Elk begin kent een einde (VOLTOOID)

10.

Ik vraag je wat Samir, wat niet vertellen? Vroeg Musa ongeduldig.

"ik zei gewoon dat ze tegen niemand moest zeggen dat ik haar heb geslagen anders zou ze zien" zei Samir.

God zij dank geloofde hij het en liep weg. "We moeten beter opletten wanneer we praten want iedereen luistert ons af" zegt hij. Hij heeft gelijk, het is gevaarlijk hier.

"Ja klopt, kom naar woonkamer" zei ik.

We liepen samen naar de woonkamer en ik zag me 3 broers daar al zitten. Ze keken me net gefronste wenkbrauwen aan met die "wie is dit, we maken je af" blik. Ik keek hun lachend aan. Ik begreep hun blik meteen. Het lijkt alsof ik al jaren samen met hun ben opgevoed. We gingen zitten en even later ging Samir weg.

Mohammed begon als eerste. "Wie is dat?" Vroeg hij. "Luister hij zei dat hij ons wil helpen hieruit te komen maar niks zeggen, iedereen kan je horen" fluisterde ik. Ze keken me versteld aan. Ik vertelde hun alles. "Maar uh hoe zijn jullie hier terecht gekomen?" Vroeg ik hun. Ze zuchtten diep.

"Kijk, toen jij 2 jaar oud was, werd Anass geboren".

"Wacht kende ik jullie tot ik 2was?!" Zei ik met grote ogen. "Luister nou maar, hij werd dus geboren en toen ging het heel slecht met onze moeder. Je vader begon daardoor te veranderen, hij ging de onderwereld in. Toen hij een keer niet had betaalt, hadden ze ervoor gezorgd dat jij 2 maanden in coma lag. Toen jij wakker werd, hadden ze ons 3en al meegenomen naar hier. Je vader was al doodgeschoten en jij had een geheugenverlies. Jij wist dus niet wat er was. Bij je moeder hadden ze precies hetzelfde gedaan. Jullie dachten dat Musa jullie familie was en jullie wisten niks meer over ons. Jullie wisten ook niet meer hoe je vader was overleden. En wij wonen ons hele leven al hier. Ik keek ze met grote ogen aan.

Ik barstte in tranen uit. Ze namen me stevig in hun armen. We hadden even emotioneel familiemoment. Die werd onderbroken door Musa. "Sorry dat ik jullie moment verbreek maar jullie gaan naar jullie kamer behalve Dina. Heltijd verpest hij onze familiemoment. "Wat ga je met haar doen" vroegen ze alle 3. Musa zei niks en begon te grijnzen. "Als er iets met haar gebeurt he wollah jij bent nog lang niet jarig"schreeuwde noufal naar hem. Musa was alleen maar aan het grijnzen . Vieze flikker die hij is. De jongens werden uit eindelijk meegetrokken naar hun kamer.

Ik werd een kamer ingeduwt. Er lag op het bed een.. lingerie?! Ik keek vol walging naar Musa. "Wat moet ik hiermee" zei ik geïrriteerd. "Dat ga je aandoen" zei hij alsof het de normaalste zaak van de wereld was. "Denk je ik ben hoer ofzo wollah meh ik ga dat aantrekken" zei ik. Hij kwam naar me toe en gaf me een paar rake stoten. Ik had een bloedende lip en een blauw oog. Ik had ook een klein schrammetje op me wang. "LUISTER JIJ GAAT DIE AANDOEN OF JE GAAT DOOD" schreeuwde hij naar mij. Hij deed de deur opslot.

Wollah boeit me niet als hij me gaat slaan, ik ga dat niet aandoen. Even later werd de deur geopend door die dikke man. "Er is een man voor je, veel plezier" zei hij met een grijnsgezicht en knipoogde naar me. Gatver ik walgde ervan. Ik werd bang. Wat als diegene mij...? Ik schudde de gedachtends van me af. Denken hun ik laat dat toe? Nooit van me leven.

