlaten dat het gewoon eng was.

Wat hebben we hier in deze stad voor handicap politiebureau? Er hangen toch wel cameras waar te zien is dat ze spuit in me duwde amk.

Ik liep naar de deur en begon te roepen. "DENK JE IK BLIJF IN DEZE VEROTTE KAMER HAAL ME HIER UIT OF IK BREEK DEZE DEUR" schreeuwde ik. Uiteindelijk werd de deur ruw opengedaan door een dikke man. Huh? Hij was die man die me vorige keer bij Nabil had geklapt. Zit hij hier weer eens achter. Ik zag die man ook verbaasd naar mij kijken maar hij herstelde zich weer. "Durf nog een keer te schreeuwen en tegen die deur te schoppe en ik breek al je botten" sisste hij. Ik zeg eerlijk ik werd er wel bang van dus knikte ik.

"Ey rustig vriend, als je der botten breekt hebben we niks meer aan haar" hoorde ik iemand zeggen.

Een stem die me heel bekend voor kwam. Dit kan toch niet waar zijn? Ik keek naar de deur en zag Musa. Mijn bloedeigen broer?

Maar hij was toch opgepakt. Hij liep naar mij toe en onverwachts gaf hij me een klap. Ik voelde heel me wang branden.

Ik kreeg tranen in me ogen. Waarom doet hij dit?

M-musa hoezo sloeg je me" zei ik zacht.

Hou je bek of ik geef je meer klappen a hoer" sisste hij. Maar waarom doet hij zo? Hij en die dikke man liepen de kamer uit en ze deden de deur opslot. Ik zakte neer en begon te huilen. Gister deed hij nog aardig en nu opeens doet hij zo tegen mij? Kifesh deze. Ik werd boos in mezelf. Die man boeide mij nie meer. Ik ging boos tegen de deur aan schoppen en begon te schreeuwen.

"MUSA WAT IS DIT, BEN JE STONED OFZO, WAAROM ONTVOER JE OPEENS JE ZUSJE EN GA JE HAAR OOK NOG EENS SLAAN IK WIL UITLEG NU" schreeuwde ik zo hard als ik kon.

Die dikke man opende de deur ruw en pakte me bij me keel. Dit keer liet ik niet zien dat ik bang was. Ik trapte hem in zijn gevoelige plek en hij deinsde naar achter. Toen kwam Musa binnen en zag die man op de grond liggen. Hij liep boos naar mij toe en pakte me stevig bij me arm.

LUISTER DAN ALS JE UITLEG WIL, JE MOEDER IS VANDAAG DOODGEGAAN EN IK BEN JE ECHTE BROER NIET IK BEN FAMILIE VAN NIEMAND IK DEED ALSOF IK JULLIE FAMILIE WAS ZODAT IK JULLIE IN DE GATEN KON HOUDEN VOOR NABIL JE ECHTE BROERS ZIJN OOK HIER ONTVOERD EN IK GOOI JOU DAALIJK BIJ HUN EN NU HEB JE JE ANTWOORD DUS HOU JE BEK OF IK VERMOORD JE" schreeuwde hij.

Mijn hart stond even stil. Hij zei het zo hard zonder medelijden of iets, alsof het hem niks deed. Bij mij integendeels, ik stond versteld. Dus hij was niet mij broer, hij was niks van mij. En allemaal door die vieze flikker Nabil. Ik zou hem nu zo graag willen wurgen. En mijn moeder is d-dood?

"En y- yasin?" Zei ik bang. Bang om iets slechts te horen.

"Hij werkte al die tijd met mij mee, wat ben je naief" zei hij grinnikend.

Ik vertrouwde die ezel.

Musa trok mij mee naar een andere kamer waar hij me ruw op de grond gooide. Ik viel neer en zag een blauwe plek op me arm. Hij deed de deur op slot.

Ik begon super hard te huilen. Net alsof ik een baby was. Ik kon niet meer stoppen. Ik ben bedrogen door iedereen. Letterlijk iedereen die ik had. En mijn moeder, ze is gewoon dood. Ik heb geeneens afscheid van haar kunnen nemen.

