Elk begin kent een einde (VOLTOOID)

44.

3 maanden later.

*Perspectief Dina*

Kapot.

Dat is wat ik ben.

Compleet kapot.

Wat Yasin me de afgelopen 3 maanden heeft aangedaan is echt onbeschrijfelijk. Ik heb het gevoel alsof ik elk moment in elkaar kan zakken.

Pijnlijk sta ik op. Jup Yasin had me weereens bewusteloos geslagen. Ik maakte snel het bloed op de grond schoon. En ik ging koken. Ik leek net een slaaf maarja het moest anders waren er slechte gevolgen.

Gelukkig heeft hij niet me eer weggehaald, maar hij manupileert me ermee.

Ik hoor de sleutels in de deur. Ownee Yasin is thuis. Ik hoorde vrouwenstemmen, ja tuurlijk hoor zoals elke dag. Ik ben het inmiddels gewend.

Hij kwam de keuken ingelopen met zijn hoeren.

"Heb je gekookt?" Vroeg hij.

"Ja" Zei ik droog.

Hij liep naar me toe en trok me kin omhoog. "Hoevaal heb ik je gezegt dat je niet zo droog tegen me moet schatje" zei hij. Ik kotste bijna om die schatje maar ik zei niks want ik weet wat er dan zou komen. Ik slikte luid. Hij grijnsde en liet me los. Hij pakte het bord wat op het aanrecht zat. Hij liep terug naar de woonkamer.

Mannelijke hoer. Hij is zo knap maar zn innerlijk is erger dan een verotte appel die in de modder heeft gelegen.

Ik liep de woonkamer in en zie 6 wijven. Oke gaat te ver wat doet hij man? Ik ga jullie niet eens vertellen wat hij doet tfoe.

Ik liep naar boven en ging liggen op me bed en dacht na.

Opeens kreeg ik een steek in me hoofd. Er kwam weer eens een flashback.

*Flashback*

Ik werd naar boven getrokken door Musa. Hij zette mij en Hamza in een kamer en deed de deur opslot. Ik negeerde hem. "Hoi" zei hij tegen mij. Ik negeerde hem weer. "Gister praatte je nog tegen mij en nu opeens negeren, tazz vrouwen" zei hij zuchtend. Ik zei nog steeds niks en bleef staren naar de muur. Waarom doet het me zoveel dat iemand anders op zijn schoot zat. Ik heb niks met hem, en dat wil hij waarschijnlijk ook niet. Zonder dat ik het merkte kwam Hamza langs mij zitten. Hij pakte me hand en wreef erover. Eerlijk, het was wel fijn. Even keken we elkaar in de ogen aan. "Je ogen zijn zo mooi" zei hij. "Vertel dat maar aan je hoer" zei ik fel. Oeps, ik wou het niet zo fel zeggen. Hij begon te grijnzen en liet me hand los."Is er wat" vroeg ik licht geïrriteerd. "Is hier iemand nou jaloers?" Zei hij. "Op wat moet ik jaloers zijn dan" zei ik. Juist, jij hoeft nergens jaloers op te zijn want jij bent al perfect. Dat was alleen een hoer en dat weet jij zelf ook. Jij bent anders dan al die andere. Ik weet niet maar sinds ik je hier zag, heb ik je niet meer uit mijn hoofd gekregen" zei hij. Omg zo cute. "Omg Hamza dit is zo lief" zei ik en omhelsde hem.

~ Einde flashback ~

Ik schudde me hoofd. Laatste tijden krijg ik veel flashbacks over een Hamza, maar ik heb geen idee wie het is, ik denk dat ik ooit was met hem had? Of nogsteeds? Ik weet het echt niet. Maar waar ik het meeste flashbacks van heb is Akram. Hij moest wel een hele speciale persoon geweest zijn voor me. Me broers herinner ik me ook weer. Hoe kon ik ze ooit vergeten? Ik heb zo een medelijden met ze. Hoe zou het nu met ze gaan? Ik weet ondertussen ookal hoe ik hier ben gekomen. Door Sumeya, als ik hier ooit wegkom ga ik haar kapotmaken. Wat ze mij heeft aangedaan..

