Elk begin kent een einde (VOLTOOID)

47.

Ik zag daar Hamza.

Ik wist zeker dat hij het was, ik herken hem van me flashbacks. Ik zag hem met een vrouw. Ik weet niet waarom maar het deed me een beetje pijn. Wie was of is hij voor mij?

"Akram, ik snap het niet wat is hij van mij?" Vroeg ik hem doelend naar Hamza.

Akram slikte. "Hij is je ex.. toen je tja weg was, is hij op vakantie gegaan en is daar verloofd.." zei hij zacht.

Dus me "vriendje" van toen is tijdens me ontvoering verloofd? Wat een domme sukkel. Weet je fuck hem.

Ik heb Akram.

"Akram speel mee" zei ik zachtjes. Hij keek me raar aan.

"Akram schatje kom, we moeten onze kinderen ophalen" zei ik express hard. Hij snapte het en deed mee. "Ja laten we sneller eten" zei hij.

Uit me ooghoeken zag ik Hamza kijken naar ons. Hij kon zijn ogen niet geloven. Even had ik oogcontact met hem. En dat was het punt dat ik me weer alles herinnerde. Van het huis van Musa, tot onze relatie, tot het ontsnappen, tot me ontvoering tot hier. Niet te geloven dat hij na dit alles gewoon een andere vrouw kon nemen. Ik keek hem vies aan.

Hij liep naar onze tafel.

"D-dina?" Vroeg hij ongelovig.

"Wat?" Zei ik verveeld terwijl ik met me nagels speelde. Hij keek me raar aan.

"Heb je me niet gemist?" Vroeg hij. Meent hij dit? Ik begon spottelijk te lachen.

"Ik jou missen? Degene die op vakantie was rustig terwijl zijn vriendin oftewel ex ontvoerd was en ook nog is opnieuw verloofd?" Zei ik.

Hamza was rood. Hij schaamde zich wat ik ook begrijp.

Zijn verloofde zat heletijd nieuwsgierig te kijken.

"Ik was op vakantie omdat ik het niet kon aanzien dat je was ontvoerd" zei hij.

"Mijn broers, Akram, Walid, allemaal zochten ze naar mij en jij? Jij ging op vakantie. En je hebt een vrouw en kijk wat je tegen me zegt uurgh. Ik ga geen woorden aan je vuil maken. Ik ben gekukkig met Akram" zei ik terwijl ik Akrams hand pakte. Hij glimlachde en kneep in me hand.

Hamza keek boos. "Tsss wat een hoer ben je, gelijk kinderen met andere, zou me niks verbazen als daar iets is gebeurd waar je ontvoerd werd" zei hij.

Ik keek hem ongelovig aan. Akram stond boos op en pakte hem bij zijn kraag. "Luister jij eens heel goed a kanker homo, als je nog een keer zo over haar praat laat ik je zien wie een hoer is ja" schreeuwde hij boos. Ik liep naar Akram. "Laat hem, hij is het niet waard kom" zei ik. Zijn blik verzachtte en hij liet Hamza op de grond vallen en spuugde op hem.

We liepen door. Ik keek nog naar achter. Hij keek me aan. "Goodbye" fluisterde ik. Ik zag aan hem dat hij wist wat ik had gezegt. Hij keek me spijtig aan maarja het boeit me niet. Ik was gelukkig met hem maarja. Elk begin kent een einde.

We liepen naar de auto.

In de auto was het stil. "Sorry dat het etentje was verpest. Dat wou ik niet" zei hij.

Ik glimlachde naar hem. "Het is niet jou schuld" zei ik.

Aangekomen thuis nam ik een goede douche. Ik heb maandenlang niet meer zo goed gedoucht. Ik kleedde me aan en zette me haar in een knot. Ik hoorde beneden iemand schreeuwen. "WAAR IS ZE".

Ik liep naar beneden. Ik zag Walid. Omg wat had ik hem gemist. "Walid" zei ik.