Ik voelde een paar handen op me hand. Ik draaide me meteen om en zag 3 jongens bezorgd naar me kijken. Zijn dit me broers dan? Ik veegde me tranen weg en keek ze een voor een aan. Ik zeg je eerlijk, ze waren niet lelijk. Want ze leken op mij. Ik begon dom in mezelf te lachen. Toen ze mij aankeken begonnen ze ook te lachen.

Een kwam naar me toe en gaf me een knuffel. "Wollah ik had niet verwacht dat we zusje hadden, ik ben Anass" zei hij. Ik glimlachte naar ze. "Hallo ik ben Dina" En gaf ze alle 3 een knuffel. De andere 2 stelde zich ook voor. Hallo ik heet Mohammed en die andere heet Noufel. We stelden ons alle 3 even voor en het bleek dat Mohammed en Noufel ouder dan mij zijn en Anas is 1 jaar jonger dan mij.

We waren nog aan het praten toen de deur werd geopend door Musa. "Zozo jullie hebben al kennis gemaakt zo te zien" toen hij merkte dat niemand ging resgeren schraapte hij zijn keel "ik laat jullie vrij door het huis lopen maar overal zijn beveiligers en als ik erachter kom dat een iemand wil ontsnappen dan is diegene nog lang niet jarig" zei Musa en liet ons naar buiten. Ik gunde hem geen blik. Hoe kan iemand zolamg fake zijn geweest zonder enige medelijden.

Ik liep de trap af naar beneden en het was wel een mooi, groot huis. Snap ik wel als hij mensen opsluit en duizende beveiligers neerzet. Pysco.

Ik liep naar de keuken, want ik had enorme honger. Ik deed de koelkast open en pakte gewoon een overgebleven stuk pizza die ik daar zag. Ik ging aan tafel zitten en at gelijk alles op.

Ik pakte het bord waar de pizza op zat en stond op. Ik wou het op het aanrecht zetten totdat ik tegen iets hards aanbotste. Ik viel op de grond en het bord viel. Het viel in 100e scherven. "Wollah sorry ik zag je niet, gaat het? Hoorde ik iemand bezorgd zeggen.

Ik keek omhoog en zag een knappe jongen van hoogwaarschijnlijk mijn leeftijd.

Tuurlijk gaat het niet je neppe broer ontvoerd je en je moeder is dood geweldig hoor" dacht ik.

Ja het gaat wel" zei ik. Hij stak zijn hand uit en hielp me opstaan. "Aangenaam ik heet Samir en jij?" Zei hij. "Ik heet Dina" zei ik. "Jij bent zeker die ontvoerde meisje van Reda". Ik keek hem raar aan. "Wie is Reda?" Vroeg ik hem.

Hij keek me met een "o" mond aan. "Jou zogenaamde broer Musa zijn echte naam is Reda en volbloed marokkaans.

Ow ja joh dat kan er ook nog lekker bijkomen. Zelfs zijn naam was gelogen. Ik zette me hand op me hoofd.

"Als hij al die scherven hier ziet en hij weet dat jij dit hebt gedaan dan zijn er slechte gevolgen" zei hij.

"Zeg please niet dat ik het heb gedaan zei ik bijna huilend. "Nee ik ruim het wel snel op" zei hij. Ik glimlachde dankbaar naar hem. Nadat hij de scherven had opgeruimt keek hij me serieus aan.

"Luister, ik ga jou en je broers hier proberen uit te krijgen" zei hij opeens.

Ik was zo blij dat ik hem om de hals vloog. Toen pas besefte ik dat hij eigenlijk een vreemde was. Ik liet hem los en keek snel weg. Schande. Hij moest ook lachen. Dankjewel echt waar Samir. En ik schonk hem een glimlach. "Maar dit hoeft niemand te weten dus tegen niemand vertellen oke" zei hij.

Voordat ik kon antwoorden kwam "Musa" a.k.a Reda binnen. "Wat niet vertellen aan niemand Samir?" Zei hij.

Shit.

1459 woorden.