Elk begin kent een einde (VOLTOOID)

40.

Langzaam open ik mijn ogen. Ik doe ze meteen weer dicht door het felle licht dat ik zie.

"ZE IS WAKKER" hoor ik iemand schreeuwen.

Waar ben ik?

Weer probeer ik mijn ogen te openen. Het is gelukt.

Ik kijk om me heen. Ik zit in het ziekenhuis. Er komt een jongen de kamer binnenlopen. Ik kijk hem raar aan.

"WIE BEN JIJ GA WEG" schreeuw ik.

Hij kijkt me even verbaasd aan maar grijnst dan weer.

"Enge gast" mompel ik.

Hij zet een paar stappen naar achter zodat hij uit mijn kamer is en ik hem niet meer zie.

Paar seconden later komt hij opnieuw de kamer in maar dan heeel anders.

"SCHATJE JE BENT WAKKER EINDELIJK" schreeuwt hij.

Uh oke raar. Denkt hij ik ben dom? Ik liet het maar zo.

"Wie ben jij?" Vroeg ik.

Hij keek me verdrietig aan. "Weet je het echt niet?". Ik schudde me hoofd.

"Dina, ik ben jou man Yasin"

Geschrokken keek ik hem aan. Ik ben getrouwd?

"Hoelang zit ik in het ziekenhuis?" Vroeg ik.

"10 maanden"

10 maanden heb ik gewoon mijn man alleen gelaten? Omg. (Ik walg van mezelf als ik dit typ gewoon im sorry #schrijfster)

Ik gebaarde dat hij naar me toe moest komen. Hij kwam naar me toe. Ik gaf hem een knuffel.

Hij glimlachde naar me en gaf me een kus op me voorhoofd.

"Je hebt geheugenverlies dus je weet nog niet wie wie is" zegt hij.

Ik knik verdrietig.

"Waar is mijn familie?" Vroeg ik.

Hij slikte.

"Die u-uhh.. sorry die hebben je verlaten" zei hij voorzichtig.

Mijn hart stond stil.

10 maanden in coma gezeten, geheugenverlies, me familie heeft me verlaten en iemand heeft in me beengeschoten. Kan het nog erger?

Ik begon te huilen. Hij susste me. "Rustig maar" zei hij. Hij gaf me een kus op me wang. Ik had gek genoeg geen gevoel toen hij mij een kus gaf.

"Maar wie heeft in me been geschoten?" Vroeg ik.

"De man die zogenaamd je broer moet zijn" Zei Yasin.

Niet te geloven dat me broer me gewoon heeft geschoten.

De doktor kwam binnen.

"Dina (....) je mag naar huis!" Zei de doktor. Blij keek ik hem aan.

________

Na een paar papieren in te vullen mochten we gaan.

We stapte de auto in. Hij zette wat muziek op en ik keek uit het raam. Er reed een auto achter ons. Er zat iemand in die gek genoeg op mij leek.

"NOUFAL NOUFAL DAT IS DINA" schreeuwde diegene.

Wacht zouden dat me broers zijn?

Yasin begon harder te rijden.

"Wat is er aan de hand?" Vroeg ik.

"Ze komen je weer halen" zei hij.

Ik werd bang.

Ik zag ze achter ons rijden. Ze hadden tranen in hun ogen. Iets in me zegt dat ik Yasin niet moet geloven. Ze zien er zo onschuldig uit. Maarja hij is me man, die zou nooit tegen me liegen.

Ik keek naar ze en ze keken naar mij. Ze keken me smekend aan. Wat zou er nou aan de hand zijn? Langzaam draaide ik me hoofd.

Even later waren we ze kwijtgeraakt.

We kwamen aan bij een huis en we liepen snel naar binnen.

Daar stonden koffers klaar.

"Waar gaan we heen?" Vroeg ik.

"Naar Nederland" zei hij gehaast.

Blij knikte ik.

We stapte snel weer de auto in nadat hij de koffers had geladen.

Op weg naar Nederland...