STORM SEASON (Nederlands)

43. De nacht

Dawn stond zich op te maken in de badkamer. Ze probeerde wat minder make-up te gebruiken dan ze in Oklahoma zou doen, anders zou ze zo opvallen straks in de stad. Sanne en Eleonoor kwamen haar straks ophalen. Sanne was gek van de countrymuziek die ze op het feest hadden gehoord en Dawn had haar hele muziekcollectie op haar telefoon gezet. De afgelopen drie weken had Sanne naar niets anders geluisterd dan Luke Bryan, Chris Lane en Frankie Ballard. Ze was inmiddels een grotere country-fan dan Dawn. Vanavond stond Luke Bryan in de Melkweg en natuurlijk móest Sanne erheen. De bel ging.

'Zal ik ze weer boven laten komen?' vroeg haar vader.

'Dat was verschrikkelijk ongemakkelijk,' zei Dawn.

Ze pakte haar telefoon, sleutels en een set oordopjes uit haar tas en propte alles in haar zakken.

'Neem je oordopjes mee?' vroeg haar vader.

'Dat doet iedereen. Anders gaan je oren eraan.'

'Als iedereen oordopjes in doet, waarom zetten ze de muziek dan niet zachter?'

Dawn zuchtte.

'Wordt dit weer zo'n gesprek dat jij te oud bent om iets te begrijpen en ik het vier keer kan uitleggen?' zei ze.

'Dat is precies wat voor gesprek dit wordt,' zei haar vader. 'Waarom staat de muziek zo hard op die concerten waar jij heen gaat?'

Dawn gaf haar vader een kus op zijn wang.

'Zodat je niet iedereen vals mee hoort zingen,' zei ze. 'Doei.'

'Veel plezier. Bel me als ik je moet ophalen.'

'Ga nou maar slapen,' zei Dawn.

Ze wilde weglopen maar haar vader pakte haar hand. Hij zocht naar woorden.

'Honey, de laatste tijd is niet makkelijk voor je geweest,' zei hij. 'Ik weet nog heel goed wat een gedoe het was om zestien te zijn. Je moet jezelf leren kennen, kiezen waar je bij wilt horen. En jij hebt dat twee keer moeten doen. Omdat ik wilde verhuizen. Ik ben trots op hoe snel je dat hebt gedaan.'

Hij keek haar aan. Dawn keek haar vader recht in zijn ogen zodat hij wist dat ze goed luisterde.

'Misschien ging het goed omdat je al een keer je plek hebt moeten vinden,' zei hij. 'Nu wist je waar je moest zoeken.'

Dawn glimlachte. Dat was goed om te horen. Het was niet waar, maar wel lief bedoeld. Ze had tijdens haar reis juist ontdekt dat ze in Amerika nooit haar plek had gevonden, en in Nederland was het ook zeker nog niet zover. Maar ze was nu behoorlijk gelukkig en ze vond het fijn om te weten dat haar vader aan haar dacht. Ze tolereerde de mensen in haar klas en op de school, zelfs meneer Bresser van Engels. Dawn wist niet of het kwam doordat ze nu wist dat ze kon vluchten, of doordat ze nu Sanne had. Het leven was in ieder geval niet zo erg als eerst.

'Er zijn ook redenen om blij te zijn dat ik nu hier ben,' zei ze.

Haar vader keek haar blij aan, en een beetje moe. Ze gaf hem nog een kus. Dawn trok de deur achter zich dicht en liep de nacht in.