STORM SEASON (Nederlands)

5. Eerste dag school

Dawn werd op de eerste dag school afgezet door haar vader.

Haar vader stopte de auto een hoek verder.

'Morgen ga je fietsen hè?' zei hij.

Dawn knikte. Hij legde een hand op haar been.

'Probeer wat vrienden te maken.'

'Wat is dat voor opmerking?' zei Dawn. 'Probeer wat vrienden te maken? Ten eerste: Wat een geweldig advies zeg, daar was ik zelf nooit opgekomen. Ten tweede: Wat bedoel je met proberen? Denk je dat ik geen vrienden kan maken?'

Ze stapte boos uit.

'En ten derde: ik hoef me niet meer voor te stellen want iedereen weet alles al van me dankzij jouw geweldige introductiebrief.'

Ze sloeg het portier dicht. Ze was van plan de eerste dagen niet de aandacht op zichzelf te vestigen, maar dat ging meteen al fout. Ze had het pas door toen ze uit de auto stapte. Alle jongens hadden polo's aan en alle meisjes droegen leren jasjes met skinny jeans eronder. Dawn had de kleren aan van een country girl, op Lone Grove High beter dan een camouflagepak: een roze geruit bloesje, kort afgeknipte jeans en afgetrapte boots. Dit had ik kunnen bedenken natuurlijk, dacht Dawn. In elke film waarin iemand naar een nieuwe school gaat zijn de kleren fout. Wat een cliché. Een cliché dat blijkbaar klopt.

Alles aan de school was klein. Het gebouw, de gangen en de klaslokalen waren op haar vorige school twee keer zo groot. Het was vervreemdend om ergens rond te lopen waar ze te gast was, terwijl ze wist dat ze hier de komende jaren bijna elke dag zou zijn. Straks hoor ik bij jullie, dacht ze bij de de gangen vol met mensen. Misschien al snel.

De lessen gingen nergens over. Het waren de eerste lessen van het jaar dus niemand leerde iets. Iedereen had het over zijn vakantie en de docenten hadden er ook nog niet zoveel zin in dus die lieten de klas lekker keten. Elk uur moest Dawn zich opnieuw voorstellen, maar verder hield ze zich stil. Ze was nogal aanwezig als ze iets zei, haar stem leek harder dan die van de anderen. Hoe minder ze zei, hoe beter. Ook als ze stil zat had ze het gevoel dat ze erg opviel, dat iedereen naar haar keek. Was het hoe ze zat? Ze verschoof op haar stoel.

In de lunchpauze kocht Dawn in de kantine een tosti en een roze koek. Het was beste wat ze kon krijgen. Ze zag dat de meeste kinderen zelf eten hadden meegenomen. Ze was gewend aan drie koks die zorgden voor een uitgebreid warm buffet. Dat was waarschijnlijk even gezond als een tosti en een roze koek omdat ze al het eten in de frituur gooiden, maar je had tenminste het gevoel dat je iets had gegeten. In de kleine pauze om drie uur had ze alweer honger, maar de kantine was dicht.

Het laatste uur van de dag was een mentor-uur. De mentor van klas 3A-2 was meneer Padding, een jonge man in een pak die elke pauze buiten stond te roken. Hij leek Dawn wel oké.

'Jongens, even rustig nou,' zei meneer Padding tegen de drukke klas. 'Vandaag mochten jullie even opwarmen, morgen hebben we een uitje en dan beginnen we na het weekend echt.'

Dawn voelde haar buik kronkelen en er stegen een paar vreemde geluiden uit haar op. Ze dacht dat iedereen het gehoord moest hebben, maar niemand keek haar kant op. Ze moest echt onthouden brood mee te nemen.

'Jullie weten het al: morgen gaan we bowlen. We verzamelen om twee uur voor de school. Zorg dat je op tijd bent! De bus wacht niet op laatkomers.'

De eerste dag was kut, maar de volgende dag zou nog veel erger worden. Bowlen...  

Elke maandag, woensdag en vrijdag plaats ik een nieuw hoofdstuk. Stuur me een berichtje als je me iets wilt vertellen!