Ik wil naar me familie. Ik wil hier weg. En moet hier wegkomen.

Ik hoor de deur opengaan. Daar staat Yasin. Half wankelend loopt hij naar me toe. Is hij nou dronken? Ik werd bang en ging naar achter.

"Je hoeft niet bang te zijn schatje" zei hij met een enge grijns op zn gezicht. "Ik wil alleen wat leuke dingen met je doen". Ik ging bijna kotsen.

Hij kwam naar me toe en pakte me vast. Ik gilde het uit. "Laat me los dikke dronken zwijn" schreeuwde ik. Hij grijnsde alleen maar meer. Vieze hond. Hij begon me te zoenen. Ik stribbelde tegen maar hij was te sterk. Ik kreeg tranen in me ogen. Hij probeerde me shirt open te scheuren maar scheurde alleen de onderkant omdat ik wegrolde.

"DOE NORMAAL MEGOOL WAT DENK JIJ, IK HOOP ZO ERG DAT JE DOOD GAAT" schreeuwde ik. Onee dat moest ik niet zeggen. Ik deed een hand voor me mond. Hij keek me kwaad aan.

Boos gaf hij me een rake klap tegen me gezicht. Het werd helemaal rood. Daarna duwde hij me van het bed af. "IK HOEF TOCH GEEN HOEREN ALS JOU TE NEUKEN" schreeuwde hij. Meende hij dit serieus? Hij begon me helemaal in elkaar te slaan. Mijn oog zwelde op en ik had overal bloed. Hij wou op me komen maar ik trapte kei hard in zijn plekje. Kreunend zakte hij in.

Ik pakte een pistool uit het laadje van hem en rende naar beneden. Ik deed de voordeur open en met tranen in me ogen rende ik weg voor me leven. Ik was er helemaal klaar mee. Ik ben wekenlang mishandeld en misleid, ik ben bijna verkracht, ik weet niet wie en waar me familie is en ik ben helemaal alleen. Er is niemand die nog aan me denkt.

Huilend kwam ik aan op een afgelegen plek. Ik ging zitten op het bankje en dacht. Wat heb ik Yasin aangedaan dat hij me zoiets aandoet? Serieus zoiets gun ik gewoon niemand. Letterlijk niemand ik zou zelfs Yasin dit niet gunnen. Waarom doet hij dit? Mijn hele leven is een puinhoop. Ik zit hier net een zwerver op een bankje met gescheurde kleren waar bloed op zit, me hele gezicht ziet er niet uit. Me haren staan erbij alsof ik ze maanden niet gewassen heb en je ziet gelijk dat ik helemaal kapot ben.

Met tranen in me ogen stond ik op. Het is nu of nooit. Ik kan niet meer zo verder leven. Ik ben moe van alles. Ik wil hier een eind aanmaken. Ik heb niemand die om me geeft dus niemand zal last hebben van me dood. Ik pakte de pistool en richtte hem naar me hoofd. Met tranen in me ogen kneep ik me ogen dicht. Ik kreeg een flashback van alles wat ik heb meegemaakt, van Musa en me moeder tot nu. Hier op dit moment. Wat ik heb meegemaakt wens ik niemand. Ik ben er helemaal klaar mee. Ik wou net de trekker overhalen totdat ik iemand hoorde schreeuwen.

"MEISJE WAT DOE JE?!" Hoorde ik iemand vanachter zeggen. Ik schrok van de stem en draaide me gelijk om.

Ik liet me pistool vallen. Ik keek ongelovig naar de persoon. Me hand deed ik op me mond. Met tranen in me ogen keek ik naar de persoon die er stond.

_____

Srry dat ik lang niks heb gepost drm extra lang deel voor jullie.

Zoals jullie weten is dit boek bijna voorbij helaas.

Ik hoop dat jullie dit deeltje leuk vonden. Stille lezers jullie mogen ook wel een comment achterlaten :)

💋💋💋💋💋

1212 woorden.