Hij draaide zich om en keek ongelovig naar mij. De zoveelste ongelovige blik die ik vandaag heb gezien. Hij liep naar me toe en knuffelde me stevig. Ik knuffelde hem terug. Kijk dit vind ik fijn aan Akram. Hij is wel jaloers maar niet op me neven enzo omdat hij weet dat ik hem als niks meer zie.

"Ik heb je zo gemist" zei hij glimlachend.

Ik kreeg tranen.

———Paar uur later.

Walid was naar huis en ik zat in de woonkamer samen met Akram een film te kijken. Ik legde me hoofd op zijn schouder.

Ik kon niet geloven dat ik ze allemaal heb gezien. Ik heb nu iedereen gezien die ik wou. Mijn broers, Akram & Walid. De enige die naar me gezocht hadden. Ik besef me dat ik geen vrienden nodig heb. Ik ben blij met wie ik nu heb. Je hebt niet veel mensen nodig om je gelukkig te voelen.

Ik kreeg opeens tranen zomaar. Akram zag het. "Waarom huil je" vroeg hij bezorgd.

"Gewoon dit allemaal" zei ik.

"Veeg je tranen weg, niet huilen. Je hebt genoeg gehuild. Vanaf nu alleen nog maar lachen en daar ga ik voor zorgen" zei hij.

Ik knuffelde hem stevig. We keken elkaar diep in de ogen aan. Onze hoofden kwamen dichterbij. Voorzichtig raakte onze lippem elkaar. Het was een zachte maar veelbetekenende zoen. We wisten het zeker, we houden van elkaar.

We eindigde de zoen. Verlegen keken we allebei naar beneden. "Ik kom je hand vragen, nadat we dit allemaal recht hebben gezet, dat beloof ik je" zei hij. "In sha Allah" zei ik.

"Je bent trouwens al achttien he" zei Akram

Wow ik was het helemaa vergeten. Ik heb me achttiende verjaardag gemist.

Ik hoorde de voordeur dichtklappen. Mohamed en Noufal zijn denk ik thuis. Mohammed ging gelijk naar boven en Noufal kwam de woonkamer binnenlopen. "We zijn thuissss" zei hij.

Ik keek hem droog aan. "Ja zie ik toch" zei ik. Hij keek ons met opgetrokken wenkbrauw aan. "wat?" Zei ik raar. Toen besefte ik pas dat ik heel dichtbij Akram zat. Met een rood hoofd schoof ik wat van hem vandaan. Noufal ging helemaal stuk. "Rustig ik weet dat jullie niks heben gedaan, ik vertrouw jullie" zei hij. Ik begon me schuldig te voelen en Akram blijkbaar ook.

"Ehm Noufal" zei Akram. Noufal keek afwachtend. "Er is wel wat gebeurd" zei hij. Noufal keek verbaasd maar boos tegelijk. "Wat dan?" Zei hij.

"Gezoend" zei ik zacht.

"WAT?!" Zei hij boos. Ik snap dat hij boos is omdat hij misschien denkt dat met ons hetzelfde gaat gebeuren als bij mij en Hamza. Maar Akram is anders. Dat weet ik zeker.

"Noufal luister alsjeblie..." zei ik maar hij luisterde niet.

"Nee! Ik vertrouwde jullie en kijk wat jullie doen. Niet verwacht man" zei hij en liep boos naar boven.

Ik zuchtte diep en Akram ging gefrustreerd met zijn handen door zijn haren.

"Uff, waarom altijd als ik me beter voel gebeurt er wel weer iets" zei ik gestressd.

"Laat hem nou maar ff, hij is gestresst. Je bent net terug en Anas zit in het ziekenhuis. Hij is bang je weer te verliezen" zei hij.

"Je hebt gelijk".

Zuchtend ging ik naar me kamer. Ik ging op me bed liggen. Zouden deze slechte dagen bijna voorbij zijn? Denkend vielen langzaam me ogen dicht.

_____

Het einde nadert.. but no worrys ik heb al een idee voor een ander boek hierna.

Dit deel heeft 1166 woorden.

Big love ❤️