Er kwam een jongen binnenlopen met blauwe ogen en bruin haar. "Doe je ding" fluisterde die dikke man sluw naar de jongen. Ik werd er wel bang van. De man deed de deur op slot en ik was alleen in de kamer met hem. Hij kwam naar me toe maar ik liep naar achter. "Rustig maar ik doe je niks" zei hij. Op een of andere manier geloofde ik hem en ging zitten op het bed. Hij kwam ook zitten. "Die mannen zijn gek, hun wouden dat iemand jou eer zou afnemen ik zei maar dat ik het zou doen zodat niemand anders het kon doen want geloof me hun doen het echt, maar geen zorgen ik doe dat niet. Ik heb respect voor vrouwen. Dus elke keer moet ik hier komen, maar wollah ik doe niks" zei hij. Ik knikte maar wat ongemakkelijk. Dat ze dat wouden doen. Echt harteloos. Allemaal de schuld van Nabil. Als hij hier stond had ik hem allang dood gemaakt. Ik werd uit me gedachtens gehaald door die jongen. "Trouwens ik heet Hamza" zei hij. Ik zeg je eerlijk hij was best wel knap. Ik merkte dat ik te lang keek, dus ik keek snel weg. Hij zag het en begon te lachen.

"Ik heet Dina" zei ik na een tijdje. We zaten wat te praten toen ik de man hoorde. "Waarom hoor ik niks" zei die man. Oh shit daalijk heeft hij door dat hij niks doet. "Kreun snel" zei hij. Ik deed het met een rood hoofd. Zo ongemakkelijk. "Zo hoort dat" hoorde ik de man zeggen en ik hoorde hem weglopen. Ik haalde opgelucht adem. Even keken we elkaar diep in de ogen aan. Zijn ogen he waren zo mooi. We hadden allebei door dat we te lang keken en keken snel weg. We begon te lachen. "Maar ik ga anders valt het te veel op. En geen zorgen jou gaat niks overkomen" zei hij en hij gaf me een knipoog. Ik bleef daar achter met een rood hoofd. Wauw. Hij was inmiddels de deur uit en de man zei dat ik uit de kamer mocht. Hij wees met zijn arm. "Denk je dat ik nog door de deur pas als jou dikke arm er voorstaat" zei ik nog express. En ik rende snel weg voordat ik problemen kreeg. Ik vind het zo leuk om die dikke te irriteren haha.

Ik liep naar de kamer van mijn broers. Ik deed deur open. Toen ze me zagen stonden ze meteen op en kwamen naar me toe. "Wat hebben ze gedaan" vroeg Mohammed. Wollah ik breek zijn benen " schreeuwde Noufal. "Hij heeft niks gedaan wollah" zei ik tegen ze. Ik vertelde ze alles. "Ik zou toch uit zijn buurt blijven want je weet maar nooit he, jongens tegenwoordig" zei Mohammed. "Mohammed stop met altijd zo te praten alsof je ze3ma wijze jongen bent" zei Anass. Ik moest lachen. Mohammed gaf Anass een dodelijke blik.

We gingen naar beneden waar we Samir zagen. Hij kwam naar ons toe. "Luister de plannen zijn gewijzigd, als ik jullie help valt het teveel op dus Hamza helpt jullie verder" fluisterde hij. En liep snel weg. Dat was raar. "Wie is Hamza nou weer" vroeg Noufal. "Dat is die jongen waar ik net over vertelde" zei ik. Toevallig kwam hij binnenlopen. Hij schonk me een glimlach en ging naar de keuken. Ze keken me met opgetrokken wenkbrauwen aan. "Beter blijft hij uit je buurt want hij ziet er niet verkeerd uit" zei noufal.

"HAHAHHA homoooo, gayyyyy" schreuwde Anass lachend. Hij is de kinderachtigste van ons allemaal. "Vriend beter doe je normaal, ik hoek jou zo" schreeuwde Noufal terug en ging achter Anass aan. Ze leken net 2 kleuters ofzo. "Zijn ze altijd zo" vroeg ik lachend aan Mohammed. "Ja helaas maar gelukkig heb ik nog een normaal zusje die zich een beetje gedraagt" zei hij. Ik ben echt blij met hun als broers. Moet ik hun vertellen dat moeder is overleden? Ja hun hebben recht om dat te weten.

"Ehmm jongens i-ik moet jullie iets zeggen" zei ik. Anass en Noufal stopte met rennen en kwamen snel zitten. Ik begon al tranen in me ogen te krijgen. "Wie heeft jou laten huilen" zei Mohammed boos. "M-musa zei dat moeder dood is, ze lag al in coma. Ik weet nog steeds niet waarom" huilde ik. Ze keken me geschrokken aan. Ze begonnem ook tranen te krijgen. "W-wij weten hoe moeder in coma kwam" zeiden ze verdrietig.