Elk begin kent een einde (VOLTOOID)

25.

Aangekomen bij de stad, stapte we uit.

"Wat wil je eerst doen?" Vroeg Walid.

"Gewoon shoppen" zei ik.

We liepen door de stad en letterlijk iedereen keek ons aan. Ik zag meisjes en Walid had gelijk, geen een van die meisjes was normaal gekleed. Echt erg. Jongens keken me verbaasd aan. Dat snap ik wel want nu ik al deze meisjes heb gezien...

We wouden een winkel binnenlopen totdat we iemand Walid hoorde roepen. We draaiden ons om en we zagen een groepje jongens onze kant oplopen. Onee he.

Toen ze dichterbij kwamen zag ik dat Hamza en Noufal erbij stonden.

Ze keken mij verbaasd aan.

"Wat doe jij hier"vroeg Noufal. Toen keken alle jongens mij aan. Schamend...

"Gewoon shoppen" zei ik.

Nog steeds keken de jongens mij aan. Ik begon me eraan te irriteren.

"Wat kijken jullie, valt er wat te zien ofzo" vroeg ik.

Ze keken verbaasd naar mij.

Hamza gaf hun een waarschuwende blik.

"Sinds wanneer woont hier een meisje?" Vroeg een van die jongens.

Ik keek hem scheef aan.

"Ehmm deze hele stad zit vol meisjes" zei ik.

Dit keer keek hij mij scheef aan.

"Noem jij dit meisjes?" Vroeg hij.

Ik rolde met mijn ogen.

"Allemaal zelfde toch" zei ik.

"Als jij jezelf met hun wil vergelijken, prima" mompelde hij."

"Je doet moeilijk" zeg ik.

Ondertussen waren de andere dood van het lachen.

"Valt er wat te lachen" vraagt de jongen geirriteerd.

"Neenee niks kom Akram en jij Walid, let goed op Dina he" zei Noufal.

Hmm hij heet dus Akram.

Ik rolde met me ogen.

Ik nam afscheid van ze en Akram gunde ik een glimlach. Stiekem mocht ik hem eigenlijk wel. Hij glimlachde terug en ik liep snel de winkel in met Walid.

Na vanalles gekocht te hebben besloten we te gaan eten.

We liepen de mac binnen. Meisjes keken mij vies aan. Ik dacht zovan bruh, hun zijn zo gekleed.

We gingen ergens zitten en we bestelden een visburgermenu.

Ik begon meteen met eten.

"Yeh nijlpaard" lacht hij.

Ik lachde terug waardoor hij al het eten in me mond zag.

"TFOEE DINA" riep hij door het hele restaurant.

Iedereen keek onze kant op.

"Wat doe je, je zet ons voorschut" sis ik.

Na lekker gegeten en gelachen te hebben kopen we nog een ijsje.

Onderweg naar de auto denken we terug aan vroeger en lachen ons helemaal stuk.

"OJAAA HAHAHAH TOEN WAS IK VERLIEFD OP JOU HWBAHAAHHA" lachde hij.

Ik lachde me serieus dood.

Aangekomen in de auto zette hij wat muziek op en reden we terug naar huis van een geslaagde avond.

Lachend liepen we naar de woonkamer. Mijn tante, oom en Sumeya zaten.

Ook mijn tante en oom keken me verbaasd aan.

"Ben je zo naar buiten gegaan?" Vroeg mijn oom.

"Ja hoezo?"

"Omdat de meeste meisjes hier.. tsja..." en hij wees naar Sumeya.

We begonnen te lachen en Sumeya keek ons vies aan.

"Hoe was het?" Vroeg ze ongeinteresseerd terwijl ze op haar lange heksennagel beet.

"Geweldig, we hebben zoveel gelachen. Heb lang niet meer zo gelachen was de beste dag ooit" zei ik overdreven enthousaist.

"Inderdaad" zei Walid die het spel begreep.

Sumeya keek ons jaloers aan. Ze stond op.

"En waar ga jij heen?" Vroeg mijn tante aan haar.

"Je weet toch wel die jongen die hier vorige keer was?" Vroeg ze terwijl ze me met een grijns aankeek.

Bitch.

Mijn ogen werden groter.

"Bedoel je Hamza?" Vroeg Walid.

"Ja ik ga naar hem" zei ze alsof het de normaalste zaak ooit was.

Ik kon mijn ogen niet geloven en ik kookte van woede.

Sorry voor korte deel maar ik ga zo omw eindje. Als ik terug ben schrijf ik nog wel verder❤❤