STORM SEASON (Nederlands)

4. Alleen in Amsterdam

Toen ze een beetje tot rust was gekomen en weer helder kon nadenken besloot Dawn de stad te gaan verkennen. Ze werd gek in dit huis en ze had afstand nodig van haar vader. Ze zag een flits van een verbaasde blik van haar vader toen ze door de gang rende. Ze ging de deur uit, de hal door, de lift in. Ze keek niet om en haar vader kwam niet achter haar aan.

Een heldere zon scheen in haar gezicht zodra ze de poort uitkwam. Het was een frisse ochtend, met stevige wind. Water spatte tussen de aangelegde bootjes en de kade omhoog. Het was zondagochtend vroeg, maar er waren al heel wat mensen op straat. Zondagochtend in Lone Grove zag je helemaal niemand tot na de ochtendmis, en Dawn was altijd de enige uit de klas die daar niet heen ging.

Ze liep tien minuten kris kras door smalle straatjes en over lage bruggetjes. Ze ging onder het spoor door en kwam op een drukke straat terecht die de Haarlemmerdijk heette. Ze werd bijna omver gereden door drie meisjes die elkaar fietsten. De geur van de broodjes van Subway lokte haar naar binnen. Die geur herkende ze van thuis. Ze nam een sub met gehaktballetjes in tomatensaus met kaas, en een chocolate chip cookie. Het smaakte precies zoals de Subway in Ardmore, een kleine stad een uur fietsen van Lone Grove. Met vriendinnen ging ze wel eens de hele dag in het winkelcentrum van Ardmore rondhangen. Het was de enige mall in de buurt.

Buiten werd het steeds drukker. De stoep was op zondagochtend al te klein voor alle voetgangers. Hoe zou deze straat er op vrijdagmiddag uitzien? Ze was toch eigenlijk wel blij dat haar afschuwelijke vader haar het huis uit had gejaagd. Nu kon ze min of meer rustig wennen aan de drukte in de stad. De hoeveelheid mensen maakte haar nu al onrustig. Haar telefoon trilde. Het was haar vader. Ze stak de telefoon terug in haar zak, pakte haar cookie en ging naar buiten. De coffeeshops waren al open en er kwam een zware, zoete wietlucht naar buiten.

Ze liep door tot het Centraal Station. Bij de pont over het IJ ging ze op de kade zitten. Ze keek uit over het water. Tot en met vandaag kon ze nog doen alsof het allemaal niet waar was. Tot vandaag kon ze op haar kamer de gordijnen dichtdoen en wegkruipen tussen de verhuisdozen met haar voorraad Amerikaans snoep en dan leek het net of ze nog in Amerika was. Morgen kon dat niet meer. Dan begon school. In haar zak brak ze een stuk van de koek af en kneep die fijn. Ze gooide het kruim in het water. Meeuwen vlogen eropaf en vochten om de stukjes.

Ze liep langs het IJ terug naar haar appartementencomplex. Toen ze thuiskwam zat haar vader aan de keukentafel, al zijn aandacht op zijn laptop.

'Nog steeds boos?' vroeg hij zonder op te kijken.

Dawn reageerde niet. Ze liep door naar haar kamer en deed haar deur dicht.  

Elke maandag, woensdag en vrijdag plaats ik een nieuw hoofdstuk. Stuur me een berichtje als je me iets wilt vertellen! Ik heb toch niets belangrijks te doen :)