Elk begin kent een einde (VOLTOOID)

16.

1 week later...

Langzaam opende ik me ogen. Het zonlicht scheen door de ramen. Vandaag was de dag dat we gingen proberen te ontsnappen. Eindelijk weg van die gekke Nabil en Musa. In deze week was er niks speciaals gebeurd. Tussen mij en Hamza ging het trouwens ook goed.

Ik stond op en liep naar de badkamer. Ik stapte de douche in en ging douchen.

Na een half uur was ik klaar en stapte ik de douche uit. Ik wikkelde een handdoek om me heen en liep weer terug naar mijn kamer.

Ik keek in de jongenskast. Ik pakte een grijze nike broek en een witte t-shirt. Ik heb deze week alleen maar jongenskleren aangehad. Ik ga echt niet die andere kleding aandoen. Nadat ik het aanhad zette ik mijn haar nog in een strakke staart en klaar was ik.

Ik liep uit de kamer. Toen ik aan het einde van de gang stond zag ik Hamza. Hij had een trainingsbroek aan en hij had geen shirt aan waardoor je zijn spieren goed zag.

"Zie je het goed" zegt hij lachend. Wow zijn ochtendstem😍. Ik liep naar hem toe en gaf hem een kus op de mond. Jaja onze eerste zoen is ondertussen al gebeurd, 3 dagen geleden.

*Flashback*
Hamza pakte mijn hand vast. Ik reageerde niet. "Ben je boos?" Vroeg hij. Ik negeerde hem. Hij draaide mijn gezicht zijn kant op. Ik keek diep in zijn ogen. Damn zijn ogen. Ik werd rood en keek naar beneden. Hij trok me kin weer omhoog waardoor ik weer in zijn ogen keek. Zijn gezicht kwam steeds dichter bij de mijne. Onze lippen raakte elkaar. Het leek alsof heel de wereld weg was. Alleen hij en ik. We beëindigde de kus. Ik keek hem weer aan. Hij had een brede grijns op zijn gezicht van hier tot Indonesië. "Eindelijk" mompelde hij. Ik schoot in de lach en keek hem verliefd aan.
*Einde flashback*

Het wss zo een mooi moment. Ik word uit me gedachtes gehaald door Hamza.

"Waar dacht je aan?" Vraagt hij.

"Aan onze eerste kus" zeg ik verlegen.

Hij krijgt een grote glimlach op zijn gezicht. Ik geef hem nog een snelle kus en loop naar beneden. Daar aangekomen zie ik mijn broers al zitten. Altijd zijn hun eerder wakker dan mij. Ik groet ze en ga langs Anass zitten.
____________________

De ochtend verliep weer zoals normaal en iedereen was al bij de "vergadering". Hamza moest hier blijven om zogenaamd op ons te letten.

"Oke dus over een half uur rennen we snel naar het hek en klimmen we er snel overheen. Blijf daarna rechtdoor rennen totdat je een grijze auto ziet en stap daar in. Al de koffers zitten al in die auto" vertelt Hamza.

Ze bespreken nog wat dingen, maar ik hoor niks. Ik zit met me gedachten ergens anders. Hoe zou het nu met Redouan gaan? Weer borrelt mijn schuldgevoel op.

-----------------------

"Oke het half uur is om snel" zegt Hamza. We rennen allemaal snel naar het hek. Als ik naar boven ben geklommen zie ik dat de bovenkant stekeltjes heeft. Ik doe voorzichtig mijn eerste been over het hek heen. Dan volgt de andere. Ik doe hem er langzaam overheen maar struikel bijna. Snel hou ik me vast aan de hek. Opeens gaat er een pijnlijke steek door mijn arm. Shit! Er zit een diepe snee in me arm door die stekels. Ik negeer het en spring snel van het hek af. Ik zie dat de jongens er ookal overheen zijn.

"DAAR ZIJN ZE" hoor ik iemand schreeuwen.

"Tfoe ze hebben ons gezien" zegt Noufal

"Ik zei toch dat we eerder moesten gaan" mompelt Mohammed.

"Ren!" roept Hamza.

Ik begin hard te rennen. Mijn arm prikt heel erg, maar dat negeer ik. Ik blijf doorrennen. In de verte zie ik al een grijze auto. Als ik bij de auto ben stap ik erin zonder te kijken. Opgelucht haal ik adem en ga ik leunen. Maar wacht, tegen wat leun ik?! Ik kijk langs me.

Omg

Redouan..

Tranen springen in me ogen en ik omhels hem stevig.

"Het spijt me" snik ik.

"Het is niet jou schuld. Ik moest me nichtje toch beschermen" zegt hij.

Ik omhels hem steviger. Ons moment word gestoord en ik hoor gekuch. Ik laat Redouan los en zie dat het Hamza is die aan het kuchen was. Ik rol met me ogen. Hamza is een jaloers type. Redouan schiet in de lach.

"Hoelang zat je daar?" Vraag ik aan Redouan.

"2 maanden, maar laten we het daar niet over hebben. We zijn nu vrij en kunnen verder met een nieuw leuk leven" zegt hij.

Was dat maar zo lieve Redouan..

Ik leun met mijn hoofd tegen zijn borstkast en sluit langzaam me ogen. Op naar een nieuw begin..

Een nieuw begin van een leuk leventje of begin van een hel?