Elk begin kent een einde (VOLTOOID)

36.

-Wat vooraf ging in avatar-

Nee grapje HAHAHAH

Even later hoorde ik de bel gaan.

Dat zal vast Farah zijn. Blij opende ik de deur maar mijn glimlach verdween meteen.

"Heb je me gemist?"

__________________

Met open mond keek ik naar de persoon.

"Wat doe jij hier?" Vroeg ik.

Zonder pardon liep hij het huis binnen.

"EH VERKAASDE STEEN HEB IK JOU TOESTEMMING GEGEVEN BINNEN TE KOMEN?!" Schreeuwde ik.

Hij zei niks en liep de woonkamer binnen.

Ik liep achter hem aan.

Iedereen keek verbaasd van hem naar mij.

Ik keek Noufal en Hamza aan met een blik van "help".

"WAT DOE JIJ HIER HEB JE NIET GENOEG KLAPPEN GEHAD?"

"Aangenaam ik ben Yasin" zei hij tegen Anass en Mohammed terwijl hij de vraag van Noufal negeerde.

"Niemand heeft gevraagd hoe je heet" zei Hamza.

Hij haalde zijn schouders op.

"GA WEG, JE BENT HIER NIET WELKOM" schreeuwde ik.

Hij grijnsde.

"Nee ik kom even gezellig kennis maken met mijn schoonfamilie, is dat een probleem?" Zei hij.

Even stond mijn hart stil.

Dit kan je toch niet menen he...

Ik voelde me hoofd draaien.

Ik zag Hamza aankomen en ik kon me nog net aan hem vasthouden.

De rest keek nog vol ongeloof naar Yasin.

Noufal sprong op hem en begon hem te slaan. Er ontstond een gevecht. Hun hebben ze vaak mensen moeten slaan door mij.

Van al dat lawaai werd ik nog duizeliger en na een tijdje werd het zwart voor me ogen.

---

*Perspectief Farah*

Ik keek om me heen.

Damnn wat is het hier groot.

Na uren zoeken vond ik het huis. Ik hoorde veel lawaai. Ik liep naar de voordeur en wou aanbellen, totdat de deur openvloog. Ik zag een knappe jongen die er erg boos uitzag. Hij gooide een andere jongen naar buiten die bijna op mij kwam. Geschrokken keek ik de knappe jongen aan. Hij keek me scheef aan.

"Wie ben jij?" Vroeg hij.

"Ik denk dat ik verkeerd ben" zei ik zacht.

"Wacht ben jij Farah?" Vroeg hij. Hoe kent hij mij naam?

"Ja"

"Oh kom naar binnen ik leg uit waar Dina is" zei hij.

Ik twijfelde maar liep toch naar binnen.

Terwijl ik me schoenen en jas uitdeed begon hij met praten.

"Ik heet Noufal trouwens" zei hij glimlachend.

"Ik heet Farah" zei ik terwijl ik terugglimlachde. Hij leek best erg op Dina.

Ik liep de woonkamer binnen en zag nog 3 andere jongens zitten. Ik voelde me nogal ongemakkelijk.

"Broer, wie is dit?" Vroeg de jongste denk ik.

"Ewa dit is die Farah" zei Noufal.

Ze keken me alle 3 aan.

Nadat ze me hebben vertelt wat er met Dina is, stelde ze zichzelf voor aan me. Ze leken allemaal op elkaar maar Noufal was de knapste hihi. Ik vind het echt zielig voor Dina. Noufal liep de keuken binnen en kwam terug met thee. Zijn broers keken hem verbaasd aan, maar hij negeerde hun blik.

We kletste wat en dronken gezellig thee.

---

*Perspectief Dina*

Ik werd wakker en keek om me heen. Ik was in Hamzas kamer.

Ik stond op. Mijn duizeligheid was inmiddels als een beetje weg.

Ik liep de deur uit en ging naar de badkamer. Ik keek snel in de spiegel. Ik zag eruit als een monster maar ewaja boeit me niet.

Ik liep naar beneden en wat ik daar zag maakte me echt boos.

Ik zag Farah, Hamza, Noufal, Anass & Mohammed lekker gezellig kletsen en van hun thee drinken.

Normale mensen zouden dat leuk vinden maar ik niet.

Ik word uitgehuwelijkt aan een man die me soort van "ex" is en die me bijna ter plekke had aangerand, ik zit in een moeilijke tijd en wat doen hun? Gezellig theetje drinken. Ik liep boos naar ze toe.

Ze keken me allemaal aan toen ze me zagen.

"Gaat het?" Vroeg Farah meteen.

Ik negeerde haar.

"Dus dit is wat jullie doen? Ik heb het moeilijk ik zit in een zware tijd en zie niks meer zitten en jullie drinken gezellig thee? Als jullie me niet belangrijk vinden konden jullie het ook zeggen" zei ik boos en liep de woonkamer uit.

(Vinden jullie dat ze overdrijft of dat ze gelijk heeft?)

Ik ging naar me kamer en deed de deur op slot.

In wil even alleen zijn.

👤.

-----