STORM SEASON (Nederlands)

36. Het feest

Een paar honderd meter nadat ze het laatste schuurtje van Lone Grove voorbij waren gefietst sloegen ze een grindweg naar rechts in. De weg kronkelde licht omhoog, eerst langs wat kluitjes bomen en daarna een bos in. Het was al donker, maar nog steeds warm. De oude mountainbikes hadden geen licht, alles wat ze zagen was verlicht door de maan.

Ze hoorden het feest voordat ze het zagen. Zachte muziek, een meisje gilde vrolijk, iemand drukte kort de claxon van een auto in. Ze kwamen maar langzaam vooruit over de zanderige grond, dus hun ogen konden rustig wennen aan de zee van licht in het midden in het donker. Op een stoffig grasveld, aan de ene kant afgeschermd door bomen en aan de andere kant door een klein meertje en wat rotsen, stonden zes pick up trucks kris kras door elkaar. Hun koplampen stonden aan, en in dat licht stonden ongeveer honderd mensen met jampotjes drank in hun handen. Aan de rand van het meer was een klein kampvuur gemaakt en alle auto's hadden de radio aanstaan op dezelfde zender, waardoor de country-muziek van alle kanten leek te komen.

'Jordan had gelijk,' zei Dawn terwijl ze haar fiets tegen een boom zette. 'Iedereen is hier.'

Ze beende vastberaden de groep in, met een onwennige Sanne achter haar aan. Een slungelige jongen van een jaar of twintig herkende Dawn en lachte naar haar. Dawn had geen idee wie hij was, maar ze lachte terug. Dawn pakte de twee lege jampotjes die ze had meegenomen uit haar rugtas en gaf er een aan Sanne.

'Bewaar het deksel,' zei ze tegen Sanne, 'voor als je gaat dansen.'

'Ik ga niet dansen,' zei Sanne, maar ze stak het deksel in haar achterzak en liep achter Dawn aan.

Ze liepen naar een van de pickup trucks, waar een groepje mensen rond de achterbak stond. Een grote jongen van twintig, duidelijk een sporter, had de leiding over een groot plastic watervat.

'Met wie zijn jullie hier?' vroeg hij.

'Nathan,' zei Dawn. Ze dacht dat het vriendje van Jordan hun beste kans was op succes.

De jongen knikte en pakte hun potjes aan. Hij vulde ze voor de helft met moonshine. Dawn bedankte hem en ze liepen naar de volgende truck waar frisdrank in koelboxen lag.

'We weten inmiddels dat jij geen fan bent van moonshine,' zei ze tegen Sanne. 'Met ijsthee is het lekkerste.'

Dawn proefde de moonshine eerst puur. Het was eigenlijk geen goede, maar die vond Dawn het lekkerste. Dit soort moonshine werd gestookt van mais, in grote vaten verstopt in het bos. Hij was nauwelijks gezuiverd en had een snoepachtige, zoete geur. Sanne keek helemaal niet alsof ze het zoet vond, en Dawn lachte.

Ze gingen bij het kampvuur staan. Ze stonden een tijdje in de vlammen te staren.

'Dit is geweldig,' zei Sanne zachtjes.

Ze keek op naar Dawn. Het kampvuur gaf haar blonde haar roze highlights. Ze hielden elkaar niet vast. Het was er niet de goede plek voor.

'Ik hou van deze muziek,' zei Sanne.

'Dat is Luke Bryan,' zei Dawn. 'Mijn telefoon staat vol zijn muziek.'

'Iedereen is zo relaxed hier,' zei Sanne. 'Volgens mij maakt het niemand hier iets uit wat anderen van ze vinden,' zei ze.

Dawn moest lachen. 'Iedereen let hier op elkaar hoor,' zei ze. 'Iedereen is bezig met hoe populair ze lijken en niemand wil alleen staan. Net als in Nederland.'

'Ken jij veel mensen hier?' vroeg Sanne.

'Genoeg,' zei Dawn, 'ik heb alleen nog niemand gezien met wie ik wil praten.'

Ze lachten en namen voorzichtige slokjes uit hun jampotten.

Jordan moet hier ook zijn, dacht Dawn en net op dat moment zag ze haar staan. Ze stond aan de rand van het meer met Nathan. Er stond nog iemand, waar Jordan grote lol mee had. Dawn herkende hem meteen: Travis. Zonder na te denken en zonder op Sanne te wachten liep ze naar hem toe. Ze wilde van dit nare gevoel af en er was maar één manier om dat te doen.