Elk begin kent een einde (VOLTOOID)

12.

Ik voel me duizelig worden. Ik wil niet naar Nabil. Hij heeft voor dit alles gezorgd.

"Wie is die Nabil?" Vraagt Mohammed.

"Dat weet jullie zusje wel" zegt Musa en kijkt me grijnzend aan.

Mijn 3 broers kijken me allemaal aan.

"We hebben niet uren de tijd, Nabil is de ex van haar en heeft haar ontmaagd, wij gaan doei" zegt Musa.

Voordat ik iets kan zeggen trekt Musa me mee.

"WAT GA JE TEGEN HUN LIEGEN DAT IS NIET WAAR" schreeuw ik tegen hem

Musa pakt me bij me nek vast.

"Luister niet tegen mij schreeuwen of er zijn slechte gevolgen voor je, Hamza gaat met je mee naar Nabil en wollah als je je niet gedraagt he.."

Hij laat me los en liep naar beneden. Mijnbroers zijn nu zeker zo boos op mij, wat gaan ze wel niet van me denken. Na een  tijdje komt Hamza aan.

"Heey" zegt Hamza vrolijk.

"Wat doe je vrolijk ik moet hier naar die homo en je komt hier rustig groeten wollah mannen..." zeg ik.

Hij kijkt me raar aan.

"Sorry je hebt gelijk maarja zo is het nou eenmaal mohim kom we gaan en geen zorgen hij kan je niks doen" zegt hij.

Ik glimlach naar hem en ik knuffel hem.

Wollah jullie vrouwen, net zeg je ik doe te vrolijk en nu.. ik ga nie eens verder praten" zegt hij.

Ik begin te lachen. We lopen naar beneden, waar ik me broers zie zitten. Ze kijken me teleurgesteld aan. Ik loop verdrietig de deur uit.

"Soww wat was dat, kifesh jij en je broers groeten elkaar niet?! " zegt Hamza.

"Laat hun als hun de leugens van Musa geloven" zeg ik.

"Wat heeft hij gezegd dan"" vraagt hij. "Dat ik ontmaagd ben door Nabil" zeg ik.

Hij kijkt geschrokken. "Had je relatie met hem?" Vraagt hij.

Ik knik zachtjes. "Maar die vieze homo, door hem is dit allemaal gebeurd en wollah ik ben niet ontmaagd door hem" zeg ik tegen Hamza.

"Ik geloof je, als hij je aanraakt is hij dood" zegt hij. Altijd kan hij mij gerust stellen.

Eenmaal aangekomen, staan we voor een groot huis. Het is in een verlaten buurt. Heel eng. Hamza ziet dat ik bang word en pakt me hand vast. We lopen samen naar de deur waar 2 mannen staan. Ze fluisteren iets naar elkaar en laten ons naar binnen. We lopen door en komen bij een deur.

"Hamza ik durf niet" stotter ik.

"Geen zorgen ze kunnen je niks doen, ik ben er gewoon bij" zegt hij.

Samen lopen we naar binnen. We zien Nabil zitten met een meisje op zijn schoot. Maar nee, het doet me niks meer. *kuch kuch* zegt Hamza. Nabil merkt ons en stuur het meisje weg.

"Zozo wie hebben we daar" zegt Nabil met een grijns op zijn gezicht.

"Zoubida van de bergen" zeg ik sarcastisch.

Ik zie dat Hamza zijn lach probeert in te houden.

"Hoe kom je nou weer hier terecht?" Zegt hij onschuldig

Ik krijg stress van hem. Ik wil zijn bek nu helemaal verbouwen.

"DENK JE IK BEN DOM, IK BEN HIER DOOR JOU" schreeuw ik naar hem.

"Toontje lager tegen mij" zegt hij en hij loopt naar me toe. Hij wil me bij me nek pakken totdat iemand zijn hand wegslaat.

"Haar raak je niet aan"sisst Hamza.

Nabil kijkt vies naar Hamza en richt zich weer op mij.

"Kom met me mee, ik ga je iemand laten zien die je heel erg gemist heeft" zegt hij en begint te grijnzen.

Ik kijk bang naar Hamza

"Ik ga mee dan" zegt Hamza

Met zijn 3e lopen we naar een deur die bewaakt word door 2 mannen. Als ze Nabil zien doen ze de deur open. Het is hier heel donker. Hij loopt naar de lichtknop en zet die aan. Wat ik daar zie breekt me hart💔