Elk begin kent een einde (VOLTOOID)

27.

3 maanden later.

Ik pakte mijn autosleutels.

Ik liep nog snel naar de woonkamer en zag alleen Sumeya zitten.

"Sumeya kan je tegen tante zeggen dat ik naar me broers ben?" Vroeg ik aardig.

"Ja veel plezier doei" zei ze kort.

Ik keek haar verrast aan en liep naar de voordeur. Dit is het aardigste wat ze ooit tegen me heeft gezegt. Ik vond het al goed dat ze "veel plezier" tegen me zei. Alleen ze moet nog werken aan haar gedrag. Ik sloot de deur en liep naar buiten.

Ik stapte de auto in en begon te rijden.

Deze 3 maanden is er best veel veranderd.

Ik en Akram zijn de beste vrienden geworden, serieus ik vertel hem alles en ik voel me heel veilig bij hem.

Walid en ik hebben ook nog een goede band omdat ik bij hem woon.

Sumeya is nog steeds hetzelfde gebleven alleen probeert ze wel te veranderen. Ze is aardiger tegen haar  moeder, vader en Walid, maar tegen mij blijft ze een shitana.

Ik heb niks meer gehoord van Musa, Nabil of Yasin gelukkig.

Van Sara heb ik ook niks meer gehoord. Ik had het niet verwacht van haar. Het is al uit tussen haar en mijn broertje. Ze ging vreemd. Ik ben heel boos op haar geworden en nu hebben we ruzie.

En tussen mij en Hamza.. tsja, het gaat niet echt goed. De laatste tijd hebben we veel ruzie. Hij is super jaloers omdat ik met Akram en Walid een goede band heb. Deze laatste weken heb ik weinig van hem gehoord.

Met mijn broers gaat het helemaal geweldig.

Ik ben dagelijks bij hun huis. Behalve deze laatste weken ben ik niet vaak meer geweest. Als ik kwam, was Hamza  niet thuis.

Vandaag ga ik na een lange tijd weer naar hun toe.
———————
Aangekomen bij hun huis liep ik naar de deur en belde aan.

"DOE OPEN DAN" hoorde ik iemand roepen. Vast Mohammed

"DOE ZELF WESH DENK JE IK BEN OBER" hoorde ik Noufal roepen.

"WOLLAH JIJ BENT KANKER DOM, EEN OBER DEELT ETEN IN EEN RESTAURANT UIT A SUKKEL" hoorde ik Akram zeggen.

Uiteindelijk na al dat geschreeuw hoorde ik de deur opengaan.

Daar zag ik Anass. De enige die niet schreeuwde.

Anass keek blij toen hij mij zag. Hij omhelsde me.

"Ik heb je gemist" zei hij.

"Ik jou ook"

Ik trok me jas uit en schopte me schoenen uit en liep naar de woonkamer. Daar zag ik Akram, Noufal en Mohamemd playstationen.

"WAT MAAK JIJ MIJ DOOD, IK HOOR BIJ JOU A HOERENZOON" schreeuwde Noufal.

"Uuh halloooo" ze ik geïrriteerd terwijl ik met me hand zwaaide. Uiteindelijk zagen ze me.

Mohammed stond meteen op en omhelsde me.

"Eindelijk zusjeee" zei hij.

Ik glimlachde.

Ik omhelsde Noufal en Akram ook en plofte toen neer op de bank.

Zoals gewoonlijk is Hamza er niet.

"Waar is Hamza?" Vroeg ik.

"Wollah meh ik weet" zei Anass

Ik zuchte diep.

En net alsof de duivel erin meespeelde hoorde we de deur opengaan.

Hamza kwam binnen. Hij keek me kort aan en gunde me daarna geen blik meer. We hebben ruzie daarom. We kregen ruzie omdat ik en Akram de slappe lach kregen. Like bruh?

Hij ging zitten op de bank. Er was een ongemakkelijke stilte voor iedereen.

Noufal zuchtte diep.

"Serieus alweer ruzie, zeker weer voor niks" zei hij.

Geïrriteerd keek ik zijn kant op.

"Hou je bek" sisste ik.

"Hij heeft gelijk, we hebben ruzie om niks omdat jij problemen zoekt" zei hij.

"Uhmm pardon? Jij bent deze ruzie begonnen dus ik zou niks zeggen"

Ik begon me echt te irriteren aan hem.

"Oke beter gaan jullie het boven uitpraten" zei Anass.

Hamza knikte en liep al naar boven.

Ik keek Akram nog snel aan die er ongemakkelijk bij zat en gunde hem een glimlach. Hij is bang dat hij tussen de relatie van mij en Hamza komt. Dat heeft hij al vaker gezegd, maat hij doet niks verkeerd. Hamza word te snel jaloers.

Hij lachde terug. Damnn ik zeg je eerlijk, zijn tanden zijn perfect.

Ik liep naar Hamza's kamer.

Ik ging zitten en er was weer eens een dode stilte. Zoals altijd de laatste tijd.

"We moeten echt stoppen met ruzie maken" zuchtte Hamza.

"Ja maar als jij zo jaloers blijft"

"Tuurlijk ben ik jaloers als ik zie dat mijn meisje goed met jongens kan omgaan. Stel je voor jij zag mij met meisje, zou jij dan niet jaloers worden?" Vroeg hij.

Hij had gelijk. Ik zou ook jaloers worden.

"Sorry" zei ik zacht.

Hij knuffelde me stevig.

"Maar je weet toch dat jij de enige bent" zei hij

"Ja, en jij voor mij dus niet zo jaloers meer doen oke" zei ik terwijl ik in zijn wangen kneep alsof hij een baby was.

Hij lachde en we liepen naar beneden.

Iedereen zag ons lachend de woonkamer binnelopen dus wisten ze dat het goed was.

"Ik ga naar huis he doei" zei Akram kort en stond snel op. Raar normaal blijft hij langer.

Ik stond ook op en liep achter hem aan. Hij wou net de deur open doen om weg te gaan maar ik draaide hem om.

Ik keek recht in zijn rode ogen die gevuld waren met tranen.

OMG 6 DAGEN NIKS MEER GEUPLOAD. Wollah sorry maar ik had het echt druk en stress. Het is nu vakantie dus komen er meer delennn xxxx